Για Μια Κριτική και Ριζοσπαστική Ψυχολογία

Μετακομίζουμε και σας Περιμένουμε!

2007-12-16T13:36:00.001+02:00

www.criticalpsygreece.org

Μετά από 1+ μήνα κατασκευών, η νέα διεύθυνση του ιστολογίου "Για μια Κριτική και Ριζοσπαστική Ψυχολογία" θα είναι στο www.criticalpsygreece.org, χρησιμοποιώντας πια το ανώτερο λογισμικό ανοιχτού κώδικα και το hosting του wordpress.

Από την Τρίτη 18 Δεκέμβρη, ένα χρόνο μετά την αρχική εμφάνιση του blog στην παλιά διεύθυνση του blogspot, μετά από 10.000 περίπου επισκέψεις, συνεχίζεται η προσπάθεια για μια κριτική και ριζοσπαστική ψυχολογία στην Ελλάδα σε νέα διεύθυνση. Οι νέες δημοσιεύσεις θα αναρτώνται εδώ και η παλιά διεύθυνση θα παραμείνει ως αρχείο.

Για την ταυτότητα της ιστοσελίδας (που παραμένει η ίδια), μπορείτε να δείτε περισσότερα στην σχετική σελίδα.

Τι άλλαξε;

Καταρχάς το lay-out της ιστοσελίδας, με διαφορετικό banner (που προσαρμόζεται σε όλες τις ιστοσελίδες και βασίζεται στο εξώφυλλο του καινούριου δίσκου του πολύ καλού jazz σχήματος “the bad plus”) και δυο πλευρικές στήλες αντί για μια. Υπάρχει πια η δυνατότητα tagging των αναρτήσεων, και έχουν προστεθεί αρκετοί σύνδεσμοι, χωρισμένοι σε κατηγορίες, στη δεξιά πλευρική στήλη.

Αυτό που είναι νέο και σημαντικό είναι το συνεχές αφιέρωμα στη στρατευμένη έρευνα (militant research) που σε διαφορετικές σελίδες από την κεντρική (μια άλλη αλλαγή) θα δημοσιεύει μεταφράσεις και πρωτότυπα κείμενα που αφορούν τη θεματική αυτή, με σκοπό να παρουσιάσει τη μεθοδολογία πολιτικής και ιδεολογικής έρευνας και να προωθήσει τη χρήση της για την κατεύθυνση της κοινωνικής αλλαγής.

Επίσης, χρησιμοποιώντας το πρόγραμμα κοινωνικής δικτύωσης library thing και την τεχνολογία RSS υπάρχει η δυνατότητα παρουσίασης βιβλιογραφίας σχετικής με την κριτική ψυχολογία και την πολιτική πράξη, με όλα τα αναγκαία βιβλιογραφικά στοιχεία. Βιβλιογραφία που μπορεί να εμπλουτίζεται συνέχεια.

Οπότε, δεν έχετε παρά να το προσθέσετε στους σελιδοδείκτες σας.

email επικοινωνίας: criticalpsy [dot] greece [at] gmail [dot] com

Blogged with Flock

Εκδήλωση Παρατηρητηρίου Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης

2007-12-15T14:44:00.001+02:00

Το Παρατηρητήριο Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης (ΠΑΔΟΠ), τιμά δύο ημέρες τον ΟΗΕ με συμπληρωματικό μήνυμα, την Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών (18 Δεκεμβρίου) και την «Διεθνή Ημέρα Ανθρώπινης Αλληλεγγύης» (20 Δεκεμβρίου),οργανώνοντας εκδήλωση την ΠΕΜΠΤΗ 20 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2008στο Αμφιθέατρο «Αντ. Τρίτσης» του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50), με το ακόλουθο πρόγραμμα:

18.00: Έναρξη με χαιρετισμούς προσκεκλημένων.

18.15: «ΑΪΝΣΤΑΙΝ, Ο ΠΙΟ ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ» αναφορά στις αντιρατσιστικές και φιλειρηνικές ιδέες του κορυφαίου επιστήμονα του 20ου αιώνα μέσα από το βιβλίο

«Αγαπητέ Αϊνστάιν» των Ευθύμη Παπαδημητρίου και

Πάνου Τριγάζη.

Μιλούν οι συγγραφείς, διαβάζει ο ηθοποιός Γιάννης Βόγλης.

19.00: «ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ ΕΞΟΡΙΑΣ»:

- «Μεταναστευτική εμπειρία στην Ελλάδα μέσα από κείμενα μεταναστών»: Ελένη Καρασαββίδου (ΤΕΠΑΕ, ΑΠΘ).

«Η Ελληνική μετανάστευση στη Γερμανία»: Χάρης Κατσούλης (Ιόνιο Πανεπιστήμιο).

«Νύφες: Εικονική πραγματικότητα για τις γυναίκες από την Αλβανία»: Αλίνα Ρεζντά, φιλόλογος, Δίκτυο Γυναικών Μεταναστριών.

«Μετανάστευση και μεσογειακός κινηματογράφος»:

Εύα Διαμαντοπούλου (Τμήμα ΜΜΕ Πανεπιστημίου Αθηνών).

ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ

Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης (ΠΑ.Δ.Ο.Π.)

Κολοκοτρώνη 31, 105 62 Αθήνα, τηλ. 210 3247364, fax 210 3224344

Blogged with Flock

Πενθήμερη Στάση Εργασίας στο Δρομοκαϊτειο των απασχολούμενων-χρηστών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας

2007-12-14T17:44:00.001+02:00

ΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ Η ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΩΝ- ΧΡΗΣΤΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ. ΟΙ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΚΛΠ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΑΠΛΗΡΩΤΟΙ ΓΙΑ 1 ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΧΡΟΝΟ!!!

ΨΝΑ ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ

ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ 343

Τηλ. Επαφής 210-5404172

e-mail: syneleysi.thesimo@gmail.com

Χαϊδάρι 13/12/2007

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ- ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Γενική Συνέλευση των απασχολούμενων-χρηστών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας στα εργαστήρια και τις ΘΕραπευτικές ΣΥνεργατικές ΜΟνάδες (ΘΕ.ΣΥ.ΜΟ) του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής «ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ» αποφάσισε την πραγματοποίηση πενθήμερης ΣΤΑΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ από 14/12/2007 έως 20/12/2007 διεκδικώντας:

Άμεση καταβολή του πενιχρού ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟΥ επιδόματος (117-176 ευρώ το μήνα), το οποίο ΕΠΑΨΕ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΑ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΒΑΛΕΙ το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο εδώ και 1 χρόνο, ενώ εμείς συνεχίζουμε να εργαζόμαστε κανονικά, ανασφάλιστοι και χωρίς καμία αύξηση εδώ και πολλά χρόνια.
Αύξηση του παραπάνω ποσού (το οποίο για τους περισσότερους από εμάς αποτελεί βασική πηγή εισοδήματος) ώστε να ανταποκρίνεται στοιχειωδώς στις ανάγκες μας.
Εξομοίωση των συνθηκών εργασίας και ασφάλισης με τις εργασιακές συνθήκες των θεσμοθετημένων από το Υπουργείο Υγείας, ΚΟΙνωνικών Συνεταιρισμών Περιορισμένης Ευθύνης. (ΚΟΙ.Σ.Π.Ε).

Ο καθένας από εμάς κάνει έναν αγώνα για ένταξη στο κοινωνικό σύνολο και ισότιμη μεταχείριση . Εμείς ανταποκρινόμαστε εδώ και χρόνια στις θεραπευτικές και εργασιακές υποχρεώσεις μας γι’ αυτό ζητούμε και αντίστοιχη αντιμετώπιση από την πλευρά της πολιτείας.

Η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΥΛΕΥΣΗ ΤΩΝ

ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΘΕ.ΣΥ.ΜΟ ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ

ΤΟΥ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ «ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ»

από το indymedia

Blogged with Flock

H συνεχής εργασία των ερευνητών και η 'Αντιγόνη'

2007-12-13T18:11:00.001+02:00

Χθες λοιπόν, είχε Γενική απεργία στη χώρα, και μια μεγάλη συγκέντρωση.
Δεν κυκλοφορούσαν Μέσα μαζικής μεταφοράς, δημόσιες υπηρεσίες βεβαίως βεβαίως, πολλές τράπεζες, ΜΜΕ, ακόμη και μαγαζιά μικρά (βέβαια όχι στο χώρο της πορείας και στο κέντρο).
Ακόμα και μια συναυλία που ήταν να γίνει στο Αν ακυρώθηκε (οι of Montreal, αν ενδιαφέρεστε). Δεν υπήρχαν πτήσεις για να φτάσει το συγκρότημα...

Αλλά αυτοί που παράγουν πλούτο, ιδέες, πληροφορίες, γνώση με τη σκέψη τους πως απεργούν;
Πως κατεβάζουν τους διακόπτες; Πως κλείνουν το μυαλό τους;
Τί γίνεται αν σου έρθει μια καλή ιδέα και είναι ημέρα απεργίας; Δεν τη σημειώνεις; Την ξεχνάς επίτηδες; Λές θα τη γράψω αύριο;
Και αν είναι απεργία διαβάζεις κάποιο επιστημονικό βιβλίο/σύγγραμμα ή όχι; Ψάχνεις στο ιντερνετ; Ενημερώνεις το blog σου;

Γράφω έτσι αυτοβιογραφικά όχι για να τονίσω τα προβλήματα της άυλης εργασίας στο πανεπιστήμιο, αλλά για να στηλιτεύσω (!) και να κριτικάρω την πρακτική της ΜΚΟ "Αντιγόνη" (Κέντρο Πληροφόρησης για το Ρατσισμό, την Οικολογία, την Ειρήνη και τη Μη Βία) που επέλεξε να διεξάγει την ετήσια Στρογγυλή της Τράπεζα για τις διακρίσεις στην αγορά εργασίας και στην πρόσβαση στην υγεία και την κοινωνική πρόνοια την ημέρα της Γενικής Απεργίας ενάντια στα προτεινόμενα μέτρα της κυβέρνησης της Ν.Δ. για το Ασφαλιστικό.
Και μάλιστα στο Αμφιθέατρο της ΓΣΕΕ.
Εντάξει, γνωρίζουμε ότι οι καρεκλοκένταυροι της ΓΣΕΕ δεν έχουν και πολλούς ενδοιασμούς για τους νέους εργαζόμενους και την ερευνητική εργασία. Ούτε τόση οργάνωση/προνοητικότητα.
Αλλά από συναδέλφους ερευνητές/ερευνήτριες, και μάλιστα ενός "χώρου" των δικαιωμάτων, του αντιρατσισμού, της "αριστεράς" ή της "οικολογίας" (το εισαγωγικά γιατί και οι έννοιες είναι ασαφείς ούτε ξέρω πως οι ίδιοι αυτοκατηγοριοποιούνται) θα περίμενα περισσότερο σεβασμό στους θεσμούς των εργατικών αγώνων και κυρίως του δικαιώματος στην μη παραγωγή εργασίας. Γιατί η συμμετοχή/προσέλευση σε ένα συνέδριο συνεπάγεται την απόκτηση γνώσης, την παραγωγή κοινωνικότητας, τη συζήτηση, την παραγωγή ιδεών...
Δηλαδή τη συνεχή εργασία.

θα απαντήσει κάποιος ότι, "καλά εντάξει αν θέλεις πας σε ένα συνέδριο, αν δεν θέλεις απεργείς, γιατί κράζεις;" Γιατί η συμμετοχή σε ένα συνέδριο είναι κρίκος μιας αλυσίδας, όπου συμεμτέχουν πολλοί και πολλές: διοικητικοί, ομιλητές, catering, MMMεταφοράς (τέτοια δεν είχε την ώρα του συνεδρίου, άρα ταξί), τυπογραφικά, θυρωρεία, μια ολόκληρη σειρά επαγγελμάτων που συντελούν υπόγεια σε μια διοργάνωση.

Εγώ έκανα απεργία, τι έγινε όμως με την προσέλευση του κόσμου;

Blogged with Flock

Εκδήλωση για τον Καστοριάδη

2007-12-03T20:13:00.001+02:00

Blogged with Flock

Προβολές Ταινιών από τη Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας

2007-11-29T17:16:00.001+02:00

30/11 και 1-2/12 2007

Αυτόνομο Στέκι - Ζωοδόχου Πηγής και Ισααύρων, Εξάρχεια.

Παρασκευή 30.11.07
20.00    Watermelon Woman (1996), της Cheryl Dunye
22.00    Lesbian sex and sexuality (2007), της Katherine Linton

Σάββατο 1.12.07
18.00    Mädchen in Uniform (1931), της Leontine Sagan
20.00    Before Stonewall (1984) ,των John Scagliotti και Greta Schiller
22.00    Girl Play (2004), της Lee Friedlander

Κυριακή 2.12.07
18.00    After Stonewall (1999),του John Scagliotti
20.00    συζήτηση
22.00    Sugar Sweet (2002), της Desiree Lim

λίγα λόγια για κάθε ταινία...

Watermelon Woman (1996), της Cheryl Dunye

Η Cheryl είναι μία νεαρή μαύρη λεσβία που ζει στην Φιλαδέλφεια και δουλεύει σε ένα βίντεο κλαμπ, ενώ το όνειρό της είναι να γίνει κινηματογραφίστρια. Ξεκινά να ψάχνει τις ρίζες της στην ιστορία και επικεντώνεται στην ζωή μιας μαύρης ηθοποιού της δεκαετίας του ’60, την Fae Richards. Παράλληλα γνωρίζει την Diana, μία λευκή πελάτισσα του βίντεο κλαμπ, την οποία ερωτεύεται. Η ταινία, με χιούμορ και φαντασία, προσπαθεί να φέρει στην επιφάνεια τις αλληλεπιδράσεις και συγκρούσεις μεταξύ της λεσβιακής και της μαύρης κοινότητας.

Lesbian sex and sexuality (2007), της Katherine Linton

Το Lesbian Sex and Sexuality, είναι μία τηλεοπτική αμερικάνικη σειρά που αποτελείται από έξι επεισόδεια. Εμείς θα προβάλουμε τα τρία από αυτά, που διαπραγματεύονται τη σχέση της λεσβιακής κοινότητας με την πορνογραφία και την πρόσφατη παραγωγή πορνό από λεσβίες για λεσβίες, την εξέλιξη του ερωτισμού και της δημόσιας εικόνας του και τέλος τα διαφορετικά είδη λεσβιακών και queer ερωτικών σχέσεων.

Mädchen in Uniform (1931), της Leontine Sagan

Το Madchen in Uniform διαδραματίζεται σε ένα αυστηρό σχολείο θηλέων. Ένα σχολείο στο οποίο στέλνονται για εσωτερική εκπαίδευση κόρες στρατιωτικών. Το έργο στηρίζεται στο διήγημα της Christa Winsloe Είναι το πρώτο κινηματογραφικό έργο που υποστηρίζει ανοιχτά το λεσβιασμό και ως τέτοιο έχει μείνει στην ιστορία.

Before Stonewall (1984) ,των John Scagliotti και Greta Schiller

Ο πλήρης τίτλος του ντοκιμαντέρ σε ελληνική απόδοση είναι “Πριν το Stonewall: η δημιουργία της γκέι και λεσβιακής κοινότητας”. Και αυτό ακριβώς διαπραγματεύεται το έργο, εστιάζοντας στην μη συμβατική συμπεριφορά και τη μοναχική αντίσταση των ομοφυλόφιλων που έζησαν πριν το Stonewall μπορούμε να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε πως εξελίχθηκε η ομοφυλοφιλική κοινότητα.

Girl Play (2004), της Lee Friedlander

To Girl Play, βασίζεται στο θεατρικό έργο “Real Girls,” και είναι η αληθινή ιστορία των ηθοποιών/συγγραφέων Robin Greenspan και Lacie Harmon. Στο έργο παρακολουθούμε τις δύο ηρωίδες να γνωρίζονται, να αρχίζουν να ερωτεύονται η μία την άλλη και να αναρωτιούνται πως μπορούν να χωρέσουν το ερωτικό πάθος στις ήδη δομημένες ζωές τους. Και όλα αυτά μέσα από τις αφηγήσεις τους που είναι συχνά ξεκαρδιστικές.

AFTER STONEWALL (1999), του John Scagliotti

Ένα ντοκιμαντέρ, που καταγράφει το lgbt κίνημα, από την εξέγερση του Stonewall και μετά. Ξεκινώντας από το Κίνημα Απελευθέρωσης του ’70 και τα Φεστιβάλ Γυναικείας Μουσικής φτάνει στην επιδημία του Aids και τα Gay Games. Μαθαίνουμε για τους αγώνες, τις ήττες αλλά και τους θριάμβους μιας περήφανης, αλλά παρόλα αυτά ακόμα στιγματισμένης, κοινότητας. Η ταινία καταγράφει τις προσωπικές αφηγήσεις τρανς ατόμων, λεσβιών και γκέι αντρών, που μεταμόρφωσαν όχι μόνο τις ζωές τους, αλλά και ολόκληρη την αμερικάνικη κοινωνία.

Sugar Sweet (2002), της Desiree Lim

Το Sugar Sweet είναι η πρώτη γιαπωνέζικη λεσβιακή ταινία. Στην ταινία παρακολουθούμε την ιστορία της λεσβίας σκηνοθέτριας πορνό ταινιών Naomi. Η Naomi βρίσκεται σε δύσκολη θέση όταν αρχίζει να δέχεται επικριτικά σχόλια από τους γύρω, σχετικά με τη δουλειά της και αναζητά υποστήριξη σε μια ηλεκτρονική φιλιά που έχει με την Sugar.

Blogged with Flock

CfP: Rethinking the University: Labor, Knowledge, Value

2007-11-28T17:29:00.001+02:00

April 11-13, 2008
University of Minnesota
Deadline for Submissions: January 15, 2008

The university is in crisis. This crisis, evident in the everyday transformations of higher education, is made most visible during moments of labor struggle. Like universities across the world, the University of Minnesota has recently experienced an explosion of labor struggles, themselves symptomatic of the tendencies existing in this increasingly neo-liberal institution. Unfortunately, our struggles have been hampered by an intellectual and organizational lag, which has made it difficult for us to adequately respond to these crises. As a result, at key moments we have been unable to rethink fundamental assumptions about the university and, as a result, have fallen back on idealist notions of a university somehow removed from the world, have reproduced the language of an already existing "public university," and have sought comfort in legislative and institutional remedies.
It is because of the need to radically rethink our political strategy that we invite you to join us in the project of rethinking the University of Minnesota as well as the concept of "the university" itself. It is our belief that a militant struggle over higher education requires a militant rethinking of the languages, organizations, and foundational assumptions upon which the battle over higher education takes place. To this end, we want to collectively think about questions such as: What is the role of the university in the production of value within contemporary capitalism? What is the relationship between academic labor and various other forms of labor at the university? How can we reconsider the status of academic knowledge, research, and pedagogy in this context? How can we remake universities as
agents for changing this context? What forms of university governance, collectives, and subjectivities would best facilitate projects for constituting the common world that we desire?
The purpose of this inquiry is not only to produce critique, but also to generate sites of resistance and viable alternatives to the corporate university. As such, we invite diverse responses to these questions including collaborative works, workshop presentations, and art (e.g. photo-essays, performance art, and film/video pieces), as well as traditional essay presentations. In addition to presentations that engage the problem of the university in late
capitalism more generally, we also invite presentations that treat the specific case of
University of Minnesota. We hope to put into conversation workers of all types: university staff, artists, lecturers, union organizers, students, professors, and community activists, all of whom have a stake in shaping the future of the university.

Potential topics might include (but are not limited to):
radical pedagogy
corporate funding, branding
labor organizing in the university
students as consumers
intellectual property
immaterial labor
student and faculty activism
issues of access
class, gender, and race
casualization of labor
histories of the university

Please send questions and submissions (up to 500 word
abstracts, workshop, or project proposals) to:
morgan_adamson@yahoo.com

Blogged with Flock

Παρατηρητήριο για τα δικαιώματα των ψυχικά ασθενών: Ανακοίνωση

2007-11-26T16:35:00.000+02:00

ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ Γιατροί

και άλλοι επαγγελματίες ψυχικής υγείας, που να θέλουν να υποστηρίξουν ανθρώπους με ψυχιατρική εμπειρία στην σταδιακή απεξάρτησή τους από χημικά ψυχοφάρμακα και την απόκτηση ή διατήρηση της ψυχικής τους υγείας χωρίς χημικά μέσα.

Η πρόσκληση αυτή δεν αποτελεί παρότρυνση προς κάποια πρόσωπα να σταματήσουν τη χρήση ψυχοφαρμάκων, αλλά αποσκοπεί στη διευκόλυνση αυτών που έχουν ήδη αποφασίσει να το κάνουν, ώστε να το επιτύχουν μειώνοντας κατά το δυνατόν τους κινδύνους που απειλούν την υγεία τους από μια ξαφνική και χωρίς πληροφόρηση διακοπή.

Είναι ευρέως γνωστό ότι περίπου το 50% των χαρακτηρισμένων ως ψυχικά αρρώστων σταματούν περιστασιακά ή οριστικά μόνοι τους τα ψυχοφάρμακα. Σύμφωνα με τον Νόμο 2071/92, άρθρο 47, κεφ. Δ΄, αυτό έχουν το δικαίωμα να το κάνουν, όπως και το να επιλέγουν ελεύθερα τις μορφές θεραπείας που θα επιτρέψουν να εφαρμοστούν πάνω τους σε περιπτώσεις ψυχικών κρίσεων. Είναι επίσης γνωστό ότι υπάρχουν παγκόσμια θεσμοποιημένες εναλλακτικές προτάσεις για ξεπέρασμα ψυχικών κρίσεων χωρίς ψυχοφάρμακα ή με χρήση τους αποκλειστικά και μόνο με πληροφορημένη συναίνεση των ενδιαφερομένων. Λόγω της γενικευμένης αρνητικής στάσης της κοινής γνώμης στην εκδοχή αυτή, επεξεργασίας ψυχικών κρίσεων χωρίς ψυχοφάρμακα, οι άνθρωποι που επιθυμούν να τα σταματήσουν και οι οικογένειές τους αναγκάζονται να βρεθούν εκτεθειμένοι σε σοβαρούς κινδύνους της ψυχικής και σωματικής τους υγείας, όταν αυτό το κάνουν απληροφόρητοι και χωρίς στήριξη.

ΤΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, με έδρα τη Θεσσαλονίκη, προσκαλεί ψυχιάτρους και άλλους γιατρούς, καθώς και άλλους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, οι οποίοι ενδιαφέρονται να υποστηρίξουν αυτούς τους ανθρώπους στον αγώνα και το δικαίωμά τους για μια μη φαρμακευτική διαπραγμάτευση του ψυχικού τους πόνου, να επικοινωνήσουν με το Παρατηρητήριο, για να δηλώσουν τη διαθεσιμότητά τους, να ζητήσουν περισσότερες πληροφορίες, να συζητήσουν μαζί μας, και να συνδιαμορφώσουμε κριτικά και συλλογικά τη δημιουργία ενός δικτύου υποστήριξης προς άμεσα ενδιαφερομένους με αυτό το αίτημα, καθώς και προς τις οικογένειές τους, σε διάφορα μέρη της χώρας.

To Παρατηρητήριο βρίσκεται σε διασύνδεση με αντίστοιχες πρωτοβουλίες στην Ευρώπη και υπάρχει η δυνατότητα και η πρόθεση άμεσης ανταλλαγής εμπειριών και εκπαίδευσης της ομάδας που θα δημιουργηθεί από έμπειρους συναδέλφους άλλων χωρών.

Τηλ. Επαφής: 6949500133

Ηλ. Διεύθυνση επαφής: paratiritiopsy@yahoo.com

Hλ. Διεύθυνση: paratiritiriopsy.blogspot.com

Συνέδριο: Ο Αντόνιο Γκράμσι στις σημερινές Κοινωνικές Επιστήμες και τη Θεωρία

2007-11-26T16:13:00.000+02:00

από το ιστολόγιο του θανάση τσακίρη...

ΠΑΝΤΕΙΟΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ

ΤΜΗΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ
[Κ.Π.Ε.]

EΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ
Ο Αντόνιο Γκράμσι στις σημερινές
Κοινωνικές Επιστήμες και τη Θεωρία

Παρασκευή 30 Νοεμβρίου και
Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2007
Αμθιθέατρο Σάκη Καράγιωργα
Πάντειο Πανεπιστήμιο, Λ. Συγγρού 136, Αθήνα

Πρόγραμμα εργασιών
Παρασκευή 30 Νοεμβρίου
12.00-13.30 Πρώτη συνεδρία: Διαδρομές της Γκραμσιανής σκέψης στις ανθρωπιστικές και στις κοινωνικές επιστήμες Πρόεδρος: Λ. Κωτσονόπουλος
Γιάννης Βούλγαρης: Αναγνώσεις του Γκράμσι. Από το εθνικό, στο ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο.
Μαριλένα Σημίτη: Δυο όψεις της κοινωνίας των πολιτών: Η πάλη για ηγεμονία
Ιωάννα Λαλιώτου: Η επίδραση του Γκράμσι στις πολιτισμικές σπουδές τη δεκαετία 70-80
Έφη Γαζή: Ο Γκράμσι στην Ινδία. Η προβληματικη της «ιστορίας των υπαλλήλων τάξεων» (subaltern history)
Συζήτηση 13.30-13.45
16.30-18.00 Δεύτερη Συνεδρία: Ο Γκράμσι στις πολιτισμικές σπουδές
Πρόεδρος: Γρηγόρης Ανανιάδης
Γιώργος Γιαννακόπουλος: Ηγεμονία, Οριενταλισμός και Διανοούμενοι: Για την Γκραμσιανή στιγμή στο έργο του Edward Said
Eυαγγελή Αρ. Ντάτση: Η λανθάνουσα δυναμική των osservazioni sul folklore στις μέρες της παγκοσμιοποίησης
Νάγια Γιαννακίτσα: Αντόνιο Γκράμσι και λογοτεχνία
Μυρσίνη Ζορμπά: Ηγεμονία και μετα-ηγεμονία στις πολιτισμικές σπουδές: Θεωρητική και πολιτική διαδρομή της Γκραμσιανής ιδέας
Συζήτηση 18.00-18.15
Διάλειμμα 18.15-18.30
18.30-19.30 Τρίτη Συνεδρία: Δοκιμάζοντας γκραμσιανές έννοιες στην ελληνική εμπειρία Πρόεδρος: Βασιλική Γεωργιάδου
Μιχάλης Π. Λυμπεράτος: Η ιστορική ιδιοτυπία, η «ηγεμονία» και η αυτονομία των κινημάτων στον Γκράμσι: Μεθοδολογικοί άξονες για την προσέγγιση της ιστορίας του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα
Αλέξανδρος Σακελλαρίου: Ο Α. Γκράμσι και η μελέτη της θρησκείας: η σκέψη του Γκράμσι ως ερέθισμα και ‘εργαλείο’ για την Κοινωνιολογία της Θρησκείας
Μαρίνα Κόντη: Τα θέματα της έκθεσης ιδεών στις Πανελλήνιες Εξετάσεις (1983-2001). Δοκιμάζοντας τη γκραμσιανή έννοια του κοινού νου

Συζήτηση 19.30-19.45
Σάββατο 1 Δεκεμβρίου
10.00-11.30 Πρώτη Συνεδρία: Ο Γκράμσι στην Πολιτική Επιστήμη και τις Διεθνείς Σχέσεις Πρόεδρος: Στέφανος Παπαγεωργίου
Άλκης Ρήγος: Η επικαιρότητα της σκέψης του Γκράμσι και η έννοια της κοινωνίας πολιτών
Σπύρος Μακρής: Μαρξισμός και Διεθνείς Σχέσεις. Από τον Antonio Gramsci στο Robert W. Cox
Αθανάσιος Τσακίρης: Η επικαιρότητα της σκέψης του Α. Γκράμσι για τα εργατικά συνδικάτα σε συνθήκες «νεοφιλελεύθερης Ηγεμονίας» και «παγκοσμιοποίησης»
Ολίβια Κυριακίδου: Γκράμσι και φύλο στις εργασιακές σχέσεις
Συζήτηση 11.30-11.45
Διάλειμμα 11.45-12.00
12.00-13.00 Δεύτερη Συνεδρία: Γκραμσιανές προσεγγίσεις στην γλώσσα, την αισθητική και τη θεωρία Πρόεδρος: Παντελής Μπασάκος
Γιάννης Παπαθεοδώρου: Διαβάζοντας τον Ηγεμόνα. Πολιτικές της ανάγνωσης στον Γκράμσι και στον Αλτουσέρ
Τάκης Πούλος: Δύο τροπές του αισθητικού: Κρότσε και Γκράμσι
Μαρία Τζεβελέκου: Τα Τετράδια της φυλακής: προ-θεωρητικές παραδοχές και θεωρίες για τη γλώσσα
Συζήτηση 13.00-13.15
16.00-17.00 Τρίτη Συνεδρία: Γκραμσιανή προβληματική και ζητήματα ιστορίας
Πρόεδρος: Μανόλης Αγγελίδης
Σπύρος Μαρκέτος: Γκράμσι και φασισμός
Θανάσης Καμπαγιάννης: Όταν ο Τρότσκι συνάντησε τον Γκράμσι – Μια συγκριτική ανάγνωση των Προβλημάτων της καθημερινής ζωής του Λέον Τρότσκι και των Τετραδίων της Φυλακής του Αντόνιο Γκράμσι
Αντώνης Λιάκος & Ελένη Λάλου: Ο Γκράμσι και το Έθνος
Συζήτηση 17.00-17.15
Διάλειμμα 17.15-17.30
17.30-18.30 Τέταρτη Συνεδρία: Γκραμσιανές διαστάσεις στην πολιτική θεωρία
Πρόεδρος: Γεράσιμος Μοσχονάς

Λουδοβίκος Κωτσονόπουλος: Διαδρομές της Ηγεμονίας: Αναζητώντας μία γκραμσιανή έννοια στις θεωρίες του κοινωνικού κράτους.
Βασίλης Μαγκλάρας & Γιώργος Παγουλάτος: Συναίνεση και υποταγή: όψεις της θεωρίας του Γκράμσι για το πολιτικό
Κωνσταντίνος Κωστόπουλος: Οι διανοούμενοι στον Γκράμσι και θεωρίες περί διανοουμένων.
Συζήτηση 18.30-18.45
ΛΗΞΗ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

Συμμετέχοντες
Μανόλης Αγγελίδης: Πάντειο Πανεπιστήμιο
Γρηγόρης Ανανιάδης: Πάντειο Πανεπιστήμιο
Γιάννης Βούλγαρης: Πάντειο Πανεπιστήμιο
Έφη Γαζή: Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Βασιλική Γεωργιάδου: Πάντειο Πανεπιστήμιο
Νάγια Γιαννακίτσα: Φιλόλογος, υποψήφια διδάκτωρ, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Γιώργος Γιαννακόπουλος: Πολιτικός Επιστήμονας
Μυρσίνη Ζορμπά: Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο
Θανάσης Καμπαγιάννης: Πολιτικός Επιστήμονας
Μαρίνα Kόντη: Κοινωνιολόγος της εκπαίδευσης
Oλίβια Κυριακίδου: Παν/μιο Αιγαίου
Κωστόπουλος Κωνσταντίνος: Υποψήφιος Διδάκτωρ, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Λουδοβίκος Κωτσονόπουλος: Υποψήφιος Διδάκτωρ, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Ιωάννα Λαλιώτου: Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Ελένη Λάλου: Ιστορικός
Αντώνης Λιάκος: Ε.Κ. Πανεπιστήμιο Αθηνών
Μιχάλης Π. Λυμπεράτος: Δρ Ιστορίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Βασίλης Μαγκλάρας: Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο
Σπύρος Μακρής: Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Σπύρος Μαρκέτος, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Γεράσιμος Μοσχονάς: Πάντειο Πανεπιστήμιο
Παντελής Μπασάκος: Πάντειο Πανεπιστήμιο
Eυαγγελή Αρ. Ντάτση: Πολιτισμική ανθρωπολόγος
Γ. Παγουλάτος, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Στέφανος Παπαγεωργίου: Πάντειο Πανεπιστήμιο
Γιάννης Παπαθεοδώρου: Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Παναγιώτης Πούλος: Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών
Άλκης Ρήγος: Πάντειο Πανεπιστήμιο
Αλέξανδρος Σακελλαρίου: Υποψήφιος διδάκτωρ, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Μαριλένα Σημίτη: Πανεπιστήμιο Πειραιά
Αθανάσιος Τσακίρης: Δρ. Πολιτικής Επιστήμης, Ε.Κ. Πανεπιστήμιο Αθηνών
Μαρία Τζεβελέκου: Γλωσσολόγος, Διευθύντρια Ερευνών, Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου.

ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ
http://kpe-tpei-panteio.blogspot.com/index.html
e-mail: kpe.panteion@gmail.com

radical philosophy conference - art and immaterial labour

2007-11-24T21:07:00.001+02:00

Saturday 19 January 2008, 10.00 am–5.00 pm

The Auditorium, Tate Britain, London sw1
Art’s materiality has been the focus of critical debate since claims about the ‘dematerialization’ of art were made in New York at the end of the 1960s. More recently, in the context of libertarian political debates in Italy and France, claims have been made about the ‘immaterial’ character of labour processes based on information technology, and the cultural and intellectual content of commodities. This conference brings these two discourses together to stage a debate about contemporary art, ‘immaterial’ labour and
new modes of production of subjectivity.

programme
10.00 Registration and Coffee
10.30 Introductions Tate/Peter Osborne
10.45 Maurizio Lazzarato Artistic Critique, Social Critique
12.00 Judith Revel The Material of the Immaterial: Critique of Idealisms and New Vitalisms
1.15 Lunch
2.15 Franco Berardi (Bifo) Conjunction/Connection
3.30 Tea and Coffee
3.45 Antonio Negri Metamorphoses: Concerning Periodization in Art
5.00 Close

tickets
£15 students, £25 waged
Tate ticketing, https://tickets.tate.org.uk/

Blogged with Flock

24/11: Παρέμβαση στη Βία ενάντια των Γυναικών

2007-11-22T17:29:00.001+02:00

25 Νοεμβρίου – Παγκόσμια ημέρα αντίστασης στη βία κατά των γυναικών

Ενδοοικογενειακή βία: Ένα ανομολόγητο έγκλημα

Σάββατο 24 Νοεμβρίου Παρέμβαση στην πλατεία Αριστοτέλους

Μία στις πέντε γυναίκες ζουν με βίαιο σύντροφο*

Για μία από τις δύο γυναίκες που δολοφονούνται κάθε χρόνο δράστης είναι ο σύντροφός της*

Μία στις τρεις γυναίκες στα επείγοντα περιστατικά των νοσοκομείων είναι θύμα ενδοοικογενειακής βίας*. (* Σύμφωνα με στοιχεία του Ευρωβαρόμετρου το 2000)

Η ανδρική βία κατά των γυναικών δεν είναι ιδιωτική υπόθεση. Αφορά όλη την κοινωνία καθώς συνιστά κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά προβλήματα, το οποίο αντανακλά και συντηρεί τις πατριαρχικές δομές σε όλο τον πλανήτη. Η αποσιώπηση αυτού του ανομολόγητου εγκλήματος –του πιο διαδεδομένου στον κόσμο- πλήττει τη ζωή, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία του μισού πληθυσμού της γης και υποβαθμίζει κάθε κοινωνία ηθικά, πολιτισμικά, πολιτικά και οικονομικά.

Την άνοιξη του 2006 συναντηθήκαμε στη Θεσσαλονίκη μεμονωμένες γυναίκες, γυναικείες συλλογικότητες και φορείς που δραστηριοποιούνται στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με σκοπό να συντονίσουμε και να ενδυναμώσουμε τις προσπάθειές μας για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών, ξεκινώντας με δράσεις στην πόλη μας. Ένα χρόνο πριν πραγματοποιήσαμε εκδήλωση παρουσίασης του νόμου για την ενδοοικογενειακή βία και τώρα επιμεληθήκαμε ένα ενημερωτικό φυλλάδιο, το οποίο μόλις εκδώσαμε και διακινούμε για πρώτη φορά. Πιστεύουμε ότι μπορείτε να συνδράμετε, δημοσιοποιώντας το δελτίο μας και ενημερώνοντας για την ακόλουθη παρέμβασή μας.

Σάββατο 24 Νοεμβρίου: Πλατεία Αριστοτέλους με Τσιμισκή 12 μ.μ.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας και ευαισθητοποίησης.
Διακίνηση ενημερωτικού φυλλαδίου (περιλαμβάνει αναφορά στα δικαιώματα που παρέχει στις γυναίκες ο νέος νόμος για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας, βασικές συμβουλές προς τις γυναίκες θύματα κακοποίησης και πλήρη κατάλογο των υπηρεσιών και φορέων που παρέχουν υποστήριξη σε θύματα στην πόλη της Θεσσαλονίκης)

Αρσις, Δίκτυο Γυναικών Μεταναστριών Βορείου Ελλάδος, Κέντρο Εργάνη, Praksis, Πρωτοβουλία Γυναικών Ενάντια στην Κακοποίηση

Blogged with Flock

Απεργία στο χώρο της ψυχικής Υγείας! Επιτέλους!

2007-11-17T21:06:00.001+02:00

Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2007 απεργία συντονισμένη από Σωματεία εργαζομένων στις μονάδες ΝΠΙΔ που υλοποιούν την ψυχιατρική μεταρρύθμιση.
Συγκέντρωση διαμαρτυρίας από τις 8.30 το πρωί κάτω από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης

τα σωματεια εργαζομενων στις μοναδες υλοποιησης της ψυχιατρικης μεταρρυθμισης (νπιδ) εξαγγελλουν κηρυξη 24ωρης απεργιας στις 20 νοεμβριου 2007

διαμαρτυρια στο υπουργειο υγειας και κοινωνικής αλληλεγγυης

Πάνω από 2 χρόνια βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τα σοβαρά προβλήματα υποχρηματοδότησης που αντιμετωπίζουν οι μονάδες υλοποίησης της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης του προγράμματος «Ψυχαργώς». Καθυστερήσεις μισθών από 4 έως 6 μήνες, απολύσεις και εξαναγκαστικές παραιτήσεις, υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών, απειλές λουκέτου στις δομές που εργαζόμαστε. Η ανασφάλειά των εργαζομένων εντείνεται και η φροντίδα των ψυχικά ασθενών φθίνει. Η Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση που είχε σα σκοπό την αποασυλοποίηση και την αξιοπρεπή διαβίωση των ανθρώπων οι οποίοι για χρόνια ζούσαν σε συνθήκες απάνθρωπες έχει στην ουσία εγκαταλειφθεί. Η πρόληψη για την ψυχική υγεία και η ευαισθητοποίηση της ευρύτερης κοινωνίας έχει παγώσει. Η πολλά υποσχόμενη ψυχιατρική μεταρρύθμιση στην Ελλάδα λειτουργούσε εύρυθμα μέχρι το 2004 δηλαδή μέχρι τη λήξη της συγχρηματοδότησης από την Eυρωπαϊκή Ένωση. Το ελληνικό κράτος δεσμεύθηκε να χρηματοδοτεί το πρόγραμμα μέσω του τακτικού προϋπολογισμού για τουλάχιστον 10 χρόνια μετά τη λήξη της συγχρηματοδότησης. Αντ’ αυτού η κυβέρνηση περικόπτει από το 2005 έως και σήμερα τη χρηματοδότηση όλο και περισσότερο: το 2005 το έλλειμμα ήταν 1,2 εκατ. ευρώ, το 2006 το έλλειμμα ήταν 5 εκατ. ευρώ και το 2007 το έλλειμμα αγγίζει τα 20 εκατ. ευρώ. Το συνολικό έλλειμμα ανέρχεται στο 42% της χρηματοδότησης. Έως τώρα το Υπουργείο Υγείας σε περιόδους εντάσεων και κινητοποιήσεων έβρισκε έκτακτες επιχορηγήσεις για να κατευνάσει την οργή των εργαζομένων και δεν δρομολόγησε την ουσιαστική ρύθμιση του προβλήματος. Ο τακτικός προϋπολογισμός είναι πολύ χαμηλός και οι «λύσεις» που ισχυρίζεται το Υπουργείο πως έχει δώσει αφορούν τη συνεργασία των δομών με τα ασφαλιστικά ταμεία για να λαμβάνουν τα έξοδα νοσηλίων για τους ασθενείς, κάτι που ούτε εύκολο είναι να υλοποιηθεί, ούτε σύντομο, ούτε επαρκείς όροι έχουν τεθεί, ούτε τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν αποδεχτεί. Η άλλη «λύση» του Υπουργείου είναι να δοθεί το ποσοστό 2% από χρήματα για τις προμήθειες νοσοκομείων, που όμως δεν είναι γνωστό πότε θα υλοποιηθεί. Στο μεταξύ χιλιάδες εργαζόμενοι παραμένουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα απλήρωτοι και δεν έχουν καμία αυταπάτη ότι υπάρχει πολιτική βούληση για την επίλυση του προβλήματος. Διανύουμε τη Β΄ φάση του «Ψυχαργώς» σε κλίμα αβεβαιότητας, ενέσιμων παρεμβάσεων χωρίς σχεδιασμένη πολιτική εξασφάλισης των απαραίτητων πόρων για την απρόσκοπτη και ποιοτική συνέχιση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Επιπλέον τα εργασιακά μας δικαιώματα συρρικνώνονται, όπως άλλωστε συμβαίνει σε ολοένα και περισσότερους εργαζόμενους σε όλα τα επίπεδα (μισθοί, ελαστική εργασία, ασφαλιστικό, συμβάσεις ορισμένου χρόνου). Οι εργαζόμενοι και τα Σωματεία στα ΝΠΙΔ του «Ψυχαργώς»πραγματοποίησαν ανοιχτή σύσκεψη στις 9|11και αποφάσισαν ότι πολλά μπορούμε να κερδίσουμε αντιδρώντας ενωμένοι ενεργητικά στα προβλήματα παρά παραμένοντας παθητικά μέσα σε συνθήκες που άλλοι δημιουργούν για μας. Γι’ αυτό προκύρηξαν 24ωρη απεργία και παράσταση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Υγείας, ζητώντας ταυτόχρονα συνάντηση με τον υπουργό ώστε να πάρει θέση και να δεσμευτεί για την επίλυση των οικονομικών και θεσμικών μας αιτημάτων. Η κινητοποίηση στις 20 Νοεμβρίου είναι η πρώτη που γίνεται συντονισμένα με πρωτοβουλία των εργαζομένων από όλη την Ελλάδα και αναμένεται να είναι μαζική και δυναμική!

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

§Απόδοση ΤΩΡΑ όλων των δεδουλευμένων για να βγουν οι συνάδελφοι και οι οικογένειές τους από την οικονομική ασφυξία.
§Πολιτική δέσμευση από μέρους της κυβέρνησης για ουσιαστική και οριστική επίλυση των προβλημάτων χρηματοδότησης και λειτουργίας των δομών ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης.
§Ανάληψη της ευθύνης από τις διοικήσεις των φορέων για τη μηνιαία καταβολή των δεδουλευμένων των εργαζομένων.
§Άμεσες προσλήψεις για ουσιαστική και εύρυθμη λειτουργία των δομών.
§Σύσταση επιτροπών ελέγχου με τη συμμετοχή εκλεγμένων εκπροσώπων των εργαζομένων για την οικονομική και διοικητική διαχείριση.
§Συμβάσεις αορίστου χρόνου για όλους τους εργαζόμενους προκειμένου να διασφαλιστούν τα εργασιακά τους δικαιώματα και η ποιοτική θεραπευτική συνέχεια στις δομές. Εκπαίδευση και επιμόρφωση με κόστος του κράτους.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΣΤΙΣ 20 ΝΟΕΜΒΡΗ ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΙΣ 8.30 π.μ

ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΟΣΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ

Σωματείο Εργαζομένων στις Κοινωνικές Υπηρεσίες Ιδιωτικών Φορέων, Πρόεδρος: Νικολέτα Κυράνα (τηλ. 6932906429, ηλεκτρ. διεύθυνση: social_somatio@yahoo.gr)
Σωματείο Εργαζομένων στο Περιβολάκι, Πρόεδρος: Αγγελική Συλλιγαρδάκη (τηλ.6977177173, ηλεκτρ.διεύθυνση:somatio_perivolaki@yahoo.gr).
Σωματείο Εργαζομένων Δομών Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης Μακεδονίας Θράκης (Σ.Ε.Δ.Ψ.Α.Μ.Θ.), Πρόεδρος: Γιώργος Σουμελίδης (τηλ.6936593040, ηλεκτρ.διεύθυνση: somatio@yahoo.gr).
Σωματείο Εργαζομένων ΕΨΥΚΑ, Πρόεδρος: Μιλτιάδης Δροσόπουλος (τηλ. 6977321455).
Σωματείο Εργαζομένων της ΕΨΥΚΑ στη Δράμα, Πρόεδρος: Αθανάσιος Παπαδόπουλος (τηλ.6974758001)

Ένα πολύ θετικό πρώτο βήμα, να δούμε και τι συμμετοχή θα έχει..

Μπράβο!

Blogged with Flock

τα ψυχοφάρμακα και τα λευκά δωμάτια

2007-11-14T17:46:00.001+02:00

Όπωςυποσχέθηκα, το κείμενο του Θ. Μεγαλοοικονόμου για τον κοινωνικό έλεγχο μέσα από την ψυχοφαρμακολογία(από το σάιτ της συσπείρωσης για την ψυχιατρική μεταρρύθμιση). Το θέμα που ανέκυψε σήμερα στα ΜΜΕ, με τα λευκά δωμάτια στο ΨΝΑ, τονίζει ακόμα περισσότερο την ανάγκη για συνολική κριτική στις ψυ. επιστήμες και παρέμβαση για

ΤΑ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ

Η ανακάλυψη των σύγχρονων ψυχοφαρμάκων, από την δεκαετία του 1950, θεωρήθηκε ως η μεγάλη επανάσταση στο θεραπευτικό οπλοστάσιο της ψυχιατρικής, επανάσταση που έδωσε απάντηση τόσο στον έλεγχο της συμπτωματολογίας σοβαρών ψυχικών διαταραχών, όσο και στην ανακούφιση από τα συνήθη, καθημερινά, συμπτώματα του άγχους και της κατάθλιψης, καθώς των λεγόμενων, «ελασσόνων» ψυχικών διαταραχών.

Σήμερα, ωστόσο, για κάθε καλοπροαίρετο γνώστη των πραγμάτων, οι θεραπευτικές προσδοκίες, που είχαν προκύψει από την πρώτη περίοδο της χρήσης τους, δεν φαίνεται να επαληθεύονται. Αντίθετα, όχι μόνο η θεραπευτική τους αποτελεσματικότητα φαίνεται ότι έχει φτάσει σ΄ ένα όριο, που η αθρόα παραγωγή ολοένα νέων ψυχοφαρμάκων δεν μπορεί να υπερβεί, αλλά έχει, επίσης, γίνει πιο φανερή η επιβλαβής λειτουργία τους, που ενίοτε υπερβαίνει και αυτή την «επιθυμητή δράση» τους.

Κάθε αναγνωρισμένο εγχειρίδιο ψυχοφαρμακολογίας εντάσσει τα ψυχοφάρμακα στην ιστορία των λεγόμενων «οργανικών θεραπειών», αυτών, δηλαδή, που απευθύνονται με φυσικά μέσα (μηχανικά ή χημικά) στην τροποποίηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς, αυτής που θεωρείται, σε μια δοσμένη εποχή και σύμφωνα με τα πρότυπα της κρατούσας «κανονικότητας» (που απορρέει από τις κυριαρχούσες αντιλήψεις μιας ορισμένης ταξικής κοινωνικής δομής), ως «μη φυσιολογική» ή «μη κανονική». Παρεκκλίνουσα ή παθολογική και / ή κοινωνικά ανεπιθύμητη.

Οι θεραπείες αυτές έχουν την καταγωγή τους στις μηχανικές και φυσικές μεθόδους, μέσω των οποίων, τους προηγούμενους αιώνες, έγινε προσπάθεια να «δαμαστεί» ( να υποταγεί) η τρέλα, η αιτία της οποίας εθεωρείτο ότι ενείχε μιαν ηθική διάσταση ( ο τρελός ως ενσάρκωση του «κακού», ή του δαίμονα). Ηταν η περίοδος που οι άνθρωποι ήταν φυλακισμένοι σε κλουβιά, καθηλωμένοι εφόρου ζωής με αλυσίδες, ή υφιστάμενοι κάθε είδους σωματικό βασανιστήριο στο όνομα της συμμόρφωσής τους με τον «ορθό» λόγο και την κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά.

Η θεραπευτική λογική, που αποσκοπεί στο να «δαμάσει» τον τρελό, τον παρεκκλίνοντα, δεν εξαφανίστηκε με τις «προόδους» που έγιναν τον 20ό αιώνα - που θεωρήθηκε ο αιώνας της βιολογικής επανάστασης στον τομέα της ψυχικής υγείας (παρόλο που, από τις αρχές του, έκαναν την παράλληλη εμφάνισή τους οι διάφορες ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις). Δεν είναι τυχαία η συγκυρία (1), στον 20ό αιώνα, που ανέδειξε τις λεγόμενες βιολογικές θεραπείες : το ινσουλινικό κώμα του Sakel, το ηλεκτροσόκ, από τους Cerleti και Bini στην Ιταλία του Μουσολίνι (1938), η ψυχοχειρουργική του E. Moniz, στη Πορτογαλία του Σαλαζάρ.

Είναι γνωστό ότι η Ψυχιατρική δεν είναι μια ουδέτερη επιστήμη, που έχει, απλώς, ένα οπλοστάσιο θεραπευτικών μεθόδων για την αντιμετώπιση της ψυχικής αρρώστιας. Γεννημένη και συγκροτημένη στις αρχές του 19^ου αιώνα και στην διάρκεια της ανόδου της Βιομηχανικής Επανάστασης, ενσωματώνει ένα σώμα επιστημονικών, νομοθετικών και διοικητικών μηχανισμών και κωδίκων σε ένα Θεσμό, που απευθύνεται στην αρρώστια, ως μιας ξεχωριστής οντότητας (κατά τα πρότυπα της σωματικής ιατρικής), τεχνητά αποχωρισμένης από το όλο της ανθρώπινης ύπαρξης και το κοινωνικό είναι του ανθρώπου.

Ο Καρλ Μαρξ, αναλύοντας στον 1^ο τόμο του Κεφαλαίου, τα διάφορα τμήματα του εφεδρικού βιομηχανικού στρατού, αναφέρει με σαφήνεια εκείνο το κατώτερο τμήμα του, που «κατοικεί στην σφαίρα της εξαθλίωσης», που, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει «τους παραιτημένους και τους κουρελήδες και εκείνους που είναι ανίκανοι να εργασθούν, κυρίως άνθρωποι που υποκύπτουν στην ανικανότητά τους για προσαρμογή, λόγω του καταμερισμού της εργασίας. Οι άνθρωποι που έχουν περάσει την κανονική ηλικία του εργάτη, τα θύματα της βιομηχανίας�».

Η θεραπευτική επιδίωξη της Ψυχιατρικής συνυπάρχει σε μιαν αντιφατική ενότητα με την κοινωνική της αποστολή, που είναι, ακριβώς, η συμβολή στην διατήρηση της δημόσιας τάξης, στον έλεγχο, δηλαδή, των «επικίνδυνων τάξεων», όλων των φτωχών στρωμάτων της κοινωνίας, που ο Μαρξ αναφέρει κάτω από τον όρο του «παουπερισμού», ή, κατά την σύγχρονη ορολογία, αυτών που βρίσκονται, ή σπρώχνονται, στον χώρο του «κοινωνικού αποκλεισμού», αλλά και γενικότερα, όλων των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων στρωμάτων.

Το σύγχρονο φάρμακο αποτελεί ένα βασικό όπλο της Ψυχιατρικής, όχι μόνο στη λεγόμενη θεραπευτική της φαρέτρα, αλλά και ως εργαλείο στην απαίτηση, που της τίθεται από τις κυρίαρχες τάξεις και το Κράτος, να λειτουργήσει σαν μια τεχνική της βιοεξουσίας, ως μέρος, δηλαδή, εκείνων δηλαδή των μηχανισμών και των τεχνικών, που σκοπό έχουν να ελέγχουν και να πειθαρχούν τις λαϊκές μάζες στις ανάγκες της αναπαραγωγής του κεφαλαίου, σ΄ αυτήν περίοδο της ιστορικής του κρίσης.

Η κατευθυνόμενη μαζική διάδοση της χρήσης του ψυχοφαρμάκου συνδέεται αφενός με την επιδίωξη της κερδοφορίας των πολυεθνικών του φαρμάκου και από την άλλη με την πρακτική της αναγωγής της πολυπλοκότητας των προβλημάτων του σύγχρονου ανθρώπου (ιδιαίτερα των καταπιεσμένων τάξεων), σε εσωτερικό, προσωπικό ζήτημα του ατόμου, σε ζήτημα (καλής ή κακής) προσαρμογής του σ΄ ένα, θεωρούμενο ως αμετακίνητο, Κοινωνικό Είναι.

Η μετατροπή του κοινωνικού ανθρώπου (που, ως Ολο, ενσωματώνει τις ψυχολογικές και βιολογικές του παραμέτρους), στο άτομο της ψυχολογίας και στο όργανο της βιολογίας (εγκέφαλος κλπ), αποσκοπεί σε μια μορφή κοινωνικού ελέγχου, όπου μια χημική ουσία αναλαμβάνει την λύση των προβλημάτων. Ο κοινωνικός έλεγχος δεν αφορά μόνο τους ψυχικά πάσχοντες, αλλά ολόκληρη την κοινωνία, μέσω και της διάδοσης ιδιαίτερα των λεγόμενων ελασσόνων ηρεμιστικών και υπναγωγών.

O Franco Basaglia, ηγετική μορφή του ιταλικού αντιιδρυματικού κινήματος στην Ιταλία, στις δεκαετίες του 60 και του 70, τόνιζε, σχετικά μ΄αυτό το ζήτημα, μιλώντας το 1979, λίγο πριν πεθάνει, σ΄ένα ριζοσπαστικό κοινό επαγγελματιών ψυχικής υγείας και διανοουμένων στην Βραζιλία :

�Σε μια οικογένεια εργατών υπάρχει ένα ανάπηρο παιδί και κάθε πρωϊ ο πατέρας και η μητέρα, που πρέπει να πάνε να δουλέψουν, φέρνουν το παιδί μια εδώ και μια εκεί, μια μέρα στο σπίτι ενός φίλου και την άλλη σ΄ ενός άλλου. Αλλά η αλληλεγγύη δεν είναι αιώνια και, αργά ή γρήγορα, αυτή η οικογένεια θα είναι υποχρεωμένη να κλείσει το παιδί σε κάποιο ίδρυμα, που δεν είναι φυσικά η ιδεώδης κατάσταση για το ανάπηρο παιδί. Αλλά αυτή η κατάσταση έχει σοβαρές συνέπειες γιατί παράγει άγχος στους γονείς, δημιουργεί μια κατάσταση νεύρωσης. Και να που εγώ, ως ψυχίατρος, στα πλαίσια της δουλειάς μου για την ψυχική υγεία, καλούμαι από αυτή την οικογένεια, που αισθάνεται ένοχη για τον εγκλεισμό του παιδιού. Ποια θα είναι η δουλειά μου; Να θεραπεύσω την νεύρωση της μητέρας ή την κατάθλιψη του πατέρα; Σίγουρα, έχω τα μέσα για να το κάνω,αλλά αυτή η παρέμβαση δεν θα ήταν παρά ένας τρόπος καταπίεσης της οικογένειας. Το πρόβλημα είναι ότι πρέπει να εξηγήσω στον πατέρα και στην μητέρα γιατί υποχρεώθηκαν να κλείσουν το παιδί στο ίδρυμα. Υποχρεώθηκαν γιατί η κοινωνική οργάνωση τους εμπόδισε να δώσουν στο παιδί τη στοργή, που αυτό είχε ανάγκη. Αυτή είναι μια πράξη πολιτική και ταυτόχρονα τεχνική και αυτή είναι η δουλειά μου ως ψυχιάτρου. Δεν είναι να δώσω φάρμακα στους γονείς, αλλά μάλλον να βοηθήσω να αποχτήσουν συνείδηση, δηλαδή ένα καινούργιο κώδικα, που επιτρέπει σ΄αυτά τα άτομα να καταλάβουν τα πράγματα�(2).

Υπάρχουν, όμως, ψυχίατροι που, την κατάθλιψη της συζυγου ενός ανέργου, σε μια οικογένεια που δεν έχουν να φάνε, την αντιμετωπίζουν απλώς με ισχυρά αντικαταθλιπτικά. Υπάρχουν, αντίστοιχα, ψυχολόγοι που, μπροστά σ΄ έναν άνεργο και αλκοολικό πατέρα, που κακοποιεί τα παιδιά του, προτείνουν, απλώς, μιαν οικογενειακή θεραπεία.

Θα παραθέσουμε μερικά ερευνητικά δεδομένα, που δείχνουν πώς τα ψυχοφάρμακα λειτουργούν στον κοινωνικό έλεγχο. Εχει παρατηρηθεί ότι �η ψυχιατρική θεραπεία, ακόμα και όταν είναι χρήσιμη για την βελτίωση της κατάστασης ενός ασθενή είναι συχνά δυσάρεστη. Μερικές μορφές θεραπείας ανακουφίζουν, αλλά μπορούν να έχουν παρενέργειες, που παραμένουν και μετά το τέλος της θεραπείας και την πάροδο της διαταραχής��(3).

Θα μείνουμε, για λόγους συντομίας, σε δύο μόνο κατηγορίες ψυχοφαρμάκων, τα αγχολυτικά/υπναγωγά (βενζοδιαζεπίνες) και τα νευροληπτικά, εξετάζοντάς τα στη βάση του συνεχούς �ευχάριστο-δυσάρεστο�.

Στην πλειοψηφία τους τα φάρμακα αυτά λειτουργούν, παρά τις δαπανηρές διαφημίσεις των εταιρειών, στην λογική του �1/3, 1/3, 1/3�, δηλαδή: 1/3 των ασθενών βελτιώνεται ανεξάρτητα από φάρμακο, 1/3 δεν ανταποκρίνεται και 1/3 παρουσιάζει μια βελτίωση.

Τα αγχολυτικά / υπνωτικά παρουσιάζουν μια σαφή ευφορική (ευχάριστη, �ηδονιστική�) ενέργεια (αν και λιγότερο από τα οπιοειδή, την αμφεταμίνη και την κοκαϊνη), ενώ τα νευροληπτικά έχουν μια σαφώς αποδεδειγμένη δυσφορική ενέργεια.

Η ευφορική ενέργεια των αγχολυτικών/υπνωτικών εξηγεί γιατί οι χρήστες τους προτιμούν τις βενζοδιαζεπίνες αν και υπάρχουν άλλα μη ηδονιστικά αγχολυτικά. Εξηγεί, επίσης, την ευρεία και απερίσκεπτη συνταγογράφησή τους από γιατρούς άλλων ειδικοτήτων καθώς και τους μηχανισμούς της αυτοσυνταγογράφησης.

Η �ηδονιστική� δράση ακολουθείται, φυσικά, από την �τιμωρητική �, που προέρχεται από το σύνδρομο �στέρησης� (λόγω του εθισμού που προκαλούν), όταν γίνεται απόπειρα να διακοπεί η αγωγή.

Αντί να διερευνάται το πρόβλημα, που βρίσκεται πίσω από το σύμπτωμα (το άγχος, την κατάθλιψη κλπ), επιλέγεται μια λύση �ταμποναρίσματος�, που απομακρύνει από τις πηγές του προβλήματος και από την συνειδητοποίησή τους. Σ� αυτή την πρακτική ανταποκρίνεται ένας προκατασκευασμένος και άκαμπτα κωδικοποιημένος τύπος ψυχιατρικής πρακτικής, που αποτελεί, παρά τις πιθανές �καλές προθέσεις�, το μακρύ χέρι του κοινωνικού ελέγχου.

Εχει βρεθεί σε μελέτες, όπου συγκρίθηκαν δύο παρόμοιες ομάδες �ασθενών�, όπου στην μια δόθηκε φάρμακο και στην άλλη έγινε μια σύντομη συμβουλευτική/ψυχολογική παρέμβαση (που έδινε μερικές ενδείξεις στον �ασθενή�για την φύση των προβλημάτων του), ότι το �θεραπευτικό� αποτέλεσμα (όσον αφορά στα συμπτώματα) ήταν, πρακτικά, και στις δύο περιπτώσεις, το ίδιο.

Οσο για τα νευροληπτικά, που έχουν ενδείξεις σε σοβαρές ψυχικές διαταραχές (σχιζοφρένεια, μανιοκατάθλιψη κλπ), έχει αποδεχθεί η σοβαρή και μόνιμη αναπηρία, που μπορεί να προκαλέσουν (όψιμη δυσκινησία, τύφλωση, κλπ, ακόμα και θάνατος), καθώς και οι βλάβες των γνωστικών λειτουργιών, μέχρι και άνοιας(4).

Παραδοσιακά, οι ψυχίατροι απέδιδαν την γνωστική έκπτωση στην σχιζοφρένεια χρόνιας διαδρομής στην ίδια την αρρώστια, αλλά η σύγχρονη έρευνα (σε επίπεδο ανατομικό και φυσιοπαθολογικό) έχει αποδείξει ότι αυτή οφείλεται, κυρίως, αφενός στα φάρμακα, αφετέρου στον ιδρυματισμό.

Εχει, επίσης, παρατηρηθεί ότι η αλόγιστη και υπέρογκη χρήση νευροληπτικών παραμορφώνει την �φυσική εξέλιξη� της αρρώστιας, που, συχνά, είναι μια εξέλιξη αυτόματης ανάνηψης (όπως έχει αποδειχτεί από διεθνείς έρευνες) και στην θέση της δημιουργεί μιαν ιατρογενή αρρώστια (μέσω των αλλοιώσεων, που το νευροληπτικό προκαλεί στις συνάψειςτου εγκεφάλου), που είναι ανίατη και τείνει να επιδεινώνετα κάθε φορά που γίνεται προσπάθεια να διακοπεί ή να μειωθεί η δόση του νευροληπτικού(5).

Αυτό έχει συντελέσει την επιδείνωση της έκβασης της σχιζοφρένειας στις προηγμένες καπιταλιστικές χώρες, όπου σημαντικό ρόλο στην επιδείνωση αυτή παίζει, επίσης, η ανταγωνιστική φύση των καπιταλιστικών σχέσεων και η μαζική ανεργία.

Αντίθετα, παρατηρείται μια ηπιώτερη έκβαση (αν και η συχνότητα είναι η ίδια) της σοβαρής ψυχικής αρρώστιας στις χώρες του �Τρίτου Κόσμου� (ή, μάλλον, στα μέρη εκείνα των χωρών αυτών) όπου δεν έχουν κυριαρχήσει οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και ο ανταγωνιστικός τρόπος ζωής(6).

Η ψυχική αρρώστια φαίνεται σαν ένα λιγότερο δραματικό πρόβλημα παντού όπου γίνεται (ή όταν σε μια μελλοντική κοινωνία θα μπορέσει να γίνει) δεκτή σαν μέρος της ανθρώπινης κατάστασης και θα αντιμετωπίζεται μέσω της υποστήριξης της κοινότητας στα μέλη της που υποφέρουν, κινητοποιώντας εκείνα τα υλικά και πολιτιστικά μέσα, που ευοδώνουν την Ενότητα και την Συνέχεια του Υποκειμένου ως σώματος, ως ύπαρξης και ως κοινωνικού είναι, τόσο στην κατάσταση της υγείας, όσο και σ΄ αυτή της αρρώστιας.

Στη βάση αυτής της υπόθεσης, έχει μελετηθεί η διαφορά στην έκβαση της σχιζοφρένειας πχ σε κοινότητες μεταναστών σε προηγμένες χώρες(7), όπου κατάφεραν να ανασυγκροτηθούν ως τέτοιες, διατηρώντας την πολιτιστική τους κληρονομιά και επομένως το είδος (το στυλ) των κοινωνικών τους σχέσεων (πιο ήπια έκβαση), σε αντιπαράθεση με αυτό, που, συνήθως, συμβαίνει, δηλαδή την τραγική μοίρα μεταναστών (όταν αρρωσταίνουν), όταν δεν μπορούν να υπολογίζουν στους μηχανισμούς στήριξης της κουλτούρας του τόπου καταγωγής τους, ούτε να ταυτιστούν με την κουλτούρα του τόπου που τους �φιλοξενεί�(8).

Σχετικά με την δράση των νευροληπτικών (και όχι μόνο με τις παρενέργειες) έχουμε την μελέτη δύο ερευνητών, που έκαναν ένα σχετικό πείραμα στον εαυτό τους, παίρνοντας, ενδοφλεβίως, 5mg Αλοπεριδόλης(9).

«Μέσα σε δέκα λεπτά αναπτύχθηκε μια αξιοσημείωτη επιβράδυνση της σκέψης και της κίνησης, καθώς και μια βαθιά εσωτερική ανησυχία. Κανείς μας δεν μπόρεσε να συνεχίσει να δουλεύει και οι δύο δεν μπορέσαμε να ξαναπιάσουμε τη δουλειά μας πριν περάσουν 36 ώρες. Είχαμε παράλυση της θέλησης και έλλειψη φυσικής και ψυχικής ενέργειας. Αισθανόμαστε ανίκανοι να διαβάσουμε, να τηλεφωνήσουμε, ή να κάνουμε με δική πρωτοβουλία πράγματα του σπιτιού, αλλά μπορούσαμε να κάνουμε αυτά τα πράγματα όταν μας το ζητούσαν οι άλλοι. Εν είχαμε ούτε υπνηλία, ούτε καταστολή, αντίθετα και οι δυο αισθανόμαστε ανησυχία».

Όταν οι ψυχικά πάσχοντες, που υποχρεώνονται να παίρνουν αυτά τα φάρμακα, παραπονούνται γι΄ αυτά συμπτώματα, τότε αυτά αποδίδονται στην αρρώστια και όχι στο φάρμακο. Είναι αυτό που κάνει πραγματικό και όχι ιδεολογικό τον χαρακτηρισμό της δράσης των φαρμάκων αυτών σαν «χημικό ζουρλομανδύα». Το ερώτημα δεν είναι, επομένως, γιατί μερικοί άνθρωποι, με σοβαρές ψυχικές διαταραχές, αρνούνται να πάρουν αυτά τα φάρμακα, αλλά γιατί, φάρμακα που προκαλούν τόσο μεγάλη δυσφορία, γίνονται αποδεκτά από μεγάλο μέρος των ασθενών αυτών.

Εδώ, φυσικά, υπεισέρχονται οι κοινωνικοί μηχανισμοί της ανταμοιβής και της τιμωρίας, στην σχέση με τους θεράποντες και την αυξημένη αποδοχή από τους οικείους, αν, παίρνοντας το φάρμακο, παρουσιάσουν βελτίωση στα συμπτώματα. και την συμπεριφορά τους. Η θεραπεία με τα νευροληπτικά και μάλιστα σε μεγάλες δόσεις και για μεγάλη διάρκεια χρόνου, δείχνει ότι ο δεσμός ανάμεσα στην τιμωρία και την θεραπεία δεν έχει διακοπεί. Οτι εξακολουθεί να ευοδώνεται η ιδεολογία ενός δεσμού ανάμεσα στην οδύνη και την θεραπεία, που συνδέεται, με την σειρά του, με την ηθική αντίληψη για την ψυχική αρρώστια, η οποία, καθώς διαταράσσει την κοινωνική ζωή, αποτελεί πάντα την χρυσή ευκαιρία για παρεμβάσεις, όπου, θεραπεία και τιμωρία, είναι αξεδιάλυτα δεμένες(10).

Αλλωστε και τα νέα νευροληπτικά που λανσάρουν, τα ένα πίσω από το άλλο, οι φαρμακευτικές εταιρείες και θεωρούνται ότι δεν έχουν τις παρενέργειες των παλιών (κυρίως τις εξωπυραμιδικές, όψιμη δυσκινησία κλπ) δεν έχουν ακόμα δοκιμαστεί αρκετά για να δείξουν την ύπαρξη, ή μη, κινδύνων, αν και η αποτελεσματικότητά τους δεν είναι ανώτερη από τα παλιά. Φτάνει, δηλαδή, μέχρι τον έλεγχο κάποιων συμπτωμάτων χωρίς να εγγίζει την (άγνωστη μέχρι τώρα επακριβώς) ρίζα της αρρώστιας - ενώ η τιμή τους είναι πολλαπλάσια, μέχρι και 70 φορές πάνω από την τιμή των παλιών νευροληπτικών.

Μ΄ όλα αυτά δεν θέλουμε να ισχυριστούμε ότι, στις δοσμένες συνθήκες, δεν πρέπει να γίνει καμιά χρήση του ψυχοφάρμακου. Όπως πρέπει να απορριφθεί η ιδεολογική χρήση του ψυχοφάρμακου, για τον σκοπό, δηλαδή, του κοινωνικού ελέγχου, άλλο τόσο δεν πρέπει να υπάρξει μια ιδεολογική απόρριψή του. Πρέπει, όμως, να γίνει σωστή και όχι κατασταλτική χρήση. Όχι για τον κοινωνικό έλεγχο, αλλά σαν ένα βοηθητικό μέσο, που ανακουφίζει τόσο, όσο να δώσει την δυνατότητα στο υποκείμενο ν΄ αναπτύξει την αυτογνωσία του και ν΄ αποχτήσει συνείδηση της πηγής τω προβλημάτων του και της ψυχικής του δυσφορίας. Αλλωστε, έχει αποδειχτεί ότι, όσο πιο ανθρώπινες, θεραπευτικές, προστατευτικές/υποστηριχτικές, μη καταπιεστικές είναι οι συνθήκες που αντιμετωπίζεται ένα ψυχικά πάσχων άτομο, όσο περισσότερο εξασφαλίζονται τα κοινωνικά, πολιτικά και ατομικά του δικαιώματα, τόσο μικρότερη (και για λιγότερο χρόνο) είναι η ανάγκη χρησιμοποίησης του φαρμάκου.

Το ζήτημα, βέβαια, είναι ότι η αναφερόμενη παραπάνω ρίζα του προβλήματος δεν βρίσκεται στο δρόμο της έρευνας των γονιδίων και των εγκεφαλικών συνάψεων. Η ψυχική οδύνη και δυσφορία είναι μια ανθρώπινη αντίφαση, που έχει ένα βιολογικό υπόβαθρο, αλλά δεν μπορεί ν΄ αναχθεί σ΄ αυτό. Σχετίζεται με την κοινωνική ύπαρξη του ανθρώπου, με την σχέση του με τον ’λλο, με την οργάνωση της εργασίας και της κοινωνίας, με την επικρατούσα κουλτούρα, που πηγάζει και αλληλεπιδρά με τις δοσμένες κοινωνικές παραγωγικές σχέσεις. Μόνο στην πάλη για την άρση των όρων της ανθρώπινης αλλοτρίωσης μπορεί ν΄ ανοίξει ο δρόμος για μια βαθύτερη κατανόηση και συνειδητοποίηση των ανθρώπων αντιφάσεων ( που η πιο οδυνηρή τους στιγμή και όριο είναι η τρέλα), σαν στιγμή, δηλαδή, του αγώνα για την καθολική ανθρώπινη χειραφέτηση.

Σημειώσεις

1. Συγκυρία οικονομική (η βαθιά ύφεση της δεκαετίαςτου 30), πολιτική (άνοδος του φασισμού), πολιτιστική / επιστημονική (εξάπλωση του κοινωνικού δαρβινισμού στις διάφορες μορφές του).

2. Franco Basaglia : �Le Conferenze Brasiliane�. Ed Raffaello Cortina Editore. 2000.

3. Norman Sartorius : �Treatment of Mental Disorders in the 21^st Century�, 1992.

4. Peter Breggin : �Brain damage, dementia and persistent cognitive dysfunction associated with neuroleptic drugs : evidence, etiology, implications�. The Journal of Mind and Behavior, 1992.

5. Richard Warner : �Recovery from schizophrenia�, Ed Routledge, 1994.

6. Opp.

7. P.J. Guarnaccia et al.: �Si Dios quiere: hispanic families experience of caring of a seriously mentally ill family member. In Culture, Medecin and Psychiatry, v 16, 1992. Επίσης M. Swerdlow :�Chronicity, Nervios andCommunity Care. A case study of Puerto Rican psychiatric patients, in New York City, opp.

8. Delia Castelnuovo Frigessi e Michele Risso : � A mezza parete. Emigrazione, nostalgia, malattia mentale�. Einaudi, Torino, 1992.

9. R.H, Belmaker and D. Wald : � Haloperidol in Normals�. British Journal of Psychiatry, v. 131, 1977.

10. Giorgio Bignami : �Gli psichofarmaci quarant� anni dopo: lenta agonia di una grande illusione�. Venti Anni di Fogli di Informazione, 1992.

Θ. Μεγαλοοικονόμου

Blogged with Flock

«ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΕΣ» ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ: ΕΝΑ «ΠΕΙΡΑΜΑ» ΠΟΥ ΑΠΕΤΥΧΕ

2007-11-13T11:51:00.000+02:00

Βάζουμε ένα κείμενο από το site της Συσπείρωσης για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση, για να τονίσω την ανάρτηση σχετικών συνδέσμων, όπως της Συσπείρωσης και του Παρατηρητηρίου για τα Δικαιώματα των Ψυχικά ασθενών, και να δημοσιοποιηθεί (έστω λίγο παραπάνω) το υπαρκτότατο πρόβλημα της υποχρηματοδότησης και του εγκλωβισμού των υπηρεσιών ψυχικής υγείας σε ένα καθεστώς ανάθεσης έργου σε ιδιωτικούς (έστω μη κερδοσκοπικούς) φορείς που συγχρηματοδότούνται από ελληνικά και ευρωπαϊκά κονδύλια, αλλά κατά βάση αναγκάζονται να συμπιέζουν το κόστος της εργασίας και των παροχών στους χρήστες των υπηρεσιών τους. Αύριο θα ακολουθήσει ένα κείμενο από την ίδια πηγή για τα ψυχοφάρμακα ως κοινωνικό έλεγχο.

Η κρίση που έχει ξεσπάσει στο χώρο της ψυχικής υγείας, στο περίφημο πρόγραμμα «Ψυχαργώς», εμφανίζεται πρωτίστως ως οικονομική, αλλά είναι εξίσου κρίση θεσμική και κρίση κοινωνικής πολιτικής. Η αλληλεπίδραση και των τριών αυτών παραμέτρων λειτουργεί πολλαπλασιαστικά στην όξυνση της κρίσης.
Οι κραυγές από την πλευρά των κρατικοδίαιτων «μη κερδοσκοπικών» εταιρειών είναι περισσότερο ακουστές γιατί εδώ η μείωση και η ασυνέχεια της κρατικής χρηματοδότησης έχει πλήξει οδυνηρά την ποιότητα της φροντίδας των ενοίκων των οικοτροφείων, έχει αφήσει απλήρωτο το προσωπικό για μεγάλα χρονικά διαστήματα (οδηγώντας σε εκατοντάδες παραιτήσεις, αλλά και απολύσεις του προσωπικού από ιδιοκτήτες εταιρειών), κάνοντας ακόμα πιο αμφίβολη την μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα των δομών αυτών.
Η κρίση, όμως, αφορά εξίσου τον δημόσιο τομέα, αρκεί να σκεφτεί κανείς, πχ, το ΨΝΑ, με τις δραματικές ελλείψεις προσωπικού και με χρέη που έφτασαν περίπου τα 25 εκ ευρώ το 2006, που βασίζεται στις επιπρόσθετες επιχορηγήσεις για να καλύψει στοιχειώδεις ανάγκες των νέων δομών και των άλλων υπηρεσιών του (νοίκια, ποιότητα φροντίδας κλπ) οι οποίες, όμως, έρχονται με το σταγονόμετρο, ή και καθόλου, με ορατή την απειλή, στο προσεχές μέλλον, για κλείσιμο στεγαστικών μονάδων.
Η κρίση, όμως, είναι και θεσμική. Οι ιδιώτες κραυγάζουν για την μείωση του ύψους και της ροής της χρηματοδότησης. Πολύ λίγοι, όμως, από αυτούς ενδιαφέρονται για το γεγονός ότι το «Ψυχαργώς» κατάντησε να σημαίνει απλή μεταστέγαση του πληθυσμού των χρονίων ασθενών των ψυχιατρείων (που κλείνουν ή συρρικνώνονται) σε ξενώνες και οικοτροφεία, χωρίς κατ΄ ουδένα τρόπο ν΄ αλλάζει το κλασσικό ψυχιατρικό παράδειγμα η πρωτοκαθεδρία, δηλαδή, του νοσοκομειακού εγκλεισμού για την συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό αιτημάτων για παροχή υπηρεσιών ψυχικής υγείας.
Οσο δεν αναπτύσσεται ένα ολοκληρωμένο και τομεοποιημένο δίκτυο παροχής υπηρεσιών στην κοινότητα, ριζικά εναλλακτικό στο ψυχιατρείο και στη νοσοκομειακή νοσηλεία, το αποτέλεσμα θα είναι η παραγωγή και αναπαραγωγή της χρονιότητας και το αίτημα δεν θα είναι για στήριξη μιας κοινωνικής ζωής με πλήρη δικαιώματα, αλλά θα διοχετεύεται στην αναζήτηση κλίνης σε «κλειστούς χώρους», σε μια κατάσταση όπου, επί ελλείψεώς της, το μόνο που θα διατίθεται θα είναι οι δημόσιοι χώροι της πόλης. Ηδη, σε διάφορες περιοχές της χώρας, διαπιστώνουμε άνθηση ιδιωτικών κλινικών και άλλων, ασαφούς περιγραφής, ιδιωτικών μονάδων (για ηλικιωμένους, αναπήρους κλπ).
Η κρίση είναι, τέλος, κρίση κοινωνικής πολιτικής. Εδώ και 20 χρόνια η «ψυχιατρική μεταρρύθμιση» σ΄ αυτή τη χώρα γίνεται αποκλειστικά στη βάση συγχρηματοδοτούμενων προγραμμάτων, που καταρρέουν, ή συρρικνώνονται, όταν τελειώνει η συγχρηματοδότηση και η συνέχειά τους αναλαμβάνεται από τον εθνικό προϋπολογισμό. Είναι χαρακτηριστικό του διαχειριστικού/διοικητικού και ψυχρά εισπρακτικού τρόπου που ασκείται η πολιτική ψυχικής υγείας ότι, την ίδια στιγμή που αφήνουν τα οικοτροφεία να λιμοκτονούν και τους εργαζόμενους απλήρωτους, υποβάλλουν αιτήσεις για νέα προγράμματα, μέσω των οποίων εισπράττουν τους πόρους της 18μηνης συγχρηματοδότησης, για να τα αφήσουν και αυτά μετά στην τύχη τους και να προχωρήσουν σε νέες εισπρακτικές περιπέτειες. Όπως συμβαίνει με την παροχή και διαχείριση όλων των δημόσιων αγαθών, έτσι και στην μονίμως υποχρηματοδοτημένη ψυχική υγεία, το κράτος όχι μόνο δεν αυξάνει τη χρηματοδότηση από εθνικούς πόρους, αλλά προχωρεί στην ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίησή της
Εδώ είναι που εισέρχεται ο ρόλος των λεγόμενων «μη κερδοσκοπικών» εταιρειών (ή ΜΚΟ), αφενός στην ιδιωτικοποίηση της ψυχικής υγείας και αφετέρου στην παγίωση του «νεοϊδρυματικού μοντέλου», που σκιαγραφήθηκε ανωτέρω. Χωρίς να έχουν καμιά δική τους οικονομική και κοινωνική βάση, τους ανατέθηκε η εργολαβική διεκπεραίωση της μεταστέγασης του πληθυσμού των δημόσιων ψυχιατρείων - περίπου το 30%, μέχρι στιγμής, του έργου των στεγαστικών δομών. Αυτό μεταξύ άλλων σήμαινε ότι, το προσωπικό που χρειαζόταν, αντί για μόνιμες θέσεις στο δημόσιο, προσλήφθηκε σε επισφαλείς θέσεις (πάνω από 1500) στον ιδιωτικό τομέα: προσωπικό αναλώσιμο, με αμοιβές πιο χαμηλές, αρκετό στην αρχή για την απορρόφηση των κονδυλίων, αλλά πολύ λιγότερο στη συνέχεια, όταν έπρεπε να γίνει η «εθνική περιστολή». Είναι σε όλους γνωστό ότι συνέβησαν πράγματα πολύ άσχημα, που δεν τιμούν καθόλου αυτούς που «προσφέρθηκαν» να τα κάνουν.
Επομένως, η σχέση «αγάπης και μίσους» ανάμεσα σε κράτος και «μη κερδοσκοπικές» εταιρείες, δεν προκαλεί απορίες αν γνωρίζουμε ότι :
-συνδέεται με συμφέροντα που δεν είναι αξιόπιστα (συχνά πελατειακά και ανταγωνιστικά),
-χαρακτηρίζεται από αμοιβαία αποϋπευθυνοποίηση ως προς την ποιότητα των παροχών και τη συνάρθρωση αυτών των δομών σε κάποιο δίκτυο υπηρεσιών
-συγκροτείται από συμπλεύσεις εξουσιών, που δεν έχουν στόχο τη χειραφέτηση των υποκειμένων, αλλά τα προσωπικά «μαγαζάκια», στη μεσο-μακροπρόθεσμη λογική της εμπορευματοποίησης.
- η αγωνία, τέλος, να επιζήσουν από το «άγριο καψόνι» των περικοπών, που τους επιβάλλει η κυβέρνηση, τις οδηγεί σε πρακτικές επιβίωσης, που τις πληρώνουν οι ένοικοι των οικοτροφείων.
Το κράτος και οι διαδοχικές κυβερνήσεις του είναι οι ένοχοι. Υπάρχουν, όμως και οι συνένοχοι.
Ασθενείς και προσωπικό των «μη κερδοσκοπικών» είναι όμηροι στο παιχνίδι μεταξύ εταιρειών και κυβέρνησης και ως τέτοιοι χρησιμοποιούνται.
Τα δικαιώματα ασθενών και προσωπικού μπορούν να διασφαλιστούν μόνο με την προϋπόθεση της δημοσιοποίησης όλων των υπηρεσιών, που έχουν από το κράτος παραχωρηθεί σε ιδιώτες, με τα πονηρό άλλοθι της «μη κερδοσκοπικής» δραστηριότητας.

Αστρινάκης Γιώργος αναπλ. Δ/ντής ψυχίατρος, Δρομοκαϊτειο
Κοκκινάκος Γιώργος Δ/ντής ψυχίατρος, ΚΨΥ Χανίων
Λουκάς Γιάννης Δ/ντής ψυχίατρος, Κ Θ Λέρου
Μεγαλοοικονόμου Θεόδωρος, Δ/ντής ψυχίατρος, ΨΝΑ

Narrative, Discourse, Representation & Social Change

2007-11-12T17:00:00.001+02:00

British Psychological Society Social Psychology Section

&

Centre for Narrative Research

University of East London

Narrative, Discourse, Representation & Social Change

A Day Workshop

Monday December 10th, 10am-4.30pm

BPS Office, Room 10, 30 Tabernacle Street, London

Many contemporary UK social psychologists, as well as community, clinical and
health psychologists, and sociologists, do research on narrative, discourse
and social representations. Often, this work makes implicit or explicit
arguments about its relations to social change. This day workshop offers an
opportunity to address, theoretically and methodologically, some of the
questions that arise around the relationship between representations and
social change, such as:

· Do narratives, discourses and social
representations offer a window onto social change?

· Do language structures inflect our telling
of social change, and if so how?

· Under what conditions might narrative,
discourse or social representations impel or support social change, and at
what levels?

· Do personal stories have to be working
together with more general social cultural and political representations in
order for social change to occur?

· Is representational change itself social
change?

· What theoretical formulations of social
change are appropriate within this debate?

· What are possible and useful theoretical
frameworks, within which personal narratives and social change may be brought
together?

In two morning and afternoon sessions, respected researchers in the field
will give brief presentations of their own approach to the issue, with
examples from their empirical research. Each session will be followed by
questions and small-group discussion, and there will be a concluding plenary
discussion.

Presenters: Molly Andrews, UEL: Caroline Howarth, LSE; Ann Phoenix, Thomas
Coram Institute; Cathy Riessman, Boston College and UEL; Mark Rapley, UEL;
Stephanie Taylor, Open University

To register, please complete and send by post the form below, with cheque, by
Friday November 16

Registration: £40; Section members and graduate students: £20.

Registration includes coffee, tea, and lunchtime sandwiches

Blogged with Flock

Critical Approaches to Discourse Analysis across Disciplines '08

2007-11-08T17:43:00.001+02:00

3rd Call for Papers: CADAAD'08

Critical Approaches to Discourse Analysis Across Disciplines (CADAAD) is
an ongoing project which aims to foster and promote cross-disciplinary
communication in critical discourse research. Following the success of
the project's first international conference hosted at the University of
East Anglia in 2006, we are pleased to announce the second international
conference CADAAD?08, to be hosted at the *University of Hertfordshire,
10-11 July 2008*.

In line with the general aims of the project, we welcome papers both
from CDA and neighbouring disciplines such as communication studies,
media studies, narrative studies, sociology, philosophy and political
science. Abstracts are invited which assess the state of the art and
offer new directions for critical discourse research. By new directions
we mean i) theoretical/methodological development and/or ii) analysis of
contemporary discourses.

Theoretical/methodological frameworks sourced from all areas of the
social and cognitive sciences are welcome. Papers exploring the
following frameworks in linguistics are particularly welcome:

* Cognitive Linguistics (Blending, Construction Grammars, Framing,
Metaphor)
* Corpus Linguistics (Corpus Construction, Data Extraction, Semantic
Prosody)
* Pragmatics (Presupposition, Relevance Theory, Speech Acts)
* Systemic Functional Linguistics (Cohesion and Coherence,
Grammatical Metaphor)

Analyses of all contemporary discourses are welcome, including those
within applied and professional areas such as business, education,
environment, health, and law. Papers applying critical analysis to
discourses used in the construction of 'minority' vs. 'normality' and
other dichotomies are especially welcome. Areas of particular interest
include:

* Discourse on gender
* Discourse of International Law
* Discourse on immigration
* Discourse of the war on terror
* European Union discourse
* United Nations and foreign aid discourse

Reflecting our commitment to multiplicity in critical approaches to
discourse analysis, the following plenary speakers have confirmed their
participation:

* Professor Piotr Cap <http://www.geocities.com/strus_pl/piotr_cap>
(University of ??d?, Poland)
* Professor Jonathan Charteris-Black
<http://www.uwe.ac.uk/hlss/llas/staff_charteris-black_j.shtml>
(University of West England, UK)
* Professor Teun van Dijk <http://www.discourses.org/> (Universitat
Pompeu Fabra, Spain)
* Professor Ruth Wodak
<http://www.ling.lancs.ac.uk/staff/wodak/index.htm>(Lancaster
University, UK)

Abstracts of no longer than 400 words should be submitted as MS Word
attachment to discourse@cadaad.org by *30 November 2007*. Authors should
include their name, affiliation and email address. Successful authors
will be notified via email by *15 February 2008*. Papers will be
allocated twenty minutes plus ten minutes for questions. Selected
proceedings will be published.

Please visit http://cadaad.org/cadaad08 for further conference details.

Blogged with Flock

Μια κοινωνία ολόκληρη που πάσχει από ψυχώσεις, με κέντρα ψυχιατρικά δεν πρόκειται να σώσεις

2007-11-01T18:25:00.001+02:00

Από το μπλόγκ του Αιμόφιλου Τ. Ινφλουέντζα, ένα τραγουδάκι, μαζί με το σχετικό διευκρινιστικό σημείωμα, για το καλό του μήνα και της καινούριας αγωνιστικής χρονιάς.

Ο υπέροχος Γιάννης Νεγρεπόντης, ο στρατευμένος (το δίχως άλλο) ποιητής των Μικροαστικών και των Νέγρικων, κατάφερε πριν από τριάντα και βάλε χρόνια, να δει αυτό που η κυρίαρχη ψυχιατρική αρνείται να διαπιστώσει ακόμη και σήμερα (ή μάλλον "κυρίως σήμερα"...).

Στη συλλογή "Απλά Μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας" (που κυκλοφόρησε το 1975 σε μουσική Λουκιανού Κηλαηδόνη), ένα τραγουδάκι μια σταλιά, με τίτλο "Μια πρόταση για τη θεραπεία των ψυχώσεων", προωθεί το ζήτημα πιο πέρα απο πεντακόσια ψυχιατρικά εγχειρίδια μαζί.

----------------------------

Μια κοινωνία ολόκληρη που πάσχει από ψυχώσεις
με κέντρα ψυχιατρικά δεν πρόκειται να σώσεις

η ψύχωση παράγωγο βαθύτερης αιτίας
κυρίως οικονομικής δομής της κοινωνίας

στη θεραπεία παράλληλα θα πρέπει να κοιτάξεις
απ'την αιτία ριζικά τον κόσμο ν'απαλλάξεις

και το κακό στη ρίζα του αν το αντιμετωπίσεις
πολιτικοοικονομικά θα πρέπει να χτυπήσεις

------------------------

Είναι πελώριος ο Νεγρεπόντης, ανάμεσα στα τόσα άλλα καταπληκτικά που έγραψε.

-Γιατί θεώρησε ότι το ζήτημα της ψύχωσης μπορεί να είναι ένα "απλό μάθημα πολιτικής οικονομίας".
-Γιατί είδε πως το ζήτημα της ψύχωσης αφορά ολόκληρη την κοινωνία, στο κάτω κάτω, αυτή είναι που πάσχει.
-Γιατί αναζήτησε τα αίτια της ψύχωσης στις απάνθρωπες συνθήκες της ζωής μας και όχι στο ελαττωματικό DNA των ψυχασθενών.

[απολαύστε το τραγούδι κάνοντας "κλικ" στο λινκ]
www.disobey.net/aimofilia/therapeia.mp3

Blogged with Flock

Σύστημα μεταχείρισης Ψυχικά Πασχόντων Παραπτωματιών στον ελλαδικό χώρο - Το παράδειγμα του Ψυχιατρικού Καταστήματος Κορυδαλλού

2007-10-31T19:34:00.001+02:00

Για να πιάσουμε τις 20 δημοσιεύσεις τον Οκτώβριο και να θέσουμε ένα νέο ρεκόρ, παραθέτω την εισαγωγή του κειμένου με τον ως άνω τίτλο, που δημοσιεύτηκε από τον Γ.Σ. στο περιοδικό Τετράδιο Ψυχιατρικής πριν ένα χρόνο, στο τεύχος 95, Ιουλ-Σεπτ 2006.
Το βρήκα στον Ημιόροφο, μια κοινότητα του indy.gr που συζητά για τη φιλοσοφία και την πολιτική της υγείας.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Τα συστατικά στοιχεία της εσωτερικής απαρτίωσης των συστημάτων δικαστικής ψυχιατρικής μεταχείρισης ποικίλουν από χώρα σε χώρα. Κάθε σύστημα συνίσταται στην ύπαρξη συγκεκριμένων δομών, πλαισίων λειτουργίας αυτών, διοικητικών οργάνων και προγραμμάτων θεραπείας. Ξεκινούν από την πρωτοκαθεδρία των δομών ψυχιατρικής εντός των ιδρυμάτων εγκλεισμού (φυλακές), που αφορούν ψυχιατρικές υπηρεσίες τύπου ιατρείου και καταλήγουν σε δομές δικαστικών ψυχιατρικών νοσοκομείων (ποικίλου βαθμού ασφαλείας), μονάδων εντός γενικών ψυχιατρικών νοσοκομείων και ακόμα πιο εξειδικευμένων μονάδων (για συγκεκριμένες μερίδες ψυχικά πασχόντων παραπτωματιών) που στεγάζονται σε συγκροτήματα ιδρυμάτων εγκλεισμού ή λειτουργούν ανεξάρτητα από αυτά.

Στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως και στις ΗΠΑ, λειτουργεί ένα ευρύ φάσμα δομών, πολλές φορές με υψηλό βαθμό πολυπλοκότητας και αλληλοσυμπληρωματικότητας (βλ. Ολλανδία). Στην Ελλάδα, πέρα από δικαστικές ψυχιατρικές κλίνες σε έξι μονάδες γενικών νοσοκομείων, η μοναδική δομή που προβλέπεται για ψυχικά πάσχοντες παραπτωματίες είναι το Ψυχιατρικό Καταστήμα Κορυδαλλού.

Στο παρόν άρθρο, με αφορμή και βάση την μεταπτυχιακή μου εργασία με θέμα «Δομές / Συστήματα για την αντιμετώπιση των ψυχικά πασχόντων παραπτωματιών. Το παράδειγμα του Ψυχιατρικού Καταστήματος Κορυδαλλού» και τη διενέργεια της πρακτικής άσκησής μου στο παραπάνω κατάστημα (όπως το ονομάζουν κατ΄ευφημισμό), κατά το χρονικό διάστημα από 25 Φεβρουαρίου έως και 5 Απριλίου 2005. γίνεται μια απόπειρα κριτικής περιγραφής της δομής αυτής και της σημερινής λειτουργίας της.

Καταρχήν, σκόπιμο είναι να διευκρινιστεί η μεθοδολογία με την οποία εργάστηκα μέσα στην υπηρεσία για τη συλλογή πληροφοριών και τη γνωριμία με τη λειτουργία της. Από την πρώτη μέρα είχα προσδιορίσει τους θεματικούς άξονες γύρω από τους οποίους θα επιζητούσα πληροφορίες οι οποίοι αφoρούσαν τα κοινωνικο-οικονομικά χαρακτηριστικά των εγκλείστων στο ΨΚΚ, τις στάσεις τόσο απέναντι στον εγκλεισμό τους όσο και σε σχέση με την κοινωνία, τη θεραπευτική πρακτική, το αλληλεπιδρόν σύστημα αρμοδιοτήτων των ομάδων εργαζομένων, τα πιθανά προβλήματα και ελλείψεις. Επίσης, είχα αποφασίσει να παρακολουθώ εντατικά τη λειτουργία του τμήματος για την άντληση κάθε στοιχείου που αφορά οτιδήποτε συμβαίνει στην ψυχιατρική ή άλλη υπηρεσία. Η αναζήτηση στοιχείων και η παρατήρηση γεγονότων ήταν οι βασικοί τρόποι για τη συγκέντρωση υλικού, οπότε και πραγματοποιήθηκε επιτόπια έρευνα με συμμετοχική παρατήρηση των συμβαινόντων σε καθημερινή βάση και σε διαφορετικές χρονικές διάρκειες. Η συμμετοχική παρατήρηση έγκειτο τόσο στην ανάμιξή μου στις καθημερινές εργασίες της νοσηλευτικής ομάδας όσο και στην απόπειρα λήψης ελεύθερων συνεντεύξεων με κρατούμενους και εργαζομένους. Στις καθημερινές εργασίες περιλαμβάνονταν η διανομή φαρμάκων, η συμπλήρωση των βιβλίων με τις φαρμακευτικές αγωγές, η ενημέρωση των καρτελών των κρατουμένων – ασθενών. Για τις ελεύθερες συνεντεύξεις επιλέχθηκε από την αρχή η απόπειρα έναρξης διαλόγου με τις προαναφερόμενες ομάδες, συχνά ολιγόωρων και αποσπασματικών, αλλά αρκετά αποδοτικών μιας και διατηρούσα ημερολόγιο έρευνας και σημειώσεις, έτσι ώστε να υπενθυμίζονται τα προλεχθέντα και να εξελίσσεται η αναπτυσσόμενη επαφή με τον καθένα. Οι συνεντεύξεις ελάμβαναν χώρα σε πραγματικό χρόνο με τις όποιες δυσκολίες και απρόοπτα. Πέρα από τις αφορμές που δίνονταν για έναρξη διαλόγου, προσπάθησα καθ΄όλη τη διάρκεια να αναπτύξω επαφή με ανθρώπους απ’ όλες τις υποομάδες που συνιστούν τον πληθυσμό του ιδρύματος, όπως ουσιοεξαρτημένοι, ψυχικά διαταραγμένοι, αλλοδαποί, ηλικιωμένοι, νέοι κτλ.

Καθοριστικό ρόλο έπαιξε η αποδοχή που είχα από τους νοσοκόμους και ειδικά από τους κρατουμένους - εργαζόμενους. Οι πρώτοι μου έδωσαν πολλές πολύτιμες πληροφορίες και με βοήθησαν να εγκλιματιστώ, ενώ οι δεύτεροι δέχτηκαν να με βάλουν, έστω και για λίγο, τόσο στον κόσμο της φυλακής όσο και στον δικό τους κόσμο...

Ανεπιτυχώς επιχειρήθηκε σύσταση δείγματος από τους κρατουμένους-ασθενείς για τη λήψη δομημένης συνέντευξης και δημιουργία focusgroup, για την πιο βαθιά διερεύνηση στάσεων, συναισθημάτων, διαταραχών, απόψεων αυτών των ανθρώπων.

Τέλος, πραγματοποιήθηκε συλλογή στοιχείων από κάθε αρχειακή πηγή (βιβλίο λογοδοσίας, μερίδα κρατουμένου, βιβλίο αγωγής, μπλοκ εξιτηρίων, καρτέλες αγωγής), καθώς και έμμεση παρατήρηση κάθε είδους ανακοινώσεων, αναφορών που ήταν αναρτημένες σε πίνακα ή υπέπεσαν στην αντίληψή μου.

Στο τέλος του παρόντος κεφαλαίου και βάσει του μπλοκ εξιτηρίων παρατίθενται συνοπτικοί πίνακες που αφορούν τις διαγνώσεις με τις οποίες οι κρατούμενοι – ασθενείς παίρνουν εξιτήριο από το ψυχιατρείο, τη φαρμακευτική αγωγή και το χρόνο διαμονή τους, για διάστημα τριών μηνών ( 1/1/2005 – 30/3/2005)

Για περισσότερα, δείτε εδώ.

Blogged with Flock

Class and Discourse; CfP

2007-10-31T17:25:00.001+02:00

Class and Discourse
A Call for Papers for a special issue of Critical Discourse Studies

Edited by David Machin and John E Richardson

Class and class divisions remain central forces in shaping the ways we live now. Indeed, arguably, in neo-liberal capitalist societies, class remains the primary division of structured social inequality. Massive sections of our populations experience inadequate access to employment, housing, education and health. These inequalities cut across ethnic, 'racial' and gender groups and seem, on one level, to create a shared set of life experiences and responses. Importantly, the working classes also have few opportunities to represent such collective experiences and take an active role in disseminating their own discourses.

However, little academic ink has been spilt attempting to theorise, analyse and account for discourse as a site of class inequality (though see Luke & Graham, 2005). There has been some sociological analysis of working class cultures, for instance by the Chicago school in the 1930s and later by Basil Bernstein and Paul Willis. Their work revealed something of the different models of the world held by working class people that create tendencies for them to be discriminated against and fail in middle class controlled institutions. In Cultural Studies, in the 1980s, there was also important work by the likes of Hall and Morley, who accounted for the ways the working classes interacted with dominant ideology in the media, although much of the work that this inspired ended up comfortable with the idea of working class resistance to these ideologies. To make matter worse, academics seemed to lose interest in the working classes in the 1980s. Zygmunt Bauman (1987) has discussed the
way that academics have sought out new agents for their projects after the proletariat and poor seemed to divide into something less tangible and the possibility of change became more complex (Gorz 1985).

In terms of Discourse Analysis, there has been valuable work published on the way that governments have attempted to recontextualise class, and particularly socio-economic inequalities, through discourses of social exclusion (Fairclough 2002, Levitas 1989). Included in this are ideas of the 'stakeholder society' and 'governance from below', which attempt to convince the dispossessed working classes that their 'only hope of repossession lies in [their] allegiance to the structure that dispossessed them' (Lentricchia, 1983: 77). However, such discursive interest in 'exclusion' is often characterised by a recognisably idealistic philosophical approach to discourse, wherein discourse 'creates' social positions and social realities. Such an approach - which often results, in Marx's terms, in analysis directed at 'combating the phrases of this world' - needs to be balanced by an awareness of the structuring power of social and material contexts, and specifically of the 'institution
alised rules accepted and used by the dominant class to control the discursive actions of the dominated' (McKerrow, 1989: 443).

This special edition seeks papers that theorise, analyse and account for discourse as a site of class inequality. Of course, this means being able to consider what we mean by class, since many of the poorer socioeconomic groups are now part of communities that have never known work.

We welcome articles examining discourse in relation to class structure, class formation, class culture, class consciousness and class action. Possible topics include, but are not limited to, the following:

a.. What can the concept of discourse offer to class analysis? Do discourse analysts merely combat the phrases of the world?
b.. What role does discourse play in the formation, perpetuation and transformation of class?
c.. In what ways does class inequality relate to discourses of state, governance, and control?
d.. How are inequalities based on social class recontextualised through official discourse? Does elite discourse define the parameters for debate in ways that tend to serve elite interests and sideline those of the poor?
e.. How does class cut across ethnic and 'racial' group identity? In what ways does class relate to racial projects and formations?
f.. How do the middle and upper classes conceptualise and represent their position and role within a class structure?
g.. In what ways do the mass media relate to class relations and class conflict? As purveyors of palliative ideological messages, sites of contradiction and conflict, or both?
h.. How do cinema films and fictional television genres represent class?
i.. What outlets and opportunities do the working classes have to represent themselves and their collective experiences?
j.. What are the potentials for 'alternative', citizen and user-generated media?
k.. What role, if any, can discourse (and discourse analysis) play in social, political or economic transformation?

Applicants may submit abstracts of no more than 250 words to John Richardson at j.e.richardson@lboro.ac.uk. The deadline for the submission of abstracts is 14th January 2008, and accepted authors will be informed no later than two weeks from this date. For accepted articles the deadline for submission is end of May 2008.

Critical Discourse Studies is an interdisciplinary journal for the social sciences. Its primary aim is to publish critical research that advances our understanding of how discourse figures in social processes, social structures and social change. For further details of the journal's aims, scope and instructions for authors, see here: http://www.tandf.co.uk/journals/titles/17405904.asp

Blogged with Flock

Ακτιβισμός:

2007-10-31T13:48:00.000+02:00

Σε συνέχεια μιας μετάφρασης που είχα αναρτήσει παλιότερα, όσον αφορά τον ακτιβισμό, εντόπισα σήμερα ένα κείμενο του Θανάση Τσακίρη πολύ σχετικό. Που εν ολίγοις τίθεται ενάντια στην "ανάθεση" του ακτιβισμού σε λίγους, εξειδικευμένους, συνήθως άντρες, ακτιβιστές, (σε μια λογική αντιπροσώπευσης στη δράση) αλλά δηλώνει ότι είναι κάτι που κάνουν τα κινήματα ανθρώπων. Οι υπογραμμίσεις στο άρθρο δικές μου.

Ακτιβισμός ή Ακτιβισμοί;

Άκουσα σε κάποια εκπομπή του «Κόκκινου» για την «Ομάδα Ακτιβισμού» της Ανοιχτής Πόλης με το ωραίο όνομα «Άστυ να λέει». Με προβλημάτισε όμως κάτι. Ο Ακτιβισμός δεν είναι κάτι που είναι υπόθεση μιας ομάδας εξειδικευμένων στο είδος. Ο Ακτιβισμός είναι μια πολύ γενική έννοια και μια γενικότερη πολιτική αντίληψη και στρατηγική. Επί της ουσίας είναι άμεσα συνδεδεμένος με την έννοια του «Κοινωνικού Κινήματος», αν δεν ταυτίζεται κιόλας με αυτό.
Έτσι ο/η καθένας/μια μας μπορεί ανά πάσα στιγμή να είναι Ακτιβιστής/τρια, αρκεί να παίρνει μέρος σε διεκδικητικούς αγώνες που βγαίνουν από τα όρια του αστικού κοινοβουλευτικού παιγνίου, χωρίς τις αγκυλώσεις των γραφειοκρατικών οργάνων των συλλογικών οργανώσεων, να είναι συμμέτοχος/η στη λήψη των αποφάσεων με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες της συλλογικότητας που διοργανώνει τις εκδηλώσεις, τις διαδηλώσεις, τις πορείες και τα χάπενινγκ. Ακτιβιστής/τρια, για να αντιστρέψουμε την οπτική γωνία, είναι αυτός/ή που αγωνίζεται για την επίτευξη των κοινωνικο-κινηματικών στόχων και δεν αρκείται στην έννοια της εκπροσώπησης/αντιπροσώπευσης. Ο/η κοινοβουλευτικός/ή εκπρόσωπος μπορεί να είναι αλλά και μπορεί να μην είναι ακτιβιστής/τρια. Μπορεί, δηλαδή, να είναι επαγγελματίας πολιτικός καριέρας ή κομματικός γραφειοκράτης που το μόνο που τον/την ενδιαφέρει είναι η οργανωτική (μιλάμε για αριστερά κόμματα) και εκλογική ανάπτυξη του κομματικού μηχανισμού. Αυτοί/ές θεωρούν ότι ο κόσμος αλλάζει μόνο εκ των άνω με την κατάκτηση της κρατικής εξουσίας με τη στενή έννοια και τις μεταβολές (μεταρρυθμιστικές ή επαναστατικές) του μηχανισμού της. Αντίθετα, θεωρούν τους/τις ακτιβιστές/τριες ανθρώπους «ειδικών αποστολών» και μόνο. Στην αγγλοσαξονική ορολογία υπάρχει η ο όρος «κομματικός ακτιβιστής» που αναφέρεται κυρίως στους επαγγελματίες οργανωτές (να κάτι που λείπει από τα συνδικάτα μας –δείτε το βασικό ανδρικό ρόλο στην ταινία «Ψωμί και Τριαντάφυλλα» του Κεν Λόουτς) που οργανώνουν τη βάση του κόμματος και ασχολούνται με την τοπική και θεματική στρατηγική.Δεν είναι φιλολογικό και μόνο το ζήτημα, λοιπόν. Θέλουμε να είμαστε λίγο ή πολύ όλοι/ες ακτιβιστές/τριες ώστε να μπορούμε να εκφράζουμε τη νέα αντίληψη που προωθούμε, δηλαδή την αυτοδιαχείριση και την αυτοδιεύθυνση των δημοσίων υποθέσεων. Όπως λέμε όχι στη γραφειοκρατία των κομματικών ειδικών έτσι δεν πρέπει να πέσουμε στην άλλη «λούμπα» και να αναδείξουμε «ειδικούς-τεχνοκράτες ακτιβιστές/ριες».

Τέλος, αφού ο Ακτιβισμός είναι μια έννοια γένους δεν μπορούμε να την κάνουμε πληθυντική. Έτσι, δε λέμε ποτέ, όπως άκουσε κάποια στιγμή ένα νεολαίο του ΣΥΝ να λέει στο «Κόκκινο» ότι πήγε μαζί με τους/τις συντρόφους/σες του να «κάνουνε έναν ακτιβισμό» οργανώνοντας τη συγκέντρωση στο ΑΤ Αγίου Παντελεήμονα Αχαρνών. Θα μπορούσαν να κάνουν «ένα, δύο, τρεις,…πολλούς ακτιβισμούς»; Όχι, βέβαια. Θα κάνουν πολλές «ακτιβίστικου χαρακτήρα ενέργειες».

Θανάσης Τσακίρης

Πρόγραμμα του Συνεδρίου Ανθρωπολογίας

2007-10-31T13:24:00.000+02:00

Αναθεωρήσεις του Πολιτικού: Ανθρωπολογική & Ιστορική Έρευνα στη Νεοελληνική Ιστορία.

Μυτιλήνη, στο Αμφιθέατρο Επιμελητηρίου Λέσβου

μπορείτε να δείτε το πρόγραμμα εδώ.

Συνέδριο: «Αναθεωρήσεις του πολιτικού: ανθρωπολογική και ιστορική έρευνα στην ελληνική κοινωνία»

2007-10-23T15:43:00.001+02:00

Tο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου οργανώνει στο πλαίσιο του εορτασμού των είκοσι χρόνων λειτουργίας του διεθνές επιστημονικό συμπόσιο με θέμα «Αναθεωρήσεις του πολιτικού: ανθρωπολογική και ιστορική έρευνα στην ελληνική κοινωνία». Το συμπόσιο θα γίνει στη Μυτιλήνη στις 8-11 Νοεμβρίου 2007.

Το συμπόσιο συνιστά προσπάθεια καταγραφής της ερευνητικής δυναμικής στο πεδίο μελέτης της ελληνικής κοινωνίας από έλληνες και ξένους ανθρωπολόγους και ιστορικούς την τελευταία εικοσαετία. Ειδικότερα, προσεγγίζει αυτή τη δυναμική μέσα από κάποιους πρωτεύοντες άξονες, που συνοψίζονται στη διερεύνηση κυρίως των εννοιολογήσεων του πολιτικού, των σχέσεων κοινωνίας και κράτους, των πολιτικών πρακτικών και σχέσεων, των πολιτικών των ταυτοτήτων και άλλων βασικών διαστάσεων του πολιτικού φαινομένου στην ελληνική κοινωνία. Το συμπόσιο επιδιώκει επίσης να καταγράψει τις διαφοροποιήσεις στην ιστορική θεώρηση του πολιτικού τα τελευταία είκοσι χρόνια και να φέρει σε συνομιλία την ιστοριογραφική με την ανθρωπολογική παράδοση.

Θεματικές ενότητες:

1. Κράτος και πολιτικές σχέσεις: μετά την πατρωνία τι;

Το πολιτικό έχει αποτελέσει προνομιακό πεδίο συγκρότησης του κυρίαρχου ιστοριογραφικού παραδείγματος στην Ελλάδα, ενώ η ευρύτερη επιστημονική του διερεύνηση έχει συμβάλει στην αποτύπωση ενός μεθοδολογικού κανόνα που προκρίνει την από τα πάνω θεώρηση, την έμφαση στις αρχηγεσίες, την υιοθέτηση του επίσημου λόγου ως λόγου αντιπροσωπευτικού της κοινωνίας κλπ. Από την άλλη πλευρά, στον ίδιο ερευνητικό τόπο συντελείται την πρώτη μεταπολεμική περίοδο μια σημαντική κίνηση ρήξης και -ως ένα βαθμό� υπέρβασης αυτών των τάσεων, με αφετηρία τόσο την κοινωνική ανθρωπολογία όσο και μια ανερχόμενη κατά την μεταπολεμική περίοδο κοινωνική ιστορία. Τα εναλλακτικά αυτά παραδείγματα μελέτης του πολιτικού φαινομένου αντλούν την πρωταρχική τους έμπνευση από τις κλασικές μελέτες δύο στοχαστών που την περίοδο εκείνη είναι θεσμικά εγκατεστημένοι εκτός της Ελλάδας και γράφουν στα αγγλικά: την μελέτη του John Campbell για τις διαδικασίες κοινωνικής και πολιτικής ολοκλήρωσης της «έκκεντρης» κοινωνίας των Σαρακατσάνων και της μελέτης του John Petropoulos για τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους την οθωνική περίοδο. Κοινός παρανομαστής των δύο μελετών είναι η έννοια της πατρωνίας, έννοια δημοφιλής σε δομολειτουργιστικούς κύκλους εκείνη την περίοδο.

Τις δεκαετίες που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα το παράδειγμα της πατρωνίας απoτέλεσε το επίκεντρο της εκσυγχρονιστικής αφήγησης για τη γένεση του νεοελληνικού κράτους αλλά και πεδίο κριτικής αμφισβήτησης, τόσο από την πλευρά ταξικών προσεγγίσεων όσο και από την πλευρά θεωρήσεων που δίνουν μεγαλύτερο βάρος στο ρόλο των κομμάτων. Από την άλλη, η μελέτη του λαϊκιστικού φαινομένου έστρεψε ως ένα βαθμό το ερευνητικό ενδιαφέρον στις πολιτισμικές προϋποθέσεις της πολιτικής δράσης, ενώ η πιο πρόσφατη συζήτηση για τις πολιτικές της ταυτότητας έβαλε σε δεύτερη μοίρα το περιεχόμενο των πολιτικών σχέσεων. Παράλληλα εμφανίστηκε ένα νέο παράδειγμα με επίκεντρο την «κοινωνία πολιτών». Η παρούσα ενότητα συνιστά επιστροφή σε έναν από τους κλασικούς τόπους της ελληνικής κοινωνικής ανθρωπολογίας και ιστορίας αλλά με νέους όρους, που αναδεικνύουν ως μείζον ζήτημα την πολιτισμική συγκρότηση των πολιτικών σχέσεων σε πεδία, όπως είναι, για παράδειγμα, ιστορικά η «φιλανθρωπία» και σήμερα η «κοινωνία πολιτών».

2. Πολιτικές της βίας

Τις δύο τελευταίες δεκαετίες οι συγκρούσεις στο πλαίσιο μετααποικιακών κοινωνιών, οι εμφύλιες συρράξεις και οι εθνοτικές διαμάχες, καθώς και τα ζητήματα της τρομοκρατίας, της συλλογικής μνήμης και της επούλωσης των τραυμάτων της θέτουν επιτακτικά την αναγκαιότητα διερεύνησης των λόγων και των πρακτικών βίας τόσο για την κατανόηση του παρόντος όσο και του παρελθόντος. Η φύση της βίας, εννοούμενης είτε ως προσβολή της σωματικής ακεραιότητας είτε ως συμβολική, είναι επιτελεστική και στενά συνυφασμένη με τις σχέσεις εξουσίας. Σε αυτό το πλαίσιο, η άσκηση βίας συνιστά πολιτισμικές σωματοποιημένες πρακτικές με δράστες και θύματα. Οι λόγοι που επενδύουν νοηματικά τις πράξεις βίας αναπαριστούν τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι υποκύπτουν σε αυτή, την αμφισβητούν ή την οικειοποιούνται. Στις εννοιολογήσεις της βίας διακινούνται νοήματα για τον εαυτό συνδεδεμένα με την τάξη, το φύλο, τη σεξουαλικότητα, τη φυλή και την εθνικότητα.

Η βία στην ελληνική κοινωνία έχει συστηματικά μελετηθεί από ανθρωπολογική σκοπιά κυρίως στο εθνογραφικό παρόν ως επιτελεστική πρακτική (πρβλ. αγωνιστικός ανδρισμός, «βεντέτα» κλπ.), το πολιτισμικό περιεχόμενο της οποίας τελεί υπό διερεύνηση (αντί εκ των προτέρων να ταξινομείται σε σχέση με κάποιες κανονιστικές ή ιδεολογικές αρχές), ενώ ταυτόχρονα έχει αναδειχθεί σε σημείο-κλειδί για την κατανόηση των κοινωνικών σχέσεων. Οι ιστορικοί, από την άλλη πλευρά, μελετούν τα τελευταία χρόνια μορφές της διαπροσωπικής βίας σε συνομιλία τόσο με το πλούσιο αντίστοιχο διεθνές ιστοριογραφικό πεδίο όσο και με τις ανθρωπολογικές συμβολές. Πρόσφατα η επιστημονική διερεύνηση της βίας βρέθηκε στο δημόσιο προσκήνιο μέσα από συζητήσεις ανάμεσα σε ιστορικούς που εξετάζουν τις εκδηλώσεις της βίας την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου. Οι σχετικές έρευνες και συζητήσεις έχουν συμβάλει στην οροθέτηση και αποσπασματική θεώρηση αυτής της περιόδου ως διακριτού ερευνητικού πεδίου, αλλά έχουν αξιοποιήσει σε σχετικά μικρό βαθμό την εθνογραφική εμπειρία στο ίδιο ζήτημα. Το ζητούμενο αυτής της ενότητας είναι εθνογραφικές και μικροϊστορικές τομές στη διαχρονία της βίας (διαπροσωπικής, ανάμεσα σε ομάδες, θεσμικής κλπ.), μέσα από τις οποίες θα αξιοποιηθεί η εθνογραφική εμπειρία στη μελέτη του συγκεκριμένου φαινομένου και ειδικότερα θα διερευνηθούν οι πολιτισμικές του ορίζουσες και οι όποιοι μετασχηματισμοί τους.

3. Κράτος και εθνικισμός: Σχέσεις «επίσημου» και «ανεπίσημου» λόγου

Το φαινόμενο του ελληνικού εθνικισμού έχει αποτελέσει βασικό ερευνητικό αντικείμενο της πρόσφατης περιόδου και πεδίο πλούσιας επιστημονικής ανθρωπολογικής και ιστοριογραφικής παραγωγής, με βασικό έρεισμα διαφορετικές εκδοχές της θεωρίας της κατασκευής του έθνους. Από τη μια πλευρά, έχουμε μια σειρά ανθρωπολογικών μελετών, οι οποίες, έχοντας ως πηγή έμπνευσης την πλούσια εθνογραφική παράδοση μελέτης της λαϊκής θρησκείας στην Ελλάδα, εξετάζουν τον σύγχρονο εθνικισμό με όρους διάκρισης «επίσημου/ανεπίσημου» λόγου, «από τα κάτω» και στο πλαίσιο της καθημερινής ζωής. Από την άλλη πλευρά, μια νέα γενιά ιστορικών βάζει στο στόχαστρο της επιστημονικής διερεύνησης έννοιες �κλειδιά της ανερχόμενης κατά τον 19ο αι εθνικής ιδεολογίας (π.χ. «ελληνισμός») και συμβάλλει αποφασιστικά στην αποδόμηση των κοινών τόπων του ελληνικού εθνικισμού. Παρά τη δυναμική ανάπτυξη των ερευνητικών αυτών πεδίων, ο βαθμός της μεταξύ τους επικοινωνίας παραμένει εξαιρετικά μικρός. Εδώ μας ενδιαφέρει να φέρουμε σε αντιπαραβολή τις δύο παραδόσεις γύρω από τη διερεύνηση των εξής ζητημάτων: α) πώς διαθλώνται οι επίσημοι λόγοι για τις εθνοτικές, μειονοτικές και τοπικές ταυτότητες στο επίπεδο της καθημερινής ζωής; β) πώς οι επίσημοι λόγοι για την εθνική ταυτότητα αναδιατάσσουν την οργάνωση της κοινωνικής εμπειρίας; γ) σε τι πολιτικές χρήσεις υποβάλλονται τόσο αυτές οι «από τα κάτω» ανεπίσημες ερμηνείες όσο και οι επίσημοι λόγοι;

4. Αντιμαχόμενοι εθνικισμοί σε «τοπικά» συμφραζόμενα: συγκριτικές θεωρήσεις

Βασικό χαρακτηριστικό αυτής της υποενότητας είναι η συγκριτική παράθεση εθνογραφικών παραδειγμάτων που εξετάζουν την εμπειρία του εθνικισμού στην καθημερινή ζωή και σε συνθήκες αντιπαράθεσης ανάμεσα σε αντιμαχόμενες εθνικές ιδεολογίες. Έχοντας ως σημείο εκκίνησης την έννοια «banal nationalism» του Billig και μέσα από παραδείγματα που αναφέρονται στην Ελλάδα (Θράκη), την Κύπρο (ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή πλευρά), καθώς και τη Μέση Ανατολή (Ισραήλ-Παλαιστίνη) και τα Βαλκάνια, δηλαδή περιοχές στις οποίες ο εθνικισμός έχει ιστορικά προκύψει στο πλαίσιο της οθωμανικής κληρονομιάς, μας ενδιαφέρει να σχολιάσουμε το πώς η από «τα κάτω» προσέγγιση μπορεί να αναδείξει τις ιστορικά και πολιτισμικά ορισμένες πλευρές του. Από αυτή τη σκοπιά μπορούν να τεθούν τα παρακάτω ζητήματα: α) Πώς ερμηνεύονται «από τα κάτω» οι εθνικές ιδεολογίες και με ποιον τρόπο αυτές οι ερμηνείες συμβάλλουν στη διαμόρφωση της εκάστοτε συγκρουσιακής συνθήκης; β) Παράγονται οπτικές για το έθνος και για τους επιμέρους εθνικισμούς, οι οποίες αμφισβητούν ή αντικρούουν τον «επίσημο» λόγο και ειδικότερα τις κρατικές εκδοχές του εθνικισμού; γ) Εστιάζοντας στους τρόπους με τους οποίους βιώνεται ο εθνικισμός στην καθημερινή ζωή, πώς μπορούμε να αναδείξουμε τις λιγότερο ορατές πλευρές των συγκεκριμένων αντιπαραθέσεων;

Παράλληλα, το κέντρο βάρους των παρουσιάσεων και της συζήτησης βρίσκεται στο θέμα της σύγκρισης: με ποιον τρόπο και με ποιους όρους τα εθνογραφικά δεδομένα που προέρχονται από τις διαφορετικές αυτές «περιοχές» μπορούν να συγκριθούν μεταξύ τους;

5. Πολιτικές του πολιτισμού: «παραδόσεις» και «πολιτιστική κληρονομιά»

Ο πολιτισμός, κατεξοχήν αναλυτική κατηγορία της ανθρωπολογίας, αποτελεί σήμερα και καθιερωμένη έννοια του λεξιλογίου μας. Έχει επίσης αναχθεί σε δυναμικό πεδίο δράσης και συγκρότησης λόγων που αφορούν την διαπραγμάτευση της ταυτότητας και των συμβολικών ορίων. Υπ� αυτή την έννοια, ο πολιτισμός έχει καταστεί πεδίο διεκδικήσεων ως προς την πολιτική του κυριότητα, καθώς και έκφρασης εναλλακτικών εκδοχών τοπικών, εθνοτικών, εθνικών και διεθνών ταυτοτήτων. Ποιοι φορείς εμπλέκονται σε αυτές τις διαδικασίες; Ποιες πρακτικές ακολουθούν και ποιες δυναμικές αναπτύσσουν; Πού αρχίζει και πού τελειώνει η επιρροή τους; Πώς διαπλέκονται μεταξύ τους τα διαφορετικά επίπεδα πολιτικής διαχείρισης του πολιτισμού, σε ποια σημεία συγκρούονται μεταξύ τους και σε ποια ανασημασιοδοτούνται μέσω της επαφής τους με αντίστοιχες πρακτικές σε άλλα επίπεδα;

Η ενότητα αυτή εστιάζει σε επιτελεστικές, επικοινωνιακές και καταναλωτικές πρακτικές που αφορούν τον προσδιορισμό και αναπροσδιορισμό της έννοιας του πολιτισμικού αγαθού με αναφορά στην τροφή, τις μουσικές και χορευτικές επιτελέσεις, τα μουσεία κλπ. Εξετάζει επίσης διαδικασίες διεκδίκησης, ιδιοποίησης και αμφισβήτησης του «πολιτισμού» σε διαφορετικά πεδία πολιτικής αντιπαράθεσης (τοπικές αρχές και τοπικοί σύλλογοι, πολιτιστικοί σύλλογοι, κρατικές και ευρωπαϊκές πολιτιστικές πολιτικές).

6. Πολιτικές της διαφοράς και των ορίων

Οι κοινωνικοί και πολιτισμικοί όροι παραγωγής και διαχείρισης της διαφοράς στην ελληνική κοινωνία αποκρυσταλλώθηκαν σε ένα καθεστώς κατά τη διάρκεια του 19ου και πρώιμου 20ού αιώνα. Αυτό το καθεστώς της διαφορετικότητας δέχθηκε ισχυρές πιέσεις κατά τη διάρκεια της περασμένης δεκαετίας, από δυνάμεις που συνδέονται τόσο με τη σταδιακή καθιέρωση ενός νέου λόγου περί δικαιωμάτων, και τις συναφείς διαδικασίες μειονοτικοποίησης, όσο και με τις μεταναστεύσεις προς την Ελλάδα και τη δυναμική της διαφοροποίησης την οποία αυτές παρήγαγαν.

Στην ενότητα αυτή μας ενδιαφέρει να εξετάσουμε τις πολιτικές παραγωγής και διαχείρισης της διαφοράς σε διαφορετικές ιστορικές φάσεις. Από τη μία πλευρά, μας ενδιαφέρει να προσεγγίσουμε τις πολιτικές της διαφοράς σε προγενέστερες ιστορικές φάσεις σχηματισμού αυτού του καθεστώτος, ιδιαίτερα σε σχέση με την κρατική χάραξη των συνόρων ή τη στάση απέναντι σε εθνο-πολιτισμικά διαφορετικούς πληθυσμούς, και μάλιστα σε συνθήκες πληθυσμιακών μετακινήσεων. Από την άλλη πλευρά, μας ενδιαφέρει η εθνογραφική διερεύνηση των πολιτικών πρακτικών που σήμερα διαγωνίζονται στην κατεύθυνση της αναπαραγωγής ή του ριζικού μετασχηματισμού των ιστορικά κατεστημένων τρόπων πρόσληψης της πολιτισμικής διαφοράς, με ειδικότερη αναφορά στις πολιτικές χρήσεις των λόγων που διαμορφώνονται στο πλαίσιο των σύγχρονων μεταναστεύσεων και στην πολιτική διαπραγμάτευση της διαφοράς ανάμεσα στο κράτος και τις διαφορετικές μειονοτικές και μεταναστευτικές ομάδες.

7. Πολιτικές του φύλου, αναπαραγωγή και η ιδιότητα του πολίτη

Η ιδιότητα του πολίτη, ένα από τα κύρια ενδιαφέροντα των δυτικού τύπου δημοκρατιών στη διάρκεια του 20ού αι., ορίζεται ως η θέση που καταλαμβάνουν τα άτομα εκείνα που είναι πλήρη μέλη μιας κοινότητας. Ωστόσο, σύγχρονες μελέτες έχουν δείξει ότι οι διεκδικήσεις της ιδιότητας του πολίτη, τουλάχιστον στη Δύση, συγκροτούνται πολιτισμικά με αναφορά τόσο στο ανδρικό προνόμιο όσο και στη θεσμοθετημένη ετεροφυλοφιλία. Με άλλα λόγια, η ιδιότητα του πολίτη είναι πάντοτε όχι μόνο έμφυλη αλλά στενά συναρτημένη με ένα συγκεκριμένο πρότυπο σεξουαλικής συμπεριφοράς. Από την άλλη, στις ευρωαμερικανικές κοινωνίες, καθώς πλέον και στην Ελλάδα, οι σύγχρονες επιτελέσεις του φύλου, της σεξουαλικότητας, της συγγένειας και της αναπαραγωγής, ιδιαίτερα με την εμφάνιση των νέων τεχνολογιών, διεκδικούν τον επαναπροσδιορισμό της υποκειμενικότητας και της ιδιότητας του πολίτη. Τίθενται, λοιπόν, τα παρακάτω ερωτήματα: α) πώς συγκροτείται η υποκειμενικότητα μέσα από σχέσεις εξουσίας και αντίστασης, οι οποίες σχετίζονται με το φύλο, τη σεξουαλικότητα τη συγγένεια και την αναπαραγωγή; β) πώς μέσα από τις σχέσεις αυτές προσδιορίζεται και επαναπροσδιορίζεται η έννοια του υποκειμένου που αναγνωρίζεται κοινωνικά και πολιτισμικά ως πολίτης, αλλά και γενικότερα του πολιτικού;

Στην Ελλάδα ιδιαίτερη έμφαση έχει δοθεί στη συζήτηση για το λεγόμενο «δημογραφικό πρόβλημα», ενώ υπάρχουν και κάποιες μελέτες �λίγες προς το παρόν� για νέες τεχνολογίες αναπαραγωγής. Σε αυτή την κατεύθυνση μας ενδιαφέρει να εστιάσουμε στις πολιτικές της μητρότητας και της αναπαραγωγής στη σημερινή Ελλάδα και να εξετάσουμε ζητήματα που αναφέρονται στην έντονα πολιτική φύση της αναπαραγωγής, τον έλεγχο και την κατανομή της γνώσης και των πρακτικών που την αφορούν, την εμπλοκή και συνδιαπλοκή των τεχνολογιών με ευρύτερα κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά συστήματα, τις κατηγοριοποιήσεις των γονιών ως κατάλληλων για τη γονική ιδιότητα ή όχι ανάλογα με την ηλικία, τη φυλή, την τάξη, την εθνικότητα, το φύλο, τη σεξουαλική προτίμηση.

Blogged with Flock

CFP: Psychotherapy and Liberation

2007-10-23T15:38:00.001+02:00

INTERNATIONAL CONFERENCE:
FIRST ANNOUNCEMENT AND CALL FOR PAPERS

PSYCHOTHERAPY AND LIBERATION:
MAY ‘68 ANNIVERSARY CONFERENCE

LONDON
2nd -4th MAY 2008

Milan Kundera said that man’s struggle against power was the struggle of memory against forgetting. The fortieth anniversary of May 68, ‘les événements’, recalls a time and a movement that aspired to collective and individual liberation, and taught us that it was not only ‘man’s’ struggle. The outburst of frustration, protest and rebellion in Paris was an iconic moment in a mounting wave of democratic culture rooted in grass roots activism. Its context included the Civil Rights and Black Power movements in the US, the international opposition movements against the Vietnam War and apartheid in South Africa, and third world independence and liberation struggles in many ways symbolised in the growing legend of Che Guevara. 1968 was also the year of the ‘Prague Spring’ and of a series of campus protests that spread across the US. It was a time when slogans like ‘make love not war’ expressed the belief that the personal could be, and indeed is, political. Flower power and hippy culture emphasised the value of individual freedom of lifestyle and personal rebellion as modes of political action. Student Power drew attention to the power structures and repressive discourses inherent in the transmission of certain forms of knowledge through ‘teaching’, and demanded direct grass roots democracy in universities, colleges and schools. ‘Anti-psychiatry’ brought the same values and critiques to bear on mental health institutions and professions but not, significantly, on many psychotherapy institutes.

It was from this complex matrix and the aftershocks of the events that many of us found our way into psychotherapy trainings; seeking perhaps some link between internal and external repression, between the internal struggles rooted in our early life, our intimate family relationships both past and present and the external political world in which those early experiences and family relationships were formed and conducted; seeking our own liberation from the power of our internal and external conflicts through the triumph of memory over repression. These events also saw the rebirth of the Women’s Liberation Movement, and a questioning of leftist forms of organisation that failed to respond to the ‘personal’ aspects of political change.

So what did we find and where have we got to. Has psychotherapy turned out to be the pathway to liberation for ourselves and others that we originally hoped for? Or have we been caught in the system? Has the repressive tolerance of our society and our professional discourse incorporated and institutionalised our desires into a discourse of conformity and social control? How far has our society and our profession transformed alienation, distress, deviance and personal struggles for meaning and fulfilment into an assortment of psychopathologies and diagnostic categories to be treated and cured by psychotherapy? Is psychotherapy still a subversive discourse or is it now a way of incorporating everyone into an ever more inclusive and ever more stifling model of normality? From the beginning, psychoanalysis struggled with the conflicting impulses to be, on the one hand, a radical and subversive discourse, and on the other, a respectable form of medical or quasi medical treatment. Has the conservative impulse now taken over, or is the spirit of ‘68 still alive?

How fragmented has protest and challenge to the status quo become. Feminism was a crucial force in the turn to psychotherapy as a form of liberation, and the consequences of that have yet to be fully worked through. The Gay and Lesbian movements have made considerable progress since the early days of ‘Gay Liberation’ and since then Lesbian and Gay therapists have pushed psychotherapy towards recognition and acceptance of what is becoming known as sexual diversity, while heterosexuality still seems relatively circumscribed. Black and ethnic minority groups have established a bridgehead in contemporary society and have pushed psychotherapy towards addressing ‘difference’ at least at a cultural level, though it seems a long way from ‘Black Power’, and post colonial theory seems to have made little impact on mainstream psychotherapy. Anti-capitalist and anti-globalisation movements, along with eco- campaigners have also made headway in the past decade. In Latin America, Chavez seems to offer a level of hope not seen at least since the Sandinista revolution perhaps even since the death of Che Guevara. Meanwhile most of Africa seems to be at war, and peace in the Middle East seems as remote as ever, while the so called ‘War on Terror’ erodes liberties around the world and attempt to re-establish torture as a legitimate activity in defence of something called ‘civilised values’.

Can we speak in any meaningful way about a counter culture or a protest movement or are the progressive movements now fragmented into their own interest groups? Has identity politics failed to provide, or even undermined any sense of solidarity? Is feminism the bridge between the person and the political, and how does that transform traditional politics and psychotherapy?

CALL FOR PAPERS

The conference will have guest speakers linking political struggle and personal change. There will be plenary sessions, large group discussions parallel paper sessions. The conference registration will be £120 for the three days (or £50 per day). We will be negotiating lower registration costs for low and unwaged participants.

We now invite submissions from those working in any tradition in psychotherapy or political action that connects with the spirit of 1968 for papers on the intersection between psychotherapy and liberation. How can we build on the dynamic set in play by 1968? What are the lessons of struggles in the last forty years for what we do now? What practical steps should psychotherapists take now to link the personal and the political? Please send proposals of between 100-150 words by January 31st to the organisers: Dick Blackwell (rich.phil.4@virgin.net), Erica Burman (E.Burman@mmu.ac.uk) or Ian Parker (I.A.Parker@mmu.ac.uk). Time allocated for papers will be twenty minutes plus discussion time. Email the organisers for updated information on the form and content of the conference.

Blogged with Flock

Ο.Ψ.Μ. (Ομάδα Ψυχοκοινωνικής Μέριμνας)

2007-10-22T16:07:00.001+02:00

Τί κάνουν οι ψυχολόγοι στο στρατό ξηράς και πως μπορείτε να τους χρησιμοποιήσετε...
από το : http://arxediamedia.blogspot.com/

Τώρα που η 07 Δ ΕΣΣΟ (301 σειρά) ετοιμάζεται να μπει στην κρεατομηχανή του ελληνικού στρατού, καλό είναι να γνωρίζει 2-3 πραγματάκια, που ενδεχομένως να της φανούν χρήσιμα σε κάποια φάση της φυτείας..

Το πιο βασικό από όλα είναι τα πιτσιρίκια να μην πάνε ποτέ στρατό. ΝΑ ΤΟΝ ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ. Κάντε ότι μπορείτε. Φορέστε περούκες, τακούνια, ζαρτιέρες, αφήστε απαλά το στριγκάκι να φαίνεται πάνω από το τζιν και όλα θα γίνουν πολύ πιο εύκολα για εσάς. Αν πάλι δεν είστε σε αυτή τη φάση και είστε αρτιμελείς και υγιειής, μην το παίξετε βαριά άρρωστοι, γιατί θα σας πάνε στο 401, θα δουν ότι δεν έχετε τίποτα και μετά μάλλον θα σας γαμήσουν. Για όλους εσάς τους καλλιτέχνες, τους ανήσυχους, τους μορφωμένους, τους πάνω από 25, αλλά και όλους τους άλλους η μαγική λέξη είναι Ο.Ψ.Μ (Ομάδα Ψυχοκοινωνικής Μέριμνας). Η ΟΨΜ αποτελείται από ψυχολόγους, κοινωνιολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, όλοι βρωμοφάνταρα, όχι μόνιμοι κτλ, που όταν δεν είναι χοντροβύσματα, συνήθως δείχνουν ενδιαφέρον για αυτόν που θέλει να φύγει και προσπαθούν να βοηθήσουν όσο μπορούν. Η ΟΨΜ είναι ο μοναδικός χώρος στο στρατόπεδο, όπου θα βρεις μια ζεστή αγκαλιά, κατανόηση, αγάπη και κάνα ουισκάκι άμα λάχει. ΟΨΜ έχουν όλα τα κέντρα κατάταξης και οι περισσότερες μονάδες. Επειδή κανένας εκτός από τους ΟΨΜάδες δε γνωρίζει την ύπαρξή τους, μπορείτε απλά να τους αναζητήσετε ώς "Θέλω να μιλήσω με τον ψυχολόγο".

Κινηθείτε έξυπνα και γρήγορα. Όλα πρέπει να γίνουν την πρώτη μέρα κατάταξης. Τότε +τοις άλλοις, μιλάτε και με τον ψυχολόγο. Αυτός κρατάει ένα αρχείο με τον κάθε έναν που βλέπει. Στο τέλος τσεκάρει τις χοντρές περιπτώσεις, τις καλέι στη συνέχεια για επανεξέταση και με τη συναίνεση του νεοσύλλεκτου, τον στέλνει στο 414 στρατιωτικό ψυχιατρείο, όπου με συνοπτικές διαδικασίες δικαιούται ως και 2 χρόνια αναβολή, ανεξάρτητα με το αν έχει εξαντλήσει την αναβολή του από σπουδές κτλ. Ο ΟΨΜής αυτό που θέλει να ακούσει από εσάς, για να σας στείλει σπίτι σας, είναι ότι στο παρελθόν σας παρακολουθούσε ψυχίατρος, έχετε κρίσεις πανικού που και που, αγοραφοβίες, παλιά είχατε πιει και ένα μπάφο, but the most important of all is SUICIDE. Για κάποιο λόγο είναι όλοι χεσμένοι. Αν πείτε ότι ίσως και να αυτοκτονήσετε εδώ μέσα, φύγατε αμέσως. Αν πείτε ότι είχατε κάνει μια αποτυχημένη απόπειρα στο παρελθόν, φύγατε και πήρατε και μια μπανάνα δώρο. Αν πείτε ότι κάνατε μια επιτυχημένη απόπειρα στο παρελθόν τότε BINGO, φύγατε (μάλλον με ελικόπτερο) και είστε και οι προσωπικοί μου ήρωες!! Απαραιτήτως χτυπήστε και μια τσιγαριά σε εμφανές σημείο του χεριού σας και αν γουστάρετε και μια ξυραφιά δεν πάει χαμένη. Οικονομικά προβλήματα, χωρισμένοι γονείς, γκόμενα που σε παιδεύει βοηθάνε πολύ. Μη δώσετε έμφαση στους μπάφους. Η αναβολή θα λέει, το μπούλο ο νεοσύλλεκτος "πάσχει από χρήση ναρκωτικών¨και είναι μαλακία. Προτιμήστε τα υπόλοιπα, που προκαλούν απλές "αγχώδεις εκδηλώσεις σε έδαφος κοινωνικών παραγόντων". Μην το παρακάνετε βέβαια και καταλήξετε με κάνα ζουρλομανδύα..

Μη φανταστείς ότι θα φύγεις αμέσως. Πρώτα θα τελειώσει η κατάταξη που διαρκεί 3 μέρες και μετά θα ασχοληθούν με σένα. Παίζει βέβαια να χεστούνε πάνω τους και να σε διώξουν πριν καν τους μιλήσεις. Βασικά δεν υπάρχουν κανόνες. Αν δεις ότι αργούν, πήγαινε εσύ σε αυτούς, ξανά και ξανά και ξανά. Αν και δε νομίζω. Αν το χεις παίξει αυτοκτονικός δεν το ρισκάρουν.

Εννοείται ότι όλα τα παραπάνω ισχύουν καθόλη τη θητεία. Αν διαλέξεις να υπηρετήσεις, αλλά σε κάποια φάση θέλεις αναβολή, μέσω του ψυχολόγου θα την πάρεις. Και οι μήνες που έχεις φάει μέσα, δε διαγράφονται. Κοινώς θητεία σε δόσεις. Αυτά για σήμερα. Άλλα σκεφτόμουν, άλλα έγραψα, τέλος πάντων. Αν συνεχίσει να βρέχει, να είναι σκοτεινά και αυτή η όμορφη κυρία να μου γεμίζει την κούπα γαλλικού όταν αδειάζει, θα γράψω και τα part 2, part 3, που όλοι εσείς βρωμόψαρα νεοσύλλεκτοι οφείλετε να γνωρίζετε..

Blogged with Flock

Η ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

2007-10-21T18:25:00.001+02:00

Το κείμενο από τον φίλο ΝΕΙΚΟ, με κάποιες έξτρα διορθώσεις....

Η αντιψυχιατρική συνήθως αντιμετωπίζεται από τους σοβαρούς επιστήμονες φίλους μας ως ένα παιδικό καπρίτσιο, μία γραφικότητα, ένα πεδίο ενασχόλησης εκείνων που σε κάθε επιστήμη είναι οι περιθωριακοί. Όταν διάβασα το όνομα του Ρόναλντ Λαίνγκ και του Thomas Szasz στο φαιδρό βιβλίο κλινικής ψυχολογίας του πρώτου έτους (Παρασκευόπουλος Ι.Ν, 1990) φαινότανε ακριβώς έτσι: και μετά από όλα αυτά τα ψυχιατρικά δεδομένα/ γεγονότα κλπ υπάρχουν και κάποιες ανατρεπτικές θεωρίες που λένε ότι η τρέλα είναι μια κοινωνική κατασκευή και ουσιαστικά δεν υπάρχει. Η αντιμετώπιση των σοβαροφανών συμφοιτητών μας που αγόρασαν περήφανα το DSM και άρχισαν να εντρυφούν στην ορθόδοξη ψυχανάλυση ήταν αντίστοιχη: κουνούσαν πατρικά το κεφάλι, υπονοώντας ότι θα μας περάσει. Το χαζό βιβλίο του Παρασκευόπουλου είχε περάσει την αναπαράσταση που ήθελε.

Επειδή είχα υπόψη μου το Knots (Laing, R.D. 1970) και δεν έκανα το λάθος να το διαβάσω σαν ποιητικό βιβλίο αλλά ως ψυχιατρικό κείμενο, θεώρησα ότι η φάβα περιλαμβάνει κάποιο λάκκο. Δε μπορεί ολόκληρος Laing να είναι ένας βλάκας όπως παρουσιάζεται εδώ. Η ανάγνωση του «Διχασμένου Εαυτού» (Laing, R.D. 1969) μου άνοιξε τα μάτια. Ο συγγραφέας του αντικαθιστά ουσιαστικά την κλασική ανάγνωση της «συμπτωματολογίας» του ασθενούς και τη συνδέει με το πλαίσιο του εγκλεισμού. Φτάνει στο σημείο να αναλύσει τα λόγια του – το «παραλήρημα» - ώσπου αποκτά νόημα για αυτόν. Εισάγει θεωρία κατανόησης του «σχιζοφρενικού συνδρόμου», και προσωπικά θεωρώ πιο επιστημονική την προσέγγισή του από τις θεολογίζουσες βιολογικές αναγωγές της σύγχρονης ψυχιατρικής.

Η ψυχιατρική μιλά για νόσημα. Η σχιζοφρένεια είναι ένα νόσημα, που προσβάλει άτομα 20 – 25 ετών για τους άντρες και 30 – 35 για τη γυναίκα. (βλ Sadock B. J. & Sadock V.A. 1996) Στην πρακτική μου η φωνή της ψυχιάτρου έσπασε λίγο λέγοντάς μου ότι «στη σχιζοφρένεια όπως θα ξέρεις υπάρχει έντονα οργανικότητα». Ήξερε ότι διαφωνώ και διαφωνώ με πάθος. Ολόκληρη η γλώσσα της ψυχιατρικής είναι δανεισμένη από την ιατρική και εκεί τελειώνει η σχέση της με την επιστήμη – οποιοδήποτε επιστημολογικό κριτήριο κι αν χρησιμοποιήσει κανείς. Υποτίθεται ότι είναι α – θεωρική, ότι δεν καθοδηγείται από κάποια θεωρία, και απλώς εξετάζει συνεμφανίσεις συμπτωμάτων. Είναι όμως τόσο αθώα τα πράγματα;

Η ψυχιατρική ευαγγελίζεται μια νευροβιολογική εξήγηση της ψυχοπαθολογίας, την οποία αυτή τη στιγμή δεν έχει, αλλά σίγουρα πιστεύει ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά ανάγεται στο γονιδίωμα και τους νευρώνες. Αυτή η παραδοχή δεν αμφισβητείται, δεν επιχειρείται να διαψευστεί, απλώς πιστεύουν ότι η απάντηση βρίσκεται εκεί και εκεί ψάχνουν να τη βρούν. Παλιότερα έκαναν λοβοτομές, αφαιρώντας τα ανώτερα κομμάτια του ανθρώπινου εγκεφάλου, τους μετωπιαίους λοβούς. Φυσικά στα πλαίσια της χειρουργικής ουσιαστικά αφαίρεσης όλης της φυσιολογικής υποδομής για ανώτερες λειτουργίες – δηλαδή μεταξύ της γλώσσας και των μαθηματικών, και της ίδιας της ικανότητας για αίσθηση του εαυτού και προσωπικότητα – υποχωρούσαν και οι δυσλειτουργίες αυτών των ανώτερων επιπέδων. Το πονάει κεφάλι κόψει κεφάλι ήταν δηλαδή με τρόπο τραγικό μια κυριολεξία.

Μετά μπουκώνουν τους ασθενείς στα ψυχοφάρμακα και γνωρίζοντας ποια ακριβώς λειτουργία του εγκεφάλου παρακωλύουν κάνουν υποθέσεις για τις ουσίες, όπως η ντοπαμίνη και η σεροτονίνη, που «προκαλούν» τις διαταραχές και ευθύνονται για αυτές. Έτσι το «νόσημα» είναι μία διαταραχή της νευροχημικής ισορροπίας που αντιμετωπίζεται «ιατρικά». Η παραδοσιακή κριτική ότι η αιτιολόγηση της διαταραχής με αυτόν τον τρόπο αποσιωπά τόσο τον κοινωνικά καθορισμένο ορισμό της διαταραχής όσο και την ευθύνη του οικογενειακού, κοινωνικού και πολιτισμικού πλαισίου στην εμφάνιση της διαταραχής, δεν είναι επαρκής, διότι αυτός ο τρόπος θέασης του προβλήματος δεν αποκόπτει μόνο το άτομο από την κοινωνία αλλά και από την ίδια του την προσωπικότητα, της τελευταίας θεωρημένης ως προϊόν ψυχολογικής ανάπτυξης.Αλλά και επιπλέον, παραγνωρίζεται ότι στον εγκέφαλο επιτελούνται λειτουργίες που συμβαίνουν σε άλλα επίπεδα: Αν μου πετάξει κάποια ένα ποτήρι νερό στα μούτρα ή/και στο καινούργιο μου μπουφάν, προφανώς η οργή μου θα επιτελεστεί στον εγκέφαλο με μια μεταβολή της χημικής ισορροπίας, πιθανότητα με υπερέκκριση αδρεναλίνης, διαστολή των αγγείων κλπ – αλλά δε με ενδιαφέρει ΠΩΣ, αλλά ΓΙΑΤΙ; Οι ψυχίατροι κοντεύουνε σχεδόν να μας πούνε ότι το εξωτερικό γεγονός προκαλείται από τη χημεία του εγκεφάλου. Παραβλέπεται το είδος της σχέσης που θα επέσυρε μια τέτοια κίνηση, το είδος της συμπεριφοράς που οδήγησε σε μια τέτοια κατάληξη, ζητήματα αξιοπρέπειας, και μάλιστα μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο κανόνων (μπορεί δηλαδή σε κάποιο μακρινό πολιτισμό το να πετάς ένα ποτήρι ποτό στα μούτρα κάποιου να σημαίνει ότι θέλεις να χορέψετε ή να κοιμηθείτε μαζί), ζητήματα ζήλιας, ζητήματα προσοχής, όλα αυτά δεν υπάρχουν. Η οργή προκαλείται από την αδρεναλίνη.

Η ψυχιατρική αρνείται την ανθρώπινη υπόσταση στον ασθενή. Ο Thomas Szasz (1982) παρατηρεί ότι οι ψυχιατρικοί ασθενείς είναι οι μόνοι ασθενείς που δεν έχουνε δικαίωμα να συγκατατεθούν στη θεραπεία τους, πόσο μάλλον στον εγκλεισμό τους. Το ότι έχουν το ακαταλόγιστο για πράξεις του ποινικού δικαίου είναι η άλλη όψη του ίδιου δίφραγκου. Πίσω και από τα δύο φαινόμενα υφέρπει η ίδια άρρητη παραδοχή, ότι ο ψυχιατρικός ασθενής έχει απωλέσει την ιδιότητα του προσώπου. Δεν έχει δικαίωμα κρίσης, δικαιοπραξίας, απόφασης. Τοποθετείται στη θέση του αντικειμένου παρατήρησης, όπως το ζώο για το ζωολόγο και το έντομο για τον εντομολόγο.

Ο ηλίθιος δανεισμός των μεθόδων που οι κοινωνικοί επιστήμονες νόμιζαν ότι χρησιμοποιούν οι θετικές επιστήμες, μεταξύ άλλων επέφεραν και αυτόν το υποβιβασμό του ανθρώπου σε αντικείμενο παρατήρησης, με τις σκέψεις και τα συναισθήματά του απόκρυφα, απροσπέλαστα, κρυμμένα σε ένα μαύρο κουτί. Λες κι ένας άνθρωπος να μη μπορεί να μιλήσει ο ίδιος για αυτά. Έτσι ο άνθρωπος - αντικείμενο ουσιαστικά δεν έχει φωνή, είτε νοσεί είτε όχι.

Σύμφωνα με το Σαρτρ η ανθρώπινη συνείδηση μπορεί να σχετιστεί με τη συνείδηση ενός άλλου ανθρώπου μέσω δύο διαφορετικών ενεργημάτων: είτε κατακτώντας την είτε καταργώντας την. Ο σαδισμός του ψυχιατρικού συστήματος επικυρώνει ότι για τους έγκλειστους ασθενείς οι άλλοι είναι πραγματικά η κόλαση.

Στο Palo Alto ο Bateson και οι συνεργάτες του (1956) εντόπισαν έναν τύπο επικοινωνίας που υπάρχει στις οικογένειες των σχιζοφρενών, και βασίζεται στη διπλή δέσμευση. Αφορά, στα πλαίσια μιας σχέσης αναπόδραστης εξάρτησης, όπως αυτή που υπάρχει μεταξύ γονέα και νεοσσού, την αντιφατική επικοινωνία εκ μέρους του ισχυρού μέλους, σε επίπεδο λεκτικής και μη λεκτικής επικοινωνίας. Πρόκειται για μιά κατάσταση στην οποία ότι και να κάνει το άτομο, δεν μπορεί να κερδίσει.

Ο Bateson δίνει το εξής παράδειγμα: Ένας νεαρός σχιζοφρενής δέχεται στο ψυχιατρείο την επίσκεψη της μητέρας του και εκφράζοντας τη χαρά του την αγκαλιάζει. Εκείνη δείχνει, με την έκφραση του προσώπου της ότι, ότι αυτό δεν την ευχαριστεί, οπότε ο άνθρωπος κατεβάζει τα χέρια απογοητευμένος. Η μητέρα σχεδόν συγχρόνως του λέει: "Δε μ' αγαπάς πιά;" κι εκείνος κοκκινίζει. Συνεχίζει η μητέρα: "Παιδί μου, δεν πρέπει να αισθάνεσαι τόσο εύκολα αμήχανα, ούτε να φοβάσαι τα συναισθήματά σου". Μετά την αποχώρηση της μητέρας του, μετά από λίγα λεπτά, ο άνθρωπος έπαθε οξεία κρίση. Αν μια βρισιά, ή ένα ποτήρι νερό στα μούτρα μπορούν να μας φέρουν στα όρια της αυτοσυγκράτησής μας, φανταστείτε τι γίνεται άμα έχεις μεγαλώσει με μια τέτοια μάνα. Αυτό σημαίνει ο όρος σχιζοφρενιογενής γονέας. Υπάρχει άραγε στο εννοιολογικό οπλοστάσιο της ψυχιατρικής κάτι που να σχετίζεται με τη σχέση εξάρτησης γονέος – παιδιού και τις ανάγκες αποδοχής; Όχι. Στη σχιζοφρένεια όπως ξέρετε υπάρχει έντονη οργανικότητα.

Ακόμα, με βάση αυτήν την αποανθρωποποίηση του ψυχιατρικού ασθενούς, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα συστηματικά παρέκαμπταν τα όποια νομικά κωλύματα για να ξεφορτωθούν αυτούς που ήθελαν και τους κατέτασαν στους ψυχικά ασθενείς, ώστε να στερηθούν ουσιαστικά των πολιτικών τους δικαιωμάτων. Αυτή η μεταχείριση μάλιστα συστηματικά επιφυλάσσεται προς τους κάθε είδους «διαφωνούντες και παρεκκλίνοντες» από την κοινωνική νόρμα. Όσο απλοϊκή κι αν ακούγεται αυτή η κριτική υπάρχουν σοβαρά ερευνητικά και ιστορικά στοιχεία που υποδεικνύουν ότι η «ψυχολογιοποίηση», η διαδικασία δια της οποίας η ιδεολογία και η πολιτική συμπεριφορά ενός ατόμου ανάγεται στα ψυχολογικά του χαρακτηριστικά εν είδει αιτιώδους σχέσης, και της οποίας θεσμική μορφή αποτελεί η ψυχιατρικοποίηση, ασκείται επιλεκτικά σε φορείς μειονοτικής ιδεολογίας (Παπαστάμου 1989) . Έτσι ένας διαδηλωτής – αντιμαχόμενος συνολικά την καθεστηκυία τάξη ή κάποια πτυχή της - που έχει συλληφθεί και φορτωθεί με κακουργήματα και πλημμελήματα, μπορεί εύκολα να πληροί τα κριτήρια διάγνωσης της αντικοινωνικής διαταραχής της προσωπικότητας και η περίπτωσή του πλέον να υπάγεται στο σύστημα υγείας και όχι στο δικαστικό – μόνο – σύστημα.

Οποιαδήποτε γενικότερα κωδικοποίηση και ταξινόμηση της ανθρώπινης κατάστασης σε ένα ιατρικού τύπου «διαγνωστικό» εγχειρίδιο, όπως το DSM- IV-R, αναγκαστικά ανεπαρκής (για παράδειγμα οι διαταραχές προσωπικότητας εκ των πραγμάτων δίδονται πάντα ανά δύο και τρεις, στέλνοντας όλες τις επιστημονικές αξιώσεις του εγχειριδίου για διαφοροδιάγνωση για ένα σύντομο περίπατο στην αριστοτελική λογική), στιγματίζει ανεπανόρθωτα τον «ασθενή» και αποπροσανατολίζει τη θεραπεία του. Πολλές φορές η διάγνωση έχει συμβολικό νόημα μέσα στο οικογενειακό σύστημα – υπό την έννοια ότι φροντίζουν ένα άρρωστο μέλος, ή του αρνούνται να μεγαλώσει. Αποπροσανατολίζει τον ίδιο τον «ασθενή» από την αναδίφηση στην ψυχολογική και ιστορική αιτιολόγηση της κατάστασής του, και συχνά μέσω του εγκλεισμού και της φαρμακευτικής αγωγής, παράγει συμπτωματολογία, όπως πχ τα περισσότερα «αρνητικά» συμπτώματα της σχιζοφρενικής συμπτωματολογίας γίνεται παραδεκτό από τους ίδιους τους ψυχιάτρους ότι αποτελούν παρενέργειες ψυχοφαρμάκων. Για να μην αναφέρουμε την όχι όσο θα έπρεπε γνωστή έρευνα των Rosenhun et al (1973), οι οποίοι επισκέφτηκαν τα εξωτερικά ιατρεία ενός νοσοκομείου και παραπονέθηκαν ότι ακούν φωνές και άλλα. Βγήκαν 11 διαγνώσεις σχιζοφρένειας και μία διπολικής διαταραχής, οι ερευνητές εγκλείσθηκαν σε λευκά δωμάτια, περιορίστηκαν σωματικά και τους χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή. Ως αποτέλεσμα αυτής της μεταχείρισης οι υγιείς αυτοί κατά τ’ άλλα άνθρωποι έχουν καταγράψει στις σημειώσεις τους συμπτώματα αποπροσωποποίησης, πανικού και άλλα. Η ίδια η ψυχιατρική «θεραπεία» δηλαδή αποτελεί αίτιο ψυχοπαθολογίας.

Μία νίκη του κινήματος των ομοφυλόφιλων θεωρείται η αφαίρεση της ομοφυλοφιλίας ως διαταραχής από το DSM. Θεωρώ αυτό το γεγονός τμηματικό και άνευ νοήματος, διότι οποιαδήποτε συμπεριφορά ή κατάσταση ψυχιατρικοποιείται κατά αυτόν τον τρόπο γίνεται κυριολεκτικά «ψυχιατρικά κολάσιμη» και οδηγεί σίγουρα στη φαρμακοθεραπεία και σε κάποιες περιπτώσεις στον εγκλεισμό. Κατ’ αντιστοιχία με την ποινικοποίηση μιας ψυχοτρόπου ουσίας, νομική ρύθμιση η οποία αυτομάτως μεταφράζει την κατανάλωση της από ένα μέρος του πληθυσμού σε «κοινωνικό πρόβλημα», όπως έγινε με την ποτοαπαγόρευση και γίνεται ακόμα και σήμερα με την κάνναβη, θεωρώ ότι η ψυχιατρικοποίηση οποιουδήποτε συναισθήματος, όπως πχ η ζήλια, θα προκαλέσει μια τελείως διαφορετική αντιμετώπιση των ατόμων που την αισθάνονται.

Ένα τέτοιο παράδειγμα (δες Βαβελ #237, 8/2006)αποτελεί η περίπτωση της Διαταραχής Γενικευμένου Άγχους (GAD) ή της Εποχικής Διαταραχής της Διάθεσης (SAD). Οι εταιρίες ψυχοφαρμάκων έβγαλαν πολλά εκατομμύρια δολάρια συνταγογραφώντας Prozac για αυτές τις νέες διαταραχές. τα δελτία ειδήσεων τρομοκράτησαν το κοινό παρουσιάζοντάς τες ως νέες μάστιγες και αντιπαραβάλλοντας εικόνες ευτυχισμένης νεαρής γυναίκας που παίζει με το σκύλο της με άλλες εικόνες όπου καταθλιπτική γυναίκα κοιτάει με απλανές βλέμμα το κενό. Ένας ψυχίατρος στο πάνελ εφιστούσε την προσοχή του κοινού σε συμπτώματα όπως εφίδρωση(!), κόπωση (!), άγχος (!) κλπ και μετά από ένα διάστημα άρχισαν να εμφανίζονται ομάδες αυτοβοήθειας για αυτές τις διαταραχές στο στυλ «δεν είσαι μόνος» κλπ. Τόσο αυτές οι ομάδες όσο και ο ψυχίατρος ήταν στημένα από ανθρώπους των δημοσίων σχέσεων των φαρμακευτικών. Όσο για την SAD, πρόκειται απλά για τη μελαγχολία που μας πιάνει το φθινόπωρο.

Μετά από λίγο καιρό κλινικές έρευνες αποδεικνύουν ότι το Prozac «θεραπεύει» και την GAD. Πολλά σχετικά άρθρα είναι συνήθως γραμμένα από υπαλλήλους των φαρμακευτικών εταιριών. Έτσι το υπάρχον φάρμακο αρχίζει να συνταγογραφείται ακόρεστα μέσα σε ένα περίπου χρόνο – ενώ η ανάπτυξη ενός νέου φαρμάκου θα απαιτούσε μία δεκαετία και δαπάνες άλλου μεγέθους – ώστε ο τζίρος των φαρμακοβιομηχανιών να είναι ο δεύτερος νόμιμος παγκοσμίως, μετά το εμπόριο όπλων…

Αυτές οι μαγγανείες υπερκερούν κατά πολύ τον κοινωνικό καθορισμό του ψυχικού «προβλήματος». Ο Szasz (ο.π)αναφέρει ότι τη δεκαετία του 1950 έγινε μιας ευρείας έκτασης μελέτη για να διαπιστωθεί ποιοι είναι οι υγιείς άνθρωποι σύμφωνα με τα ψυχομετρικά τεστ της εποχής. Τελικά αυτοί οι υγιείς ήταν κάποιοι μεσόκοποι λευκοί μικρομεσαίοι με δουλειές γραφείου, οι οποίοι γυρνώντας από τη δουλειά, τρώγανε ζεσταμένο μπιφτέκι μπροστά στην τηλεόραση και πέφτανε για ύπνο. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως αν δεν σας εκφράζει η παραπάνω περιγραφή υπάρχει σίγουρα μία καταχώριση που σας ταιριάζει στο DSM και αν κάνετε το λάθος να επισκεφτείτε ψυχίατρο – ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς – θα σας χορηγήσει τα αντίστοιχα φαρμακάκια. Όταν μετά θα έχετε ζητήματα στυτικής δυσλειτουργίας ως παρενέργεια των φαρμάκων θα προσθέσει αντικαταθλιπτικά στην αγωγή σας για να το ξεπεράσετε. Και από πάνω θα σας αποτρέψει από το να πάτε σε ψυχολόγο, γιατί είναι όλοι τσαρλατάνοι.

Με βάση τα παραπάνω μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι η ψυχιατρική αποτελεί έναν ψευδοεπιστημονικό κλάδο, διανομέα ουσιαστικά ψυχοφαρμάκων, βλαβερό για ανθρώπους με οποιασδήποτε βαρύτητας ψυχολογικά «προβλήματα». Κανένας ψυχολόγος - θεραπευτής που σέβεται τον εαυτό δεν μπορεί να μην εκκινεί από την αντιψυχιατρική, αλλά από τα διαγνωστικά εγχειρίδια των ψυχιάτρων και την αποπροσωποποιημένη και απάνθρωπη στάση τους απέναντι σε οποιονδήποτε άνθρωπο έχει προβλήματα.

Παραπομπές

Bateson, G., Jackson, D.D., Haley, J., & Weakland, J.H. (1956). Toward a theory of Schizophrenia, Behavioral Science, 1, 251- 264.
David L. Rosenhan, 1973 “On Being Sane in Insane Places,” Science, Vol. 179 (Jan. 1973), 250-258.
Laing, R.D. (1960) The Divided Self: An Existential Study in Sanity and Madness. Harmondsworth: Penguin
Laing, R.D. (1970) Knots. London: Penguin
Sadock B. J. & Sadock V.A. (1996) Kaplan & Sadock’s Pocket Handbook of Clinical Psychiatry, μτφ.Ματσούκας Θ., επιμ. Σολδάτος Κ., 3η έκδοση (2004), Αθήνα: Επιστημονικές εκδόσεις Παρισιανού, σ. 140)
Szasz Thomas (1982), «Το δεύτερο αμάρτημα», Εκδόσεις Αβραάμ
Παπαστάμου Σ. 1989 Ψυχολογιοποίηση. Αθήνα: Οδυσσέας
Παρασκευόπουλος Ι.Ν, (1990) Κλινική Ψυχολογία, Αθήνα

Πολύ Καθυστερημένο: η έκθεση Trauma Queen (τέλειωσε)

2007-10-21T11:08:00.001+02:00

Δυστυχώς το μάθαμε πολύ αργά.
Χθές τέλειωσε η έκθεση Τrauma Queen που διοργάνωνε ο Χάρης Κοντοσφύρης.
Απο το δελτίο τύπου:
Μια έκθεση σύγχρονης τέχνης που πραγματεύεται την εμπειρία της ψυχικής οδύνης, ‘Trauma’, σε αντιπαραβολή με στοιχεία υπερβολής, χιούμορ, ειρωνείας και ελαφρότητας που πηγάζουν από τη έκφραση ‘Drama Queen’.

Το ‘TRAUMA QUEEN’ ιχνογραφεί εμπειρίες απελπισίας -αληθινές ή επινοημένες- που συνδέονται με ψυχικούς ή σωματικούς πόνους, προϊόντα ενδογενών ή εξωγενών ελλείψεων, διαστρεβλώσεων, περιορισμών.

Μέσα από την καλλιτεχνική εμπειρία, καταγράφει μορφές κοινωνικής αναπηρίας, ως εκφάνσεις μιας σύγχρονης παθογένειας που εξελίσσεται σε κυριολεκτική αναπηρία.
Σχετίζεται άμεσα με τη συνείδηση που αποκτούμε για την προσωπική μας αναπηρία, την απόγνωση, το φόβο και την ανασφάλεια που βιώνουμε σε καθημερινό επίπεδο μέσα στις σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες.
Έγραψαν γι αυτή:
ένα βλέμμα (καθημερινή, blog): χωρίς λεφτά, με χαρά.
Περιπλανήσεις: trauma queen

Blogged with Flock

CFP: Asylum! COnference and Festival

2007-10-19T17:18:00.000+02:00

ADVANCE NOTICE AND CALL FOR PAPERS

Asylum! Conference and Festival

Manchester 10-12 September 2008
Elizabeth Gaskell Campus MMU
http://www.mmu.ac.uk/about/locations/gaskell-and-hollings.php

Invited speakers include:
Peter Beresford, Peter Bullimore, Ron Coleman, Jacqui Dillon, Sandra Escher, Rob Evans, Gillian Haddock, Paul Hammersley, Lois Holzman, Alec Jenner, Lucy Johnstone, Marius Romme, Dorothy Rowe, Phil Thomas

Asylum! Conference and Festival Themes:
Celebrating Terence McLaughlin - Life, work and change
Professional and User Involvement - Radical practice
Resisting Big Pharma - Resisting Big Psy
Connecting Theory and Change - Academic knowledge and political activity
Transdisciplinary Experimental Applied Psychology - Critique and creativity
Disabling and enabling - In and against oppressive institutions
New Social Movements - Linking with social action

This is an Asylum conference co-organised by Asylum Associates, the Discourse Unit, Hearing Voices Network and Paranoia Network, with the participating sponsorship of Campaign Against the Schizophrenia Label, UCLAN Institute for Philosophy, Diversity and Mental Health, PCCS Books, Intervoice and Working to Recovery.

The conference will bring together organisations, activists, campaigners and academics working for radical challenge and change in mental health. It will showcase critical work on psychiatry and psychology (‘Big Psy’) and the pharmaceutical industry (‘Big Pharma’), and alternatives to diagnostic medical labels like ‘schizophrenia’ and ‘paranoia’. The conference will run alongside a festival of organisations working for a better world. There will be guest speakers, academic papers, panel discussions, bookstalls, film, art, music and workshops.

FIRST CALL: Send proposals of 100 words, and try to think about radical ways of working not only in the content (what it is you want to do) but in the form (in the way you want to do it). Think radical for Asylum! To submit an academic paper abstract, send by January 31st to Ian Parker (I.A.Parker@mmu.ac.uk). First round decisions on acceptance of abstracts will be made by the end of February. To submit plans for a workshop, discussion, music or other event, send details by January 31st to Peter Bullimore (peterbullimore@yahoo.co.uk) or Jade Bullimore (j4d3_00@yahoo.co.uk). Contact us now if you want your organisation to be a participating sponsor in the ‘Asylum! Conference and Festival’, included in future publicity. Academic registration is £350 full-cost for the three days (with a range of bursaries for low-waged and unwaged participants). Participation in the festival events by organisations, activists and campaigners will be at negotiated cost. Welcome! Contact us for details.

Website: www.asylumonline.net

Μαύρο το μέλλον για τους Ψυχικά Ασθενείς

2007-10-19T17:16:00.000+02:00

Από τη σημερινή Ελευθεροτυπία, ένα θέμα για το συνέδριο που ακολουθεί και το παράτημα της αποϊδρυματοποίησης.

ΚΡΑΥΓΗ 51χρονου και συνέδριο από το Τμήμα Ψυχολογίας του ΑΠΘ

«Μαύρο το μέλλον για τους ψυχικά ασθενείς»

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Του ΣΑΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ

«Εύχομαι να μην περάσει ποτέ κανείς την πόρτα του ψυχιατρείου». Ο Γιώργος Γιαννουλόπουλος, 51 χρόνων, βιώνει από το 1975 τις συνθήκες νοσηλείας στα ελληνικά ψυχιατρεία. «Είναι μύθος τα δικαιώματα των ψυχικά ασθενών», λέει. «Τα ψυχοφάρμακα σε κάνουν να κυκλοφορείς στους διαδρόμους σαν λοβοτομημένος».

Μέλος, τώρα, ενός από τους αρκετούς συλλόγους «Χρηστών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας», όπως λέγονται, προσπαθεί, μαζί με άλλους, να αλλάξουν οι συνθήκες νοσηλείας και να αποκτήσουν δικαιώματα οι ψυχικά ασθενείς.

Είναι ένας από τους ομιλητές - «Χρήστες Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας», που θα μιλήσουν το Σαββατοκύριακο 20-21/10, στο συνέδριο με θέμα «Κοινωνική και Ψυχική Υγεία», που διοργανώνει το Τμήμα Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Σκοπός του συνεδρίου είναι να ανοίξει ένας διάλογος γύρω από τα ζητήματα κοινωνικού αποκλεισμού και της εφαρμογής καινοτόμων πρακτικών στα ελληνικά ψυχιατρεία.

Μιλάει αργά, σαν να είναι κουρασμένος. Ακούγεται σαν 70χρονος κι ας είναι 51 ετών. «Οσοι χαρακτηρίζονται "ψυχικά ασθενείς" παύουν να έχουν δικαιώματα. Είτε νοσηλευτείς με εισαγγελική εντολή είτε όχι, αν σε διαγνώσουν για ψυχικά ασθενή, χάνεις το δικαίωμα ένστασης. Δεν έχεις γνώμη για το αν θέλεις να μείνεις μέσα στο ψυχιατρείο ή όχι, χωρίς μάλιστα να έχεις διαπράξει κάποιο αδίκημα».

Η διά της βίας καθήλωση είναι συνήθης πρακτική. «Σε δένουν στο κρεβάτι, θες δεν θες. Δεν έχουν προσωπικό, λένε. Ας πάρουν αυτούς που κάθονται στα γραφεία. Γιατί να με δέσουν; Ποιος πολίτης έχει το δικαίωμα να δέσει έναν άλλο πολίτη; Για το παιδί που έπεσε από το παράθυρο και σκοτώθηκε, τον περασμένο μήνα στο ψυχιατρείο της Θεσσαλονίκης; Κανείς δεν ασχολείται πώς και γιατί. Οι άρρωστοι είναι αντικείμενα. Η νομοθεσία είναι μόνο για τους έξω».

Στο άκουσμα της λέξης «αποασυλοποίηση», γελάει. «Εγινε βιαστικά, χωρίς πρόγραμμα. Εκαναν μικρά ψυχιατρεία. Αντί για νοσοκομεία, είναι ξενώνες ή οικοτροφεία. Η πρακτική είναι η ίδια. Και τι θα γίνει όταν τελειώσουν τα λεφτά; Θα τα βρουν από τα Ταμεία, λένε. Ποια Ταμεία; Τα χρεοκοπημένα; Δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα πάθει μετά ένας απένταρος».

Αυτή την περίοδο εργάζεται στο «Καφενείο» του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αθηνών. Μια δομή που δίνει απασχόληση στους πρώην νοσηλευόμενους. «Νοικιάζω και ζω μόνος μου. Αλλά τα πράγματα είναι δύσκολα. Πού θα πάει αυτό; Μας έδιναν κι ένα "επίδομα επανένταξης", 150 ευρώ το μήνα. Εδώ και δυο χρόνια μάς το 'κοψαν κι αυτό».

Συνέδριο: Κοινωνία και Ψυχική Υγεία

2007-10-19T17:15:00.001+02:00

Tο Τμήμα Ψυχολογίας του Α.Π.Θ., στο πλαίσιο του έργου «Δράσεις για την Άρση των Εμποδίων Κοινωνικής Ένταξης και Εργασιακής Ενσωμάτωσης Κοινωνικά Αποκλεισμένων Ομάδων» (Ε.Π. «Υγεία-Πρόνοια» 2000-2006) διοργανώνει Επιστημονικό Συνέδριο με θέμα: «Κοινωνία & ψυχική Υγεία».

Το συνέδριο αποσκοπεί να συμβάλει στη δημιουργία των προϋποθέσεων συστηματικής συζήτησης και προβληματισμού γύρω από ζητήματα Κοινωνικού Αποκλεισμού. Βασικός στόχος είναι η ενεργητική συμμετοχή εκπροσώπων των άμεσα ενδιαφερομένων ομάδων, η αναγνώριση του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού τους και η αναζήτηση κοινών πλαισίων προβληματισμού και πρακτικών ισότιμης συνεργασίας σε μια προσπάθεια ακύρωσης των διεργασιών Κοινωνικού Αποκλεισμού.

Η εκδήλωση πρόκειται να πραγματοποιηθεί το Σάββατο 20 και την Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2007 (από τις 10:00 έως τις 20:00) στην Αίθουσα Τελετών του Παλαιού Κτιρίου της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 Οκτωβρίου 2007

10:00 Έναρξη

10:30 Χαιρετισμοί

11:00 Actual Situation and Perspectives of Universal Health Systems
Hans Ulrich Deppe, Καθηγητής Κοινωνικής Ιατρικής, Πανεπιστήμιο Φρανκφούρτης, Γερμανία

11:30 – 12:00 Διάλειμμα – Καφές

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ

12:00 - 14:00

Συντονίστρια: Μίκα Χαρίτου - Φατούρου (Ομότιμη Καθηγήτρια Ψυχολογίας Α.Π.Θ.)

Κοινωνικές ανισότητες και κοινωνικός αποκλεισμός
Σκεύος Παπαϊωάννου, Καθηγητής Τμήματος Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Κοινωνική τάξη, κοινωνικοποίηση και κοινωνικό κεφάλαιο
Θανάσης Αλεξίου, Αναπληρωτής Καθηγητής Τμήματος Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Κοινωνικός Αποκλεισμός, Εκμετάλλευση, Χειραφέτηση
Σάββας Μιχαήλ, Συγγραφέας, Ιατρός

Συζήτηση

14:00 – 16:30 Διάλειμμα

ΕΞΑΡΤΗΣΗ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ

17:00 – 19:40

Συντονιστής: Ιωάννης Μανωλεδάκης (Ομότιμος Καθηγητής Νομικής Α.Π.Θ)

Εξάρτηση και επιστημονικές προκαταλήψεις
Φοίβος Ζαφειρίδης, Αναπληρωτής Καθηγητής Τμήματος Ψυχολογίας, Α.Π.Θ.

Evidence and diversity
Some critical comments on the assessment of drug addiction treatment approaches
Eric Broekaert, Wouter Vanderplasschen & Mieke Autrique, Καθηγητής Τμήματος Ορθοπαιδαγωγικής, Πανεπιστήμιο Γάνδης, Βέλγιο

Το "Εμείς" απέναντι στο "Εγώ" και το "Όλον"
απέναντι στο "Μέρος": Αναζητώντας τη χαμένη ενότητα
Αντώνης Κούτης, Ιατρός, Δρ. Επιμελητής Α', Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου

Η ενεργοποίηση και χειραφέτηση των πολιτών απέναντι στις διαχειριστικές λογικές απεξάρτησης: Μια κριτική αποτίμηση της αυτοβοήθειας στην εξάρτηση
Σωτήρης Λαϊνάς, Ψυχολόγος, Συντονιστής Προγράμματος Προαγωγής Αυτοβοήθειας

Η αρρώστια συμφέρει. Μια κριτική ματιά με βάση την εμπειρία
Μαρία Οξύζογλου, Σύμβουλος Τοξικοεξάρτησης, Στέλεχος Προγράμματος Προαγωγής Αυτοβοήθειας

Συζήτηση

ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2007

ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

10:30 – 13:30

Συντονιστές: Μεγαλοοικονόμου Θεόδωρος (Ψυχίατρος, Διευθυντής του 9ου Ψυχιατρικού Τμήματος του Ψ.Ν.Α), Νομίδου Νίκη-Ελένη (Πρόεδρος Σ.Ο.Φ.Ψ.Υ. Σερρών)

Critical measures for a political and social integration of (ex-) users and survivors of psychiatry
Peter Lehmann, Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Δικτύου Eπιζώντων της Ψυχιατρικής, Βερολίνο

Ο μύθος των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών
Γιώργος Γιαννουλόπουλος, Χρήστης υπηρεσιών ψυχικής υγείας

Σεβασμός ή προστασία;
Βαλεντίνα Κουβεντίδου, Μέλος του Σ.Ο.Φ.Ψ.Υ. Ν. Σερρών

Το πικρό ποτήρι του ψυχικά ασθενή
Στέλιος Σαντζαρίδης & Αναστασία Τοβή, Μέλη του Δ.Σ. των ΚοιΣΠΕ Δυτικής Θεσσαλονίκης

Οι διαπροσωπικές σχέσεις των χρηστών υπηρεσιών ψυχικής υγείας
Σωτηρία Xατζαράκη, Χρήστης υπηρεσιών ψυχικής υγείας

«Συνέβη, επομένως μπορεί να ξανασυμβεί…»
Η δύναμη της ζωντανής μαρτυρίας στη διαμόρφωση της ιστορίας
Μαρία Φαφαλιού, Κοινωνική ψυχολόγος, Συγγραφέας

Συζήτηση

13:30 – 14:00 Διάλειμμα – Ελαφρύ γεύμα

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ και ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

14:00 – 16:20

Συντονίστρια: Μαρία Δικαίου (Καθηγήτρια Ψυχολογίας Α.Π.Θ)

Φαύλος κύκλος: Οικονομικά, κοινωνικά και ψυχολογικά προβλήματα
Ναταλία Νικολαΐδου, Δημοσιογράφος, Παλινοστούσα

Μετανάστες και Δικαιώματα: Ανιχνεύοντας τις «γκρίζες ζώνες» στην εφαρμογή της νομοθεσίας σχετικά με τους αλλοδαπούς και τους πρόσφυγες στην Ελλάδα
Θωμάς Χαραλαμπίδης, Νομικός

Η Κοινωνική Ανθρωπολογία και η μελέτη της μετανάστευσης στην Ελλάδα
Γιώργος Αγγελόπουλος, Επίκουρος Καθηγητής Τμήματος Βαλκανικών Σλαβικών & Ανατολικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Η επιστημονική έρευνα για τους μετανάστες. Μερικές κριτικές παρατηρήσεις
Παύλος Πανταζής, Επίκουρος Καθηγητής, Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης, Α.Π.Θ.

Συζήτηση

17:00 Λήξη

Καθ’ όλη τη διάρκεια του Συνεδρίου θα πραγματοποιούνται παράλληλες προβολές ταινιών & ντοκιμαντέρ (Αίθουσα 114, Παλαιό Κτίριο Φιλοσοφικής Σχολής, Α.Π.Θ.)

Ισλάμ και Φυναίκα

2007-10-19T17:13:00.000+02:00

«ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ»

- Η άρση μιας αμηχανίας -

Πολιτικά κινήματα-θρησκευτική παράδοση-κοινωνικό ζήτημα

2 Νοεμβρίου 2007

18:30 μ.μ. Παντειο Πανεπιστημιο Αμφ. Σάκης Καράγιωργας ΙΙ

Φωτεινή Τσιμπιριδου (Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Μακεδονίας)

Nahla Shahal (Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Βηρυττού-δημοσιογράφος)

Nadya Yassine (Βουλευτής του κόμματος Δικαιοσύνης και Πνευματικότητας Μαρόκου)

Leyla Mazboudy (Διευθύντρια Al Manar TV. Λίβανος)

Hayat Al Massimy (Παλαιστίνια βουλευτής Ι.Μ.Δ Ιορδανίας)

Hibah Raouf (Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Καΐρου – ιδρυτικό μέλος Α.Μ.)

- Ποιος είναι ο ρόλος των γυναικών στον Ισλαμικό κόσμο; Πόσο επηρεάζεται από το ισλαμικό δίκαιο και την ισλαμική παράδοση;

- Πως βλέπουν το ρόλο της γυναίκας τα μεγάλα ισλαμικά κινήματα αντίστασης;

- Οι ρόλοι και τα προτάγματα των γυναικών που δραστηριοποιούνται σ’ αυτά.

- Ποιο είναι το νόημα της διαμάχης γύρω από τη μαντήλα – χετζάμπ και πως βλέπει μια μουσουλμάνα τις οριενταλιστικές θεωρήσεις του δυτικού κόσμου;

- Δικαιώνεται η σιωπή ενός μέρους της ευρωπαϊκής αριστεράς, των κοινωνικών και φεμινιστικών οργανώσεων, μέσα από ισλαμοφοβικά στερεότυπα; Τι συνέπειες παράγει σε καταστάσεις ανθρωπιστικής κρίσης, όπως αυτές στη Λωρίδα της Γάζας, στο Ιράκ, ή στα στρατόπεδα προσφύγων του Λιβάνου;

Τα θέματα αυτά συζητιούνται ούτως ή άλλως, χωρίς όμως να υπάρχει ευκαιρία πρωτογενούς πληροφόρησης, αδιαμεσολάβητης από τις δυτικές οπτικές.

Η σχετικά νεοσύστατη «Ομάδα Μελέτης & Αντιπληροφόρησης για τη Μέση Ανατολή», προσκαλεί για μια ανοιχτή εκδήλωση - συζήτηση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, αμφιθέατρο Σ. Καράγιωργας στις 2 Νοεμβρίου 2007, μερικές από τις πιο σημαντικές γυναικείες φυσιογνωμίες της Μέσης Ανατολής με θέμα: «Ισλαμ και Γυναικα - Η άρση μιας αμηχανίας - Πολιτικά κινήματα-θρησκευτική παράδοση-κοινωνικό ζήτημα».

Ομάδα Μελέτης & Αντιπληροφόρησης για τη Μέση Ανατολή

Τηλέφωνα επικοινωνίας: 6972009339, 6944266647

Απειλούνται με λουκέτο 405 Μονάδες Κοινωνικής Επανένταξης του προγράμματος «Ψυχαργώς» που φιλοξενεί 3.000 ανθρώπους με ψυχικά προβλήματα

2007-10-17T16:04:00.001+02:00

Από τα "Νέα", χθές, Τρίτη 16 Οκτωβρίου.
Σχόλιό μου: Ρεπορτάζ της Αρετής Αθανασίου, που υπογραμμίζει το παράτημα της ψυχικής υγείας στην Ελλάδα από την κυβέρνηση και το αδιέξοδο των Συμπράξεων Ιδιωτικού και Δημοσίου Τομέα, με την ανάθεση των εξωτερικών ξενώνων κοινωνικής επανένταξης των ψυχιατρείων σε Αστικές Μη Κυβερνητικές Εταιρείες, που όμως εξαρτώνται πλήρως από την κρατική επιχορήγηση και συμπιέζουν το κόστος εργασίας και τις προσφορές στους φιλοξενούμενους (πρώην) ασθενείς για να καλύψουν τα έξοδα. Μια ιστορία που τονίζει και ποιές είναι οι συνθήκες "εργασίας" σήμερα για τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας των ανταγωνιστικών και περιζήτητων σχολών ψυχολογίας.

Με λουκέτο απειλούνται έως τις αρχές του 2008 οι 405 Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης του προγράμματος «Ψυχαργώς», που φιλοξενούν συνολικά 3.000 ανθρώπους με ψυχικά προβλήματα, στο πλαίσιο της αποασυλοποίησης.

«Η κατάσταση έχει φθάσει σε τραγικό αδιέξοδο. Όλο το σύστημα καταρρέει. Τα τελευταία τρία χρόνια πάμε από το κακό στο χειρότερο. Υπολειτουργούμε πια σε επικίνδυνο βαθμό. Δεν υπάρχουν κονδύλια ούτε για τα απαραίτητα και καθημερινά αυτοσχεδιάζουμε για να εξασφαλίσουμε την επιβίωση των ανθρώπων που φιλοξενούμε. Μας κυνηγούν με αγωγές και δικαστήρια οι ιδιοκτήτες των ακινήτων, μας κυνηγούν και οι προμηθευτές τροφοδοσίας, δεν πληρώνουμε φως, νερό, τηλέφωνα, ούτε εισφορές στο ΙΚΑ, ούτε τους εργαζόμενους, που οδηγούνται πια σε ομαδικές παραιτήσεις», καταγγέλλει ο κοινωνιολόγος Μενέλαος Θεοδωρουλάκης, πρόεδρος της συντονιστικής επιτροπής του Δικτύου Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης και Ψυχικής Υγείας «Αργώς».
Το Δίκτυο «Αργώς» εκπροσωπεί 36 μη κυβερνητικές οργανώσεις, που έχουν στην ευθύνη τους 130 Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης, στις οποίες φιλοξενούνται 2.000 ψυχικά πάσχοντες και εργάζονται 2.500 επαγγελματίες Υγείας. Από αυτές τις Μονάδες, έχει αποχωρήσει μέσα στο 2007 το 12% του προσωπικού- περίπου 300 εργαζόμενοι.

Φεύγουν οι εξειδικευμένοι

«Αντιμετωπίζουμε πλέον διαδοχικές παραιτήσεις εξειδικευμένων επαγγελματιών Υγείας. Από μια μονάδα έφυγαν πρόσφατα 6 εργαζόμενοι από τους 22 και αυτοί οι άνθρωποι δύσκολα αναπληρώνονται, αφού δεν υπάρχει αντίστοιχη εκπαίδευση σε άλλους, αλλά και λιγότερο εκπαιδευμένοι αρνούνται τις θέσεις διότι νιώθουν ανασφάλεια και ξέρουν ότι δεν θα πληρώνονται»...
Σε όλες σχεδόν τις Μονάδες- κρατικές και μη κυβερνητικές- που έχουν ξεπεράσει το 18μηνο των ευρωπαϊκών επιχορηγήσεων έχουν να πληρωθούν ενοίκια, πάγια έξοδα και εισφορές στο ΙΚΑ εδώ και πολλούς μήνες.

Αθέτησε ο Δούκας

Το Δίκτυο «Αργώς» προετοιμάζει αυτήν τη στιγμή, με τους νομικούς του συμβούλους, καταγγελίες προς τον Εισαγγελέα Αρείου Πάγου και προς όλα τα αρμόδια ευρωπαϊκά όργανα για την καταπάτηση των δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων στη χώρα μας, αλλά και για έκθεση της ζωής τους σε κίνδυνο, «ένας κίνδυνος που είναι περισσότερο ορατός από ποτέ. Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση δυο- τρεις μήνες ακόμα, δεν θα μπορούμε πια να ελέγξουμε την κατάσταση», καταγγέλλει στα «ΝΕΑ» ο κ. Μ. Θεοδωρουλάκης.
«Σκοπεύουμε, επίσης, να ενημερώσουμε τον Ευρωπαίο επίτροπο Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων κ. Βλαντίμιρ Σπίτλα, για την αθέτηση της δέσμευσης που ανέλαβε με επιστολή του στις 13 Ιουνίου ο τότε υφυπουργός Οικονομικών κ. Δούκας ότι θα δοθούν άμεσα όλες οι πιστώσεις για τις ανάγκες της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης, κάτι που φυσικά δεν έγινε, ούτε προβλέπεται σύντομα να γίνει...
Η παραπάνω δέσμευση έπεισε τότε τον κ. Σπίτλα να δεχθεί την πρόταση της Ελλάδας για το 4ο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης που λήγει το 2013. Ο Ευρωπαίος επίτροπος πρέπει να μάθει ότι αυτήν τη στιγμή είμαστε αντιμέτωποι με περίπου 50 δικαστήρια για αδυναμία πληρωμών ενοικίων, προμηθευτών ή εργαζομένων. Το 40% των εργαζομένων μας πληρώνεται τον Οκτώβριο τον μισθό του Απριλίου ή του Μαΐου και το 50% των εργαζομένων τον μισθό του Ιουλίου ή του Αυγούστου. Δεν έχουν πια άλλες αντοχές, δεν μπορούν να συντηρήσουν τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους...».

Μια προσωπική Ιστορία: Η Κα Ζαφειρία στους Ξενώνες.
Ενοίκια 6 μηνών για τις μονάδες του χρωστά το Ψυχιατρείο Δαφνίου

«Άλαν!.. Ντέηβιντ": Μια ιστορία από τις "Διαστάσεις" του Μ.Μητσού (δημοσιεύτηκε στα σημερινά Νέα) για μια γυναίκα που έμεινε 78 χρόνια σε ψυχιατρείο χωρίς να έχει τίποτα και μόλις πρόσφατα συνάντησε πάλι τη διαλυμένη οικογένειά της.

Blogged with Flock

CFP: Subjectivity - International Conference in Critical Psychology, Cultural Studies and Social theory

2007-10-16T16:25:00.001+02:00

Subjectivity: International Conference in Critical Psychology, Cultural Studies and Social Theory

Starts: 27 June 2008
Ends: 29 June 2008

This conference explores shifting conceptualizations of subjectivity in contemporary culture, politics, social science and theory. Although subjectivity is a key analytic term in fields as diverse as critical psychology, postcolonial studies, film theory, gender studies, social theory, geography, anthropology and cultural studies, it is rarely discussed in its own right. The conference attempts to explore subjectivity as a locus of social change, to rethink possibilities for everyday social interventions, to explore how subjectivities are produced and how emerging subjectivities remake our social worlds. We are interested in proposals for papers and symposia whose scope falls within or between one of the following areas:

Embodiment, Affect, Materiality

The emergence of 'body-theory' across the humanities has transformed the terrain in which questions about power, ideology, discourse and subjectivity can be asked. There is a move to dismantle the idea of separation between the body and the world and to see bodies as always gesturing towards practices, energies, things and intensities beyond themselves. This focus on process, connection, relationality and bodily affectivity traverses a diverse range of disciplines and is forcing a reconsideration of our understanding of subjectivity. In this stream we welcome papers that might deal with areas such as 'carnal knowing', the sentient body, embodiment, critical perspectives on cyberculture and the machine-human symbiosis, new materialism, affective labour and care, disability and the critiques of the 'able body', somatic feeling and the non-cognitive, for example.

New Political Subjectivities / New Social Movements

A developing body of scholarship examines the production of new subjectivities and social movements in a moment marked by neoliberalism, de/re-territorialising capitalism and emerging new sensibilities in relation to gender, sexuality, transnational mobility and racial and religious differences. What role are the media and new information and communication technologies playing in the production of new femininities, masculinities and sexualities - and resistance to them? What kinds of social movements are emerging to address global injustice related to the transformation of labour and the new conditions for the production of science and technology, biotech and medical rationalities? How adequately have our theoretical vocabularies engaged with new social, political and cultural complexities related to processes of racialization and migration? What new possibilities are there for interdisciplinary work that creates new spaces and dialogues, activism and interventions?

Redistributing the Psychological

For many years, critical psychologists and social theorists have attempted to move away from an individualist concept of the psychological. Some psychologists attempted to rework what was understood as on the inside to the outside through the concepts of discourse, activity and narrative; sociologists have attempted to understand what constitutes the psychological through exploring its position within the social and cultural lifeworld; social theorists have attempted to expand the concept beyond reductionist notions of the subject. While these attempts are all important, how successful are they? What is the future of critical studies of psychology and of the psychological? How can we develop work which goes beyond the psychological while still being able to accommodate and understand singularity and experience?

Please send a 200 word proposal to subjectivity@cardiff.ac.uk by 31 January 2008

Notification: 1 April 2008 (please contact us if you are in need of an earlier notification)

Blogged with Flock

Συνέδριο: Σημειωτική & Ιδεο-Λογίες: Σύνορα, Περιφέρειες, Διασπορές

2007-10-15T18:24:00.001+02:00

VIII Διεθνές Συνέδριο της Ελληνικής Σημειωτικής Εταιρίας

Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας

Φλώρινα 18-21 Οκτωβρίου 2007

Σημειωτική και ΙΔΕΟ-ΛΟΓΙΕΣ

ΣΥΝΟΡΑ, ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ, ΔΙΑΣΠΟΡΕΣ

Η εποχή της παγκοσμιοποίησης, της ύστερης νεωτερικότητας ή μετανεωτερικότητας, διακρίνεται από την προβληματικοποίηση κάθε είδους συνόρων, εθνικών, πολιτισμικών, καλλιτεχνικών και επικοινωνιακών, από την πρωτοφανή αύξηση της ανθρώπινης και πολιτισμικής διασποράς, από την ανάδυση ενός πολυκεντρικού κόσμου αλλά και την ταυτόχρονη εισβολή της περιφέρειας στο κέντρο. Στο πλαίσιο αυτής της ραγδαία μεταλλασσόμενης κοινωνικής και πολιτισμικής γεωγραφίας οι εδραιωμένες ταυτότητες, ταξινομίες, και ιεραρχίες, οι θεσπισμένες αξιοθετήσεις και οριοθετήσεις μεταξύ των διαφορετικών χώρων και σφαιρών δράσης και εμπειρίας, μεταξύ φύσης, κοινωνίας και τεχνολογίας, μεταξύ των διαφορετικών πολιτισμών, επιστημών, μορφών τέχνης και γνώσης, όπως εξάλλου και οι διχοτομήσεις ανάμεσα στο ιθαγενές και το αλλογενές, τον κανόνα και το εξω-κανονικό, το ιδιωτικό και το δημόσιο, το αυθεντικό και το ομοίωμα, το παραδοσιακό και το νεωτερικό, υπόκεινται σε μια σαρωτική αποδόμηση, αλλά και αναδιοργάνωση και αναδιευθέτηση, όπως αποκαλύπτει η πυρετώδης σημειωτική δραστηριότητα που εκδηλώνεται με τις κάθε λογής μίξεις και συνέργειες, διαφορισμούς και υβριδισμούς, μορφογενέσεις και καινοτομίες.

Είναι αυτή ακριβώς η καινοφανής σημειωτική δραστηριότητα που φιλοδοξεί να διερευνήσει και να αποτιμήσει το Συνέδριο, οι βασικοί στόχοι του οποίου είναι:

να διερευνηθεί το πώς οι παραπάνω διαδικασίες μετασχηματίζουν το σύγχρονο πολιτισμό, διαμορφώνοντας νέους όρους, κώδικες και τρόπους παραγωγής και κατανάλωσής του, και προάγοντας νέες μορφές πολιτισμικής έκφρασης και δημιουργίας, διάδρασης και αυτοπροσδιορισμού

να αναδειχθούν και να μελετηθούν τα φαινόμενα, οι μορφές και οι πρακτικές της σύγχρονης πολιτισμικής ζωής που χαρακτηρίζονται από την υπέρβαση ή αναδιαπραγμάτευση των συνόρων, των ταξινομιών και των ιεραρχιών σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνικής επικοινωνίας, της πολιτισμικής έκφρασης και της καλλιτεχνικής δημιουργίας

να παρουσιασθούν και να συζητηθούν νέες διεπιστημονικές προσεγγίσεις, έννοιες και μοντέλα που προσιδιάζουν στην περιγραφή και κατανόηση της σύγχρονης πολιτισμικής συνθήκης

Το πρόγραμμα του συνεδρίου είναι εδώ
Λίγο καθυστερημένα το έμαθα, αλλά: ταξιδάκι στην Φλώρινα;

Blogged with Flock

Ephemera: Νέο Τεύχος για τον Τοπική αλληλεγγύη

2007-10-11T16:39:00.001+02:00

Το νέο (φρέσκο από τον web illustrator) τεύχος του περιοδικού "εφήμερα" είναι αφιερωμένο στην τοπική αλληλεγγύη σε όλες τις τις μορφές. Η αλληλεγγύη θεωρείται ως μια ειδική μορφή συνεργασίας που μπορεί να ξεπεράσει σεχταριστικά ενδιαφέροντα και όρια. Περισσότερα στο δελτίο τύπου.
Ενδιαφέρον είναι ότι το τεύχος περιέχει 2 βιβλιοκριτικές του Ian Parker (MMU, DIscourse Unit) για βιβλία που αναφέρονται στον Ζίζεκ.

The new issue (7.3) of ephemera: theory & politics in organization,
entitled "Local Solidarity: Historical and Contemporary Experiments
in Socially Responsive Business Development" has just been published
at http://www.ephemeraweb.org. This latest special issue of ephemera
offers a critical engagement with and exploration of alternatives to
the normative framework of corporate social responsibility within
organization studies. Solidarity is a social bond of affection and
identity that unites family, tribe, ethnic group, and nation. It may
also extend to an inclusive view of humanity unmarred by invidious
distinctions. While all organizations and communities depend upon
group cohesion, solidarity is a special form of cooperation that may
transcend sectarian interests and boundaries. Among the social
institutions that may be described as instantiations of solidarity,
one would include social security, universal health care,
cooperatives, trade union federations, and social regulations of
broad public benefit. None of these reflect an abstract and
disinterested universalism. Rather, each links and realizes specific
interests within the context of universal guarantees.

This special issue of ephemera incorporates a diverse set of case
studies: Charles J. Whalen?s analysis of labor friendly economic
development efforts in Western New York State, Latha Poonamallee?s
consideration of an Indian town?s struggles to avoid the perils of
globalization, Richard Marens? account of labor?s pension fund
strategies, and John T. Luhman's study of the potential of worker
cooperatives as a tool for social change. We hope that the
explorations of this special issue will instigate an appreciation for
fresh work to be done, both in life and in contemporary organization
studies research practices. As our guest editor David Jacobs
suggest, all are experiments in ?local solidarity,? solidaristic
initiatives which pursue shared economic security in an environment
dominated by large, hierarchical, profit-maximizing corporations. All
depend upon intertwined conceptions of enterprise and community

Editorial
David Jacobs

Local Solidarity: Historical and Contemporary Experiments in Socially
Responsive Business Development
http://www.ephemeraweb.org/journal/7-3/7-3editorial.pdf

Articles
Charles J. Whalen
Union-Driven Economic Development Initiatives and Community
Solidarity in Western New York
http://www.ephemeraweb.org/journal/7-3/7-3whalen.pdf

Latha Poonamallee
Sustainability and Solidarity in a Globalized World: The Case of a
Local Network Economy in Rural India
http://www.ephemeraweb.org/journal/7-3/7-3poonamallee.pdf

Richard Marens
Extending Frames and Breaking Windows:Labor Activists as Shareholder
Advocates
http://www.ephemeraweb.org/journal/7-3/7-3marens.pdf

John T. Luhman
Worker-Ownership as an Instrument for solidarity and Social Change
http://www.ephemeraweb.org/journal/7-3/7-3luhman.pdf

Reviews
Nick Butler
The Management of Populations
http://www.ephemeraweb.org/journal/7-3/7-3butler.pdf

Ian Parker
Jodi?s Dream
http://www.ephemeraweb.org/journal/7-3/7-3iparker1.pdf

Ian Parker
The Parallax Review
http://www.ephemeraweb.org/journal/7-3/7-3iparker2.pdf

Martin Parker
The Physics and Metaphysics of Struggle
http://www.ephemeraweb.org/journal/7-3/7-3mparker.pdf

Scott Taylor
In defence of ? the bourgeoisie and capitalism
http://www.ephemeraweb.org/journal/7-3/7-3taylor.pdf

Blogged with Flock

Call for Papers: One or Several Deleuzes?

2007-10-08T19:56:00.001+02:00

The first international Deleuze Studies conference

"One or Several Deleuzes?"

Cardiff University, Wales

August 11-13, 2008

The incredible body of research on Deleuze's work that has emerged in the
past two decades - well over 130 books and literally thousands of articles
- has created a situation in which it is no longer possible for a lone
scholar to keep pace with new developments in the field. As scholars in
disciplines as far flung from each other as musicology, organisational
studies, philosophy and cultural studies embrace Deleuze this problem grows
ever more intractable. Compounding matters further, Deleuze scholarship
spans most languages. In the process there has appeared a highly contested
variety of Deleuzes - there is the political Deleuze, the apolitical
Deleuze, the philosophical Deleuze (who is a Kantian, a Nietzschean, a
Spinozist, a Stoic, etc.), the phenomenological Deleuze, the activist
Deleuze, and so on. Sponsored by the journal Deleuze Studies, the aim of
this conference is to bring all these Deleuzes into communication.

Participants include:
Hanjo Berressem
Ronald Bogue
Claire Colebrook
Gary Genosko
Eugene Holland
Dorothea Olkowski
John Protevi
James Williams

Convened by Ian Buchanan
Tim Matts and Aidan Tynan

Send panel proposals and abstracts to buchanani@cardiff.ac.uk

Registration, accommodation options and program updates will be posted on
the web at: www.cardiff.ac.uk/encap/
.

Graduate Students may also be interested in attending Deleuze Camp 2 -
?When far too much Deleuze is barely enough!?.

Blogged with Flock

Σκέψεις επί της ομιλίας του Ζίζεκ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

2007-10-08T19:50:00.001+02:00

Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ έκανε μια διάλεξη την τετάρτη 3 οκτωβρίου στην πάντειο. Μπορείτε να δείτε την διάλεξη, όπως και εκείνη της επομένης στην αίθουσα τελετών του ΕΚΠΑ στο blog του Μ.Α.Β. Επίσης, η ελευθεροτυπία είχε μια παρουσίαση καθώς και τις σημειώσεις του στοχαστή, που δεν μπορώ να τις βρώ στο διαδίκτυο, αν και τις διάβασα έντυπα.
Τεσπα, ωραία η διάλεξη, κατανοητός ο ζίζεκ (κάτι που μου φάνηκε πάρα πολύ περίεργο!).
Η διάλεξη κινούνταν περί του θέματος της οικολογίας σε συνάρτηση με την αποφετιχοποίηση της (κοινωνικής κατηγορίας) της φύσης. Δεν θα επεκταθώ εδώ, αν και αυτά που έλεγε ήταν πολύ διεισδυτικά, καθώς δεν θα μπορούσα να αναπαράγω την λακανικής προέλευσης επιχειρηματολογία, αλλά θα παραμείνω στην αρχική του ερώτηση (αν το σημείωσα καλά):

"Αποδεχόμαστε εμείς την φυσικοποίηση του καπιταλισμού ή το σημερινό παγκόσμιο κεφάλαιο εμπεριέχει καποιους ανταγωνισμούς που θα εμποδίσουν (prevent) την αέναη συνέχισή του;"

Ποιοί είναι αυτοί οι ανταγωνισμοί; Ο Ζίζεκ σημειώνει 4:

την οικολογία και τη φύση
την ιδιωτικοποίηση των κοινών πόρων (commons)
το τέλος της φύσης και τη βιογενετική
τις νέες μορφές απαρτχάιντ ανάμεσα σε αυτούς που είναι "μέσα" και σε αυτούς που είναι "έξω".

Νομίζω ότι εκείνη η πρωταρχική ερώτηση πρέπει να είναι ο οδηγός της "ανυπόστατης χάραξης" για κάθε πολιτικά σκεπτόμενο άτομο: σε ποιά πλευρά της (ανυπόστατης) γραμμής βρισκόμαστε; Αυτό το ξέρουμε; Και ποιά είναι τα κριτήρια αυτής της γνώσης μας; αλλά που είναι η γραμμή οεο;
Στην άνυδρη πολιτικά εποχή που ζούμε, πως ξέρουμε (και κυρίως πως πείθουμε) ότι η γραμμή που εμείς, ως πολιτικά όντα, βλέπουμε μπροστά μας και τοποθετούμε το κορμί μας/την ταυτότητά μας απέναντί της (ένα όριο, ένα σύνορο, ένας ορισμός), έχει υπόσταση και για τους άλλους συνανθρώπους μας; και η σχέση που τοποθετεί τη γραμμή;

Blogged with Flock

Tετάρτη 3 Οκτωβρίου: Ο Slavoj Zizek μιλάει στην Πάντειο

2007-10-01T15:08:00.001+02:00

Blogged with Flock

Creative Commons στην Ελλάδα: εκδήλωση με τον Lawrence Lessig

2007-09-29T10:13:00.001+02:00

Η ανακοίνωση αυτή δεν εντάσσεται στη συνήθη θεματολογία του blog αλλά είναι πολύ ενδιαφέρουσα...

Εκδήλωση για την έναρξη λειτουργίας στην Ελλάδα των αδειών προστασίας

πνευματικής ιδιοκτησίας Creative Commons

Το Εθνικό Δίκτυο Έρευνας & Τεχνολογίας (ΕΔΕΤ Α.Ε.) διοργανώνει το
Σάββατο, 13 Οκτωβρίου εκδήλωση για την έναρξη της λειτουργίας στην
Ελλάδα των αδειών προστασίας πνευματικής ιδιοκτησίας CREATIVE COMMONS.
Επίσημος προσκεκλημένος της εκδήλωσης είναι ο Καθηγητής Νομικής
Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Stanford, Lawrence Lessig. Η εκδήλωση θα
πραγματοποιηθεί στο ξενοδοχείο Holiday Inn.

Οι άδειες CREATIVE COMMONS επιτρέπουν την ελεύθερη χρήση ενός έργου
πέρα από τα όρια του «fair use». Προτείνουν κυρίως τη μη αποκλειστική
εκμετάλλευση του έργου, την τήρηση διατυπώσεων για την απονομή των
σχετικών αδειών και το μαρκάρισμα των έργων προκειμένου να είναι
δυνατός ο εύκολος εντοπισμός τους με τη χρήση μηχανών αναζήτησης
περιεχομένου στο Διαδίκτυο. Σκοπός του συστήματος των αδειών CREATIVE
COMMONS δεν είναι η ανατροπή ή κατάργηση της πνευματικής ιδιοκτησίας,
αλλά ο επαναπροσδιορισμός των κανόνων της και η δημιουργία νέας
ισορροπίας δημιουργών, χρηστών και έργων πνευματικής ιδιοκτησίας με
βάση τις αρχές του Διαδικτύου.

Μεταξύ των ομιλητών της εκδήλωσης είναι ο Καθηγητής του ΕΜΠ Παναγιώτης
Τσανάκας, Πρόεδρος ΕΔΕΤ Α.Ε., η Διονυσία Καλλινίκου, Αναπληρώτρια
Καθηγήτρια Νομικής Επιστήμης στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο
Αθηνών, ο Θεόδωρος Καρούνος, Επιστημονικός Συνεργάτης στο Εθνικό
Μετσόβιο Πολυτεχνείο και ο Μαρίνος Παπαδόπουλος, Δικηγόρος Αθηνών.
Επίσης, εισηγήσεις θα κάνουν γνωστοί Ελληνες δημιουργοί πολιτιστικού
περιεχομένου.

Η εκδήλωση ξεκινά στις 13.00 και η εγγραφή συνέδρων και προσκεκλημένων
αρχίζει στις 12.15. Το πλήρες πρόγραμμα της εκδήλωσης θα είναι
διαθέσιμο στο διαδικτυακό τόπο του προγράμματος e-business forum.

Περισσότερες πληροφορίες:
http://www.ebusinessforum.gr
Επικοινωνία:
Έφη Βουζίκα
E-mail: evouzika@grnet.gr
Τηλ.: 210 7474259
Για την ΕΔΕΤ Α.Ε.

Το Εθνικό Δίκτυο Έρευνας & Τεχνολογίας λειτουργεί ως Α.Ε. του
Υπουργείου Ανάπτυξης (Γενική Γραμματεία Έρευνας & Τεχνολογίας), με
κύριο σκοπό τη παροχή προηγμένων δικτυακών υπηρεσιών προς την
Ακαδημαϊκή, Ερευνητική και Εκπαιδευτική κοινότητα της χώρας. Παράλληλα
με την ανάπτυξη και λειτουργία του Εθνικού Ερευνητικού – Εκπαιδευτικού
δικτύου, η ΕΔΕΤ Α.Ε. αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και συντονίζει έργα για
την ανάπτυξη των ηλεκτρονικών υποδομών (e-infrastructures) στην
υπηρεσία της έρευνας και της εκπαίδευσης, και δράσεις για την προώθηση
του ηλεκτρονικού εμπορίου (e-επιχειρείν). Η ΕΔΕΤ A.E. έχει αναθέσει
την ανάπτυξη και τη διαχείριση του δικτύου κορμού σε Κέντρα
Διαχείρισης Δικτύων ΑΕΙ, ΑΤΕΙ και Ερευνητικών Κέντρων της χώρας που
συνιστούν το Κατανεμημένο Κέντρο Διαχείρισης Δικτύου – VNOC. Για
περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε τον δικτυακό τόπο της ΕΔΕΤ:
http://www.grnet.gr

e-business forum:
Το e-Βusiness Forum αποτελεί έργο του Ε.Π. «Κοινωνία της Πληροφορίας»
είναι ένας μόνιμος μηχανισμός διαβούλευσης της Πολιτείας με την
επιχειρηματική και ακαδημαϊκή κοινότητα. Κύριος σκοπός του είναι η
επεξεργασία θέσεων και προτάσεων που προάγουν την ηλεκτρονική
επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα, καθώς και τη διάδοση του ηλεκτρονικού
επιχειρείν στις ελληνικές επιχειρήσεις
(http://www.ebusinessforum.gr).

Ο Lawrence Lessig (URL: http://www.lessig.org) είναι Καθηγητής Νομικής
Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Stanford, Νομική Σχολή, των Η.Π.Α. και
ιδρυτής του Center for Internet and Society στο Πανεπιστήμιο αυτό.
Έχει διατελέσει Καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Harvard και στο
Πανεπιστήμιο του Chicago. Έχει βραβευθεί και τιμηθεί διεθνώς για το
επιστημονικό έργο του στον τομέα του Δικαίου και Διαδικτύου
(Scientific American's Top 50 Visionaries). Είναι συγγραφέας των
best-sellers «Code version 2.0» (2006), «Free Culture» (2004), «The
Future of Ideas» (2001), «Code and Other Laws of Cyberspace» (1999),
και αρθρογραφεί στο περιοδικό Wired. Είναι Chairman του οργανισμού
Creative Commons, και μέλος του διοικητικού συμβουλίου των οργανισμών
Free Software Foundation, Electronic Software Foundation, Public
Knowledge, και Public Library of Science.

H Ελληνική έκδοση των αδειών Creative Commons συντάχθηκε από τους κ.
Μαρίνο Παπαδόπουλο και Δρ. Πρόδρομο Τσιαβό με την επιστημονική
εποπτεία της καθηγήτριας της Νομικής Σχολής Αθηνών κ. Καλλινίκου και
το συντονισμό του κ. Θεόδωρου Καρούνου στο πλαίσιο της ομάδας εργασίας
Ι3 του e-Business Forum. Οι συντάκτες της άδειας έλαβαν υπόψη τους τα
σχόλια των κ. Αλέξιου Ζαβρά, Catharina Maracke και Paul Keller, όπως
επίσης και όλων των εθελοντών που συμμετείχαν στις συναντήσεις της
ομάδας εργασίας Ι3- http://www.ebusinessforum.gr/I3/ του e-Business
Forum. Η μετάφραση του FAQ- http://wiki.creativecommons.org/FAQ στην
Ελληνική Γλώσσα έγινε από τους κ. Αλέξανδρο Νούσια και κ. Ζήνωνα
Μούσμουλα.

technorati tags:creative, commons, εκδηλωση, αθηνα

Blogged with Flock

Συνέδριο: Κοινωνία και Ψυχική Υγεία

2007-09-27T16:13:00.001+02:00

Το Σαββατο και την Κυριακή 20-21 Οκτωβρίου γίνεται το ενδιαφέρον συνέδριο "Κοινωνία και Ψυχική Υγεία" στην αίθουσα Τελετών του Παλιού κτιρίου της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. στη Θεσσαλονίκη.

Το συνέδριο διενεργείται υπό την αιγίδα του προγράμματος "Δράσεις για την άρση των εμποδίων κοινωνικής ένταξης και εργασιακής ενσωμάτωσης κοινωνικά αποκλεισμένων ομάδων" στα πλαίσια του προγράμματος Υγεία - Πρόνοια 2000-2006 και του τομέα Κοινωνικής και Κλινικής Ψυχολογίας του τμήματος Ψυχολογίας του ΑΠΘ.

Μπορείτε να κατεβάσετε το πρόγραμμα εδώ. (Γιατί δεν μπορώ να το κάνω copy-paste). Πολλή δραστηριότητα το blog αυτό το μήνα...

technorati tags:συνεδριο, θεσσαλονικη, κοινωνια, ψυχικη, υγεια, οκτωβριος, κλινικη, ψυχολογια, κοινωνικη

Blogged with Flock

Ιδρυτικό κείμενο Πανελλαδικής Συσπείρωσης για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση

2007-09-27T15:55:00.001+02:00

H Πανελλαδική Συσπείρωση ανήρτησε στο ιντυμήντια την ιδρυτική της διακήρυξη ...

για περισσότερες πληροφορίες υπάρχει η ακόλουθη διεύθυνση επικοινωνίας: psyspeirosi@gmail.com

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ – «ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ»

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ – «ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ»

Με βάση την κοινή διαπίστωση ότι αυτό που πλασάρεται σήμερα ως «ψυχιατρική μεταρρύθμιση» έχει αναχθεί σε απλή αλλαγή του τρόπου διαχείρισης των ψυχικά πασχόντων, σε εμπορευματοποίηση, απορύθμιση, κατακερματισμό και υποβάθμιση, εν τέλει, του συστήματος των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, επαγγελματίες σε υπηρεσίες από διάφορες περιοχές της χώρας αποφασίσαμε ότι είναι επείγουσα η ανάγκη για μια «πανελλαδική συσπείρωση για την ψυχιατρική μεταρρύθμιση».

Στόχος της «πανελλαδικής συσπείρωσης» δεν είναι απλά μια «φωνή διαμαρτυρίας», αλλά :

- πρώτον, η δημιουργία ενός πόλου / καταλύτη για την δραστηριοποίηση δυνάμεων στο χώρο στης ψυχικής υγείας, που ενεργούν στη βάση αρχών και μεθόδων που στοχεύουν στην αμοιβαία χειραφέτηση ψυχικά πασχόντων και λειτουργών – μέσα από τη ριζική και έμπρακτη απόρριψη όλων των καταπιεστικών μορφών και θεσμών φροντίδας/κοινωνικού ελέγχου και αποκλεισμού/εγκλεισμού όσων αδυνατούν ή αρνούνται να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις της παγκοσμιοποιημένης «ελεύθερης αγοράς των κεφαλαίων» και της «κανονικότητας» που επιβάλλεται από αυτήν.

- δεύτερον, η σφυρηλάτηση συμμαχιών με κοινωνικά κινήματα που μπορούν ν΄ αναγνωρίσουν (και να θέσουν ως στόχο των διεκδικήσεών τους), το πρόβλημα της ψυχικής υγείας / ψυχικής οδύνης ως κατ΄ εξοχήν κοινωνικό πρόβλημα, που εγγράφεται, μορφοποιείται, αναδύεται μέσα στη δεδομένη (μικρο και μακρο) κοινωνική οργάνωση.

Οσο περισσότερο προχωρούν οι αλλαγές στο σύστημα ψυχικής υγείας, που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια στη βάση των συγχρηματοδοτούμενων προγραμμάτων, στα πλαίσια του Β΄ και Γ΄ ΚΠΣ, τόσο περισσότερο γίνεται έκδηλη η κρίση του συστήματος ψυχικής υγείας – τόσο περισσότερο αυτές οι αλλαγές εκδηλώνονται ως έκφραση αυτής της κρίσης.

Η «κρίση του ψυχιατρείου» δεν ξεπέρασε στην Ελλάδα, έστω και προσωρινά, έστω και περιορισμένα, την μορφή του «κλειστού ιδρύματος» ως της κύριας απάντησης στον ψυχικά πάσχοντα – δεν οδήγησε σε κάποιαν αναβάθμιση της ποιότητας των παρεχομένων απαντήσεων και της αποτελεσματικότητας του όλου συστήματος παροχής φροντίδας ψυχικής υγείας.

Όπως, άλλωστε, συνέβη σ΄ όλες τις δυτικές χώρες, η «κρίση του ψυχιατρείου» σπάνια ειδώθηκε ως κρίση της ίδιας της Ψυχιατρικής – πράγμα που είχε τις αναπόφευκτες συνέπειές του στην αναπαραγωγή των ίδιων μεθόδων, των ίδιων προσεγγίσεων, των ίδιων μοντέλων ανάγνωσης και απάντησης στο πρόβλημα του ψυχικού πόνου.

Η «κρίση του ψυχιατρείου» στην Ελλάδα συνέπεσε με μιαν ευρείας έκτασης διεθνή κρίση των ίδιων των μορφών ψυχιατρικής φροντίδας, που παρουσιάστηκαν ως εναλλακτικές στο ψυχιατρείο – μια κρίση που, στην περίοδο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού, αποτελεί έκφραση αφενός, της «ανεπάρκειας» και του «κατακερματισμένου» χαρακτήρα των μοντέλων που επελέγησαν για την αντικατάσταση του ψυχιατρείου (διατηρώντας το, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, σε μια πιο περιφερειακή, αλλά όχι λιγότερο αποφασιστική, λειτουργία στο ψυχιατρικό σύστημα, ως σημαντικό κόμβο στη διαχείριση του διευρυνόμενου κοινωνικού περιθωρίου, μέσω της εναλλαγής του εγκλεισμού με την εγκατάλειψη) και αφετέρου, της δραστικής συρρίκνωσης του «κράτους πρόνοιας» και των κοινωνικών δικαιωμάτων, στα πλαίσια των παγκοσμιοποιημένων πολιτικών μείωσης του κόστους εργασίας και περιορισμού των ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Μια πρωτοφανής κοινωνική δυστυχία και μορφές ψυχικού πόνου χωρίς προηγούμενο σε έκταση, ένταση, πολυπλοκότητα και θανάσιμες συνέπειες κάνουν την εμφάνισή τους ως αποτέλεσμα της συνδυασμένης δράσης των παραπάνω διαδικασιών.

Αυτή η βαθιά κοινωνική κρίση δεν θα μπορούσε να είναι χωρίς συνέπειες στο πεδίο των επιστημών και της κουλτούρας - δεν θα μπορούσε να μην ευοδώνει αυτές τις γραμμές σκέψης και πρακτικής, που ανάγουν το κοινωνικό στο ατομικό και το ατομικό στο βιολογικό (εγκεφαλικό/γονιδιακό). Η γραμμική ανάγνωση οδηγεί σε μιαν εξίσου γραμμική απάντηση : στην πρωτοκαθεδρία του ψυχοφάρμακου και στην εν γένει άνθηση των βιολογικών θεραπειών, όπως το ηλεκτροσόκ κλπ. Μέσα σε συνθήκες που το πεδίο της βιοπολιτικής διευρύνεται επικίνδυνα, η λεγόμενη «Βιοψυχιατρική» λειτουργεί ως αναπόσπαστο μέρος του βιοτεχνο-φαρμακο-βιομηχανικού συμπλέγματος και του συστήματος της βιοεξουσίας γενικότερα.

Για μιαν ακόμη φορά, η Ψυχιατρική ωθείται στην απεμπόληση των θεραπευτικών της ικανοτήτων, δυνατοτήτων και φιλοδοξιών, διαιωνίζοντας τον εγκλωβισμό της σε μια λειτουργία κοινωνικού ελέγχου. Μεταφέροντας τις παραδοσιακές της μεθόδους των ταξινομικών συστημάτων και διαχωρισμών από την κλινική σφαίρα στον τομέα της Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης, εξακολουθεί να προσφέρεται ως εργαλείο κοινωνικού διαχωρισμού, αντί ενσωμάτωσης. Κρίνει και επιλέγει ποιος μπορεί να (επαν)ενταχθεί και ποιος όχι, ποιος θα τοποθετηθεί σε ποια μορφή μικρού ιδρύματος (ξενώνα, οικοτροφείο) στο χώρο του αποκλεισμού (κοινωνικό περιθώριο) και ποιος θα παραμείνει στους χώρους εγκλεισμού (τμήμα χρόνια παραμονής ψυχιατρείου, ιδιωτική κλινική) - με τα κανάλια πάντα ανοιχτά για το πέρασμα από τον ένα χώρο στον άλλο και στη λογική, πλέον, της μείωσης του κόστους της φροντίδας, για την όσο πιο φτηνή, δηλαδή, διαχείριση του ψυχικού πόνου και της αναπηρίας.

Η συρρίκνωση ή και το κλείσιμο ορισμένων μικρότερων ψυχιατρείων στην Ελλάδα, με την δημιουργία εκατοντάδων εξωνοσοκομειακών στεγαστικών δομών (ξενώνων και οικοτροφείων κλπ) δεν σημαδεύει μιαν αλλαγή στη επίσημη πολιτική, ως προς την ποσότητα και την ποιότητα των απαντήσεων που προσφέρονται στον ψυχικά πάσχοντα :

α. Δεν υπάρχει καμιά κίνηση προς την δημιουργία ενός κοινοτικού δικτύου υπηρεσιών ψυχικής υγείας, εναλλακτικού προς τον εγκλεισμό.

β. Οι στεγαστικές δομές του δημόσιου τομέα ασφυκτιούν κάτω από την έλλειψη μέσων (χρηματικών, εκπαιδευτικών ευκαιριών, επαρκούς προσωπικού κλπ) και αυτές του ιδιωτικού τομέα αντιμετωπίζουν μια πρωτοφανή κρίση λόγω δραστικών περικοπών της κρατικής χρηματοδότησης και της αβεβαιότητας, πλέον, ως προς το μέλλον (πόσα λεφτά, για πόσο προσωπικό και για πόσο χρονικό διάστημα).

γ. Υπάρχει παντελής, σχεδόν, έλλειψη ευκαιριών (θέσεων) εργασίας και κατάρτισης

των ψυχικά πασχόντων, τόσο στην λεγόμενη «ελεύθερη αγορά εργασίας» και στα σχετικά προγράμματα του ΟΑΕΔ, όσο και τις λεγόμενες κοινωνικές επιχειρήσεις (ΚΟΙΣΠΕ), που παραμένουν κενό γράμμα χωρίς καμιά προοπτική.

Από τη μια, η «κοινωνική επανένταξη» έχει αναχθεί σε απλή «μεταστέγαση» από το άσυλο σε μικρότερες μονάδες μέσα στην κοινότητα (αλλά, ταυτόχρονα, έξω απ΄ αυτήν), με τη διαμονή στις δομές να μοιάζει, όλο και περισσότερο, με «αναγκαστική στέγαση» σε «χώρους ενός αέναου ιδρυματισμού». Από την άλλη, ο εγκλεισμός εξακολουθεί ν΄ αποτελεί την κατάληξη της κύριας διαδρομής μέσω της οποίας ένας ψυχικά πάσχων με σοβαρή ψυχική διαταραχή «συναντά» το σύστημα των υπηρεσιών ψυχικής υγείας – ο εγκλεισμός σε χώρους όπου εξακολουθούν να βασιλεύουν οι κλειδωμένες πόρτες, οι μηχανικές καθηλώσεις, η κλασσική ιδρυματική βία. Ένα σύστημα υπηρεσιών που, καθαυτό, διαιωνίζει τα φαινόμενα προκατάληψης (του λεγόμενου «στίγματος») κατά των ψυχικά πασχόντων.

Η εμπειρία, για πάνω από είκοσι χρόνια, αγώνων για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση και η συσσώρευση αδιέξοδων στο χώρο της ψυχικής υγείας, έχει κάνει να εννοείται η «μεταρρύθμιση» ως αναπαλαίωση του ιδρυματικού συστήματος μέσω της διασποράς του ασύλου, υπό μορφήν εκατοντάδων στεγαστικών δομών, στην κοινότητα.

Αντίθετα, ο αγώνας για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση μπορεί, σήμερα, να έχει ουσιαστικό νόημα και να οργανωθεί κάτω από τους εξής άξονες :

1. Υπέρβαση του ψυχιατρείου. Δηλαδή, την πλήρη αντικατάστασή του από ένα εναλλακτικό σύστημα υπηρεσιών, που στηρίζουν (χωρίς ν΄ ασκούν κοινωνικό έλεγχο) τον ψυχικά πάσχοντα στον τόπο κατοικίας και στο ευρύτερο πεδίο των κοινωνικών του συναλλαγών.

2. Η υπέρβαση του ψυχιατρείου δεν είναι ένα απλό σύνθημα, αλλά συνεπάγεται την άρνηση και το ξεπέρασμα στην πράξη των ιδρυματικών πρακτικών του «κλειστού ιδρύματος» και του εγκλεισμού, αρχίζοντας μέσα από το ψυχιατρείο υπό την παρούσα μορφή του, έτσι ώστε οι αλλαγές να μη διέπονται από την λογική της απλής κατάργησης, αλλά από διαδικασίες ουσιαστικού μετασχηματισμού της ψυχιατρικής πρακτικής. Μιλάμε για υπέρβαση και όχι για απλό κλείσιμο ή συρρίκνωση των ψυχιατρείων, που στοχεύει στην απλή μείωση το κόστους εις βάρος της ποιότητας (αλλά και των ποσοτικών μεγεθών) της φροντίδας – και με την ψυχιατρική πρακτική να παραμένει στα πλαίσια της παρούσας ιδρυματικής διαχείρισης του ψυχικού πόνου.

3. Το ξεπέρασμα στην πράξη των ιδρυματικών πρακτικών σημαίνει «ανοιχτή πόρτα», κατάργηση των μηχανικών καθηλώσεων και των απομονώσεων και όλων εν γένει των πρακτικών που ακυρώνουν την διαπραγματευτική εξουσία του ψυχικά πάσχοντα, μετατρέποντάς τον σε «αντικείμενο ίασης» και ελέγχου, αντί σε «υποκείμενο της αλλαγής του».

4. Η κατάργηση των ψυχιατρείων δεν θα μπορέσει να γίνει ποτέ πραγματικότητα αν δεν πάψουν να θεωρούνται ως αναπόσπαστο μέρος της λειτουργίας του συστήματος των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, ως ο τόπος της «έσχατης κύρωσης» - ο τόπος, δηλαδή, με την «κλειδωμένη πόρτα» ως όρος για να διατηρούν άλλες δομές δήθεν «ανοιχτή» την δική τους πόρτα (κάνοντας, προς τούτο, επιλογή του αιτήματος στο οποίο απαντούν). Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση, επομένως, δεν είναι νοητή χωρίς οι Ψυχιατρικοί Τομείς των γενικών νοσοκομείων, σε πανελλαδική κλίμακα, ν΄ αναλάβουν την ευθύνη αντιμετώπισης του πλήρους φάσματος των αναγκών για ψυχιατρική νοσηλεία, εντάσσοντας, παράλληλα, την λειτουργία τους στο πλαίσιο ενός δικτύου διασυνδεδεμένων υπηρεσιών με στόχο την απάντηση στις ανάγκες του πληθυσμού μιας ορισμένης γεωγραφικής περιοχής (τομέα ευθύνης).

5. Η στροφή στην κοινότητα και στην οργάνωση δικτύου κοινοτικών υπηρεσιών δεν σημαίνει υπηρεσίες δορυφορικές και συμπληρωματικές στο άσυλο, αλλά ριζικά εναλλακτικές στον εγκλεισμό και στην νοσοκομειοκεντρική φροντίδα. Σημαίνει ολοκληρωμένο φάσμα παροχών, θεραπευτική συνέχεια στο χώρο και στο χρόνο, σφαιρική φροντίδα, ευθύνη για τις ανάγκες ψυχικής υγείας του πληθυσμού μιας ορισμένης περιοχής (και επομένως, την άμεση εφαρμογή της τομεοποίησης), απόρριψη των πρακτικών της επιλογής, των παραπομπών και του αποκλεισμού, προσανατολισμός σε πρακτικές αναζήτησης και συνάντησης του αιτήματος στην κοινότητα (αντί της παθητικής αναμονής για την υποδοχή του σε κατ΄ όνομα κοινοτικές υπηρεσίες και σε εξωτερικά ιατρεία, γενική εφημερία νοσοκομείου κλπ), διαπραγμάτευση και ισότιμες σχέσεις με το ασθενή, θεραπευτική ομάδα που διέπεται από οριζόντιες και δημοκρατικές σχέσεις, επαναπροσδιορισμό των ρόλων στη βάση των αναγκών της σφαιρικής προσέγγισης στην ολότητα της ύπαρξης του ψυχικά πάσχοντα, στη σύνδεσή του με το κοινωνικό σώμα

6. Η Ψυχοκοινωνική Αποκατάσταση νοείται (και πρέπει να ασκείται) όχι ως διαχωρισμένη και σε δεύτερο χρόνο θεραπευτική πρακτική («όταν ξεπεραστεί η κρίση»), αλλά ως αναπόσπαστο μέρος της σύγχρονης (σφαιρικής) θεραπευτικής πρακτικής από την πρώτη στιγμή της αντιμετώπισης της κρίσης. Και παράλληλα, η Ψυχοκοινωνική Αποκατάσταση νοείται (και πρέπει να ασκείται) ως κατ΄ εξοχήν κοινοτική πρακτική, που στηρίζει τους ψυχικά πάσχοντες στον τόπο κατοικίας και σ΄ όλα τα πεδία άσκησης των κοινωνικών του ρόλων και όχι ως μια πρακτική ταυτισμένη με τη λειτουργία στεγαστικών δομών, ξενώνων και οικοτροφείων.

7. Αντίσταση την εμπορευματοποίηση της ψυχικής υγείας, καθώς το μεγαλύτερο μέρος των πρακτικών «μεταστέγασης» («απονοσοκομειοποίησης») σε ξενώνες και οικοτροφεία παραδόθηκε, με τις ευλογίες των διαδοχικών κυβερνήσεων και των Βρυξελλών, στον ιδιωτικό τομέα, στον οποίο, παράλληλα, εκχωρείται και η κοινοτική φροντίδα (πλήθος «κινητών μονάδων» στην επαρχία έχει ανατεθεί στις λεγόμενες «μη κερδοσκοπικές» εταιρείες), την ίδια στιγμή που απορρίπτονται ή ναρκοθετούνται προσπάθειες για ίδρυση κοινοτικών υπηρεσιών (ΚΨΥ, «κινητών μονάδων» κλπ) στον δημόσιο τομέα.

8. Ψυχική Υγεία και Ψυχοκοινωνική Αποκατάσταση δεν νοούνται χωρίς διεύρυνση των κοινωνικών δικαιωμάτων και τέτοια είναι η κατοικία, η αμειβόμενη εργασία, το αξιοπρεπές εισόδημα, η εκπαίδευση, η ελευθερία της έκφρασης, η αναγνώριση (και ο σεβασμός) της διαφορετικότητας και της διαπραγματευτικής εξουσίας : δεν μπορεί να υπάρξει ψυχική υγεία, θεραπεία / αποκατάσταση και κοινωνική ένταξη χωρίς την ελεύθερη και ισότιμη πρόσβαση όλων σ΄ αυτά τα θεμελιώδη δικαιώματα. Ειδικότερα, η απουσία θέσεων εργασίας και η έλλειψη ευκαιριών (δομών κλπ) για δημιουργική απασχόληση καταδικάζει τα άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας στην παθητικότητα, στην περιθωριοποίηση και στον νεο-ιδρυματισμό.

9. Η Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση είναι συνυφασμένη με την υιοθέτηση μιας κριτικής

στάσης απέναντι στο κυρίαρχο βιολογικό / φαρμακολογικό μοντέλο και απέναντι στο

ρόλο των φαρμακευτικών πολυεθνικών, που χειραγωγούν την συνταγογραφία, εμπλέκοντας και διαπλέκοντας τα ιατρικό σώμα σε πρακτικές διαμεσολαβητή για την διάχυση των ψυχοφαρμάκων όχι απλά στους ψυχικά πάσχοντες, αλλά σ΄ όλο τον πληθυσμό.

10. Με το ένα δέκατο του πληθυσμού, που ζει στη Ελλάδα, ν΄ αποτελείται από μετανάστες από διάφορες χώρες, είναι φανερό ότι οι επαγγελματίες των υπηρεσιών ψυχικής υγείας πρέπει να εκπαιδευτούν και ν΄ αποχτήσουν τα μέσα για να κατανοούν και ν΄ απαντούν στην ιδιαιτερότητα των αναγκών που εκφράζουν αυτές οι ομάδες του πληθυσμού, έτσι ώστε να μην καταφεύγουν στην εύκολη ιατρικοποίηση αυτών των αναγκών (που μπορεί να έχουν την πηγή τους σε μια διαφορετική κουλτούρα και σύστημα αξιών, στην υλική και συναισθηματική στέρηση, στην κοινωνική απομόνωση). Ενάντια σε κάθε είδους ρατσισμό και διακρίσεις κατά των μεταναστών και των μελών, εν γένει, άλλων φυλών, εθνοτήτων και θρησκευμάτων, οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας πρέπει ν΄ απορρίψουν άνωθεν οδηγίες που θέτουν εμπόδια και καταστρατηγούν το δικαίωμα στην ίση και δωρεάν παροχή υπηρεσιών υγείας στους μετανάστες, «νόμιμους» ή «παράνομους», βάζοντας ως πρώτη προτεραιότητα των αντιμετώπιση του όποιου ρατσισμού εκδηλώνεται στο σύστημα των υπηρεσιών, σε όποιο επίπεδο και αν εκφράζεται –γνωρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι ο ρατσισμός είναι μια αποδεδειγμένη πηγή ψυχικού πόνου και ψυχικών διαταραχών για τα μέλη διαφορετικών φυλών, εθνοτήτων και θρησκευμάτων, μειονοτήτων και μειοψηφιών κάθε είδους.

11. Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση χωρίς δραστηριοποίηση των οικογενειών και των ίδιων των ψυχικά πασχόντων (των λεγόμενων «χρηστών των υπηρεσιών ψυχικής υγείας») δεν είναι δυνατή. Η δραστηριοποίησή τους είναι αναπόσπαστο μέρος του κινήματος για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση και την Ψυχική Υγεία γενικότερα. Η έλλειψη οργανώσεων και πρωτοβουλιών των ίδιων των ψυχικά πασχόντων για διεκδίκηση δικαιωμάτων, παρεμβάσεων στον τρόπο που ασκείται η ψυχιατρική φροντίδα (που υφίστανται) και λειτουργούν οι θεσμοί και οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας (με τις οποίες συναλλάσσονται) σχετίζεται με την παραδοσιακή αδυναμία ισχυρών κινηματικών διαδικασιών για ζητήματα έξω από τα θεωρούμενα ως αμιγώς «πολιτικά» και αποτελεί, παράλληλα, μέτρο του πατερναλιστικού χαρακτήρα, που διατηρεί ακόμα το τοπίο της ψυχικής υγείας στην Ελλάδα.

Η υπέρβαση του ψυχιατρείου είναι συνδεδεμένη με την εμφάνιση στο προσκήνιο νέων υποκειμένων : των προσώπων με την ψυχική διαταραχή και των οικογενειών. Η ιδρυματική ψυχιατρική επικαθορίζει την συγκρότηση της οικογένειας του ψυχικά πάσχοντα ως του πεδίου της κληρονομικότητας, του στίγματος, της προκατάληψης, της ντροπής, της απόσυρσης, της απόκρυψης, της σιωπής, της εγκατάλειψης. Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση, υπέρβαση του ψυχιατρείου και στροφή στην κοινότητα σημαίνει την αναγνώριση της οικογένειας ως φορέα αναγκών, που αλληλεπιδρά με τον ασθενή και την υπηρεσία. Σημαίνει την εγκαθίδρυση και στήριξη ενός «διαλόγου με τρεις φωνές». Η αναγνώριση των αναγκών της οικογένειας και η απάντηση σ΄ αυτές (αντί για τις πρακτικές της αγνόησής της ή του ξεφορτώματος του προβλήματος σ΄ αυτήν χωρίς καμιά βοήθεια) προάγει την συνειδητοποίηση και την υπευθυνοποίηση όλων των παραγόντων που εμπλέκονται στην αντιμετώπιση/στήριξη του ψυχικά πάσχοντα. Μόνο στη βάση αυτή είναι δυνατή η ουσιαστική συμμαχία με τις οικογένειες και η ενίσχυσή τους στην αυτόνομη (και όχι χειραγωγούμενη)

οργάνωση για την διεκδίκηση της βελτίωσης της ποιότητας και της ποσότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών, οικονομικής στήριξης κλπ.

12. Ψυχιατρική μεταρρύθμιση, τέλος, δεν είναι νοητή με τις τραγικές ελλείψεις σε προσωπικό όλων των κλάδων, που παρατηρούνται στο χώρο της ψυχικής υγείας και με την έλλειψη αυτή να επιδεινώνεται όσο οι ανάγκες αυξάνουν και οι προσλήψεις γίνονται με το σταγονόμετρο. Εκτός από τη δραματική έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού απουσιάζουν παντελώς φιγούρες επαγγελματιών (πέρα από τις παραδοσιακές), όπως δραματοθεραπευτές, εικαστικοί, χοροθεραπευτές, εμψυχωτές κλπ. Στροφή στην κοινότητα δεν θα είναι δυνατή χωρίς την επαναξιολόγηση του ρόλου ιδιαίτερα των νοσηλευτών, με την παροχή μιας εκπαίδευσης (και, ταυτόχρονα, ένταξης σ΄ ένα πλαίσιο λειτουργίας) πέρα από το φυλακτικό/βοηθητικό μοντέλο, από την μια και το ιατρο/κλινικό, από την άλλη – επιφέροντας μιαν αναγνώριση που θα πρέπει να επεκταθεί και στις απολαβές (όπως και για όλους τους επαγγελματίες).

Η εκπαίδευση όλων των κλάδων, των ψυχιάτρων συμπεριλαμβανομένων, πρέπει να έχει ως άξονα το ατομικό θεραπευτικό πρόγραμμα, που εγκαθιδρύει, στο επίπεδο της λειτουργίας, την κεντρικότητα του προσώπου που πάσχει και την αξία της διατήρησης του δεσμού του μέσα την κοινωνία και, ως εκ τούτου, τον πρωτεύοντα ρόλο αυτών των αρχών στην ανάπτυξη νέων γνώσεων και απαντήσεων για παλιές και νέες ανάγκες. Εγκαθίδρυση της αξίας του προσώπου, ακόμα κι΄ όταν είναι ανάπηρος, ανοϊκός, ή ολοκληρωτικά μη παραγωγικός. Εγκαθίδρυση της αξίας του προσώπου σημαίνει να εκπαιδευτούμε να κάνουμε ό,τι είναι δυνατό ώστε να μη τους εναποθέτουμε σε ιδρύματα και χώρους εγκλεισμού εν γένει. Σημαίνει, επίσης, να εκπαιδευτούμε στην επινόηση εργαλείων που μας επιτρέπουν να δούμε ξανά ότι τα «αδύναμα» άτομα μπορεί να είναι ένας «πόρος αντί για βάρος».

Καθώς οι συγχρηματοδοτήσεις του Γ΄ΚΠΣ φτάνουν στο τέλος τους, πλησιάζει και η ώρα της αλήθειας. Τα προβλήματα χρηματοδότησης των «μη κερδοσκοπικών» εταιρειών προοιωνίζουν ανάγλυφα το ζοφερό μέλλον. Η συνέχιση μιας δήθεν κοινωνικής πολιτικής (και στο πλαίσιο αυτής, μιας δήθεν «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης») πάνω στη βάση των κοινοτικών συγχρηματοδοτήσεων (όπως ομολογείται σε επίσημα κυβερνητικά έγγραφα προς τις Βρυξέλλες, με τα οποία διεκδικείται αύξηση των κονδυλίων από το Δ΄ ΚΠΣ, για να μην καταρρεύσουν τελείως οι κοινωνικές παροχές), φτάνει στο τέλος της. Είναι σαφές ότι για τον εθνικό προϋπολογισμό η ψυχική υγεία είναι, περίπου, ανύπαρκτη. Γι΄ αυτό, η ψυχιατρική μεταρρύθμιση είναι υπόθεση κοινωνικού κινήματος - ένα βαθιά πολιτικό ζήτημα.

Η εγκαθίδρυση πραγματικά θεραπευτικών και χειραφετητικών μεθόδων, προσεγγίσεων και υπηρεσιών ψυχικής υγείας μπορεί να νοηθεί μόνο στο βαθμό που αυτές εσωτερικά διατρέχονται και συνολικά συνδέονται με το αίτημα και την πάλη για την καθολική κοινωνική χειραφέτηση: δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική «ανάκτηση του εαυτού» χωρίς την ριζική αμφισβήτηση και την ανατροπή, εν τέλει, των κοινωνικών σχέσεων που είναι θεμελιωμένες ακριβώς στην αλλοτρίωση από τον «εαυτό» και τους «άλλους».

«Μόνο μέσα από την πάλη μπορούμε να σκεφτούμε την αλλαγή της πραγματικότητας, μέσα απ΄ αυτήν μπορούμε να δούμε το μέλλον και μέσα απ΄ αυτήν το μέλλον αυτό μπορεί να γίνει πραγματικότητα».

11/9/2005

technorati tags:συσπειρωση, ψυχιατρικη, μεταρρυθμιση, διακηρυξη

Blogged with Flock

Aντίο Andre Gorz: Αποχαιρετιστήριο σημείωμα του Θ. τσακίρη

2007-09-26T17:31:00.001+02:00

Με την αυτοκτονία του πολιτικού στοχαστή Αντρέ Γκόρζ, ο Θ. Τσακίρης έγραψε στο μπλόγκ του ένα πολύ καλό σημείωμα με βάση τις ιδέες του.

Με αφορμή αυτό το σημείωμα, να προσθέσω στους συνδέσμους του ιστολογίου αυτού το Center for the study of Working Class Life - ένα ακαδημαϊκό κέντρο στην καρδιά του κτήνους που δείχνει ότι η παράδοση του εργατικού κινήματος δεν έχει χαθεί και μέσα στις ΗΠΑ, και υπάρχουν μάλιστα επιστήμονες που τη διερευνούν και την εμπλουτίζουν.

ΑΝΤΙΟ ΑΝΤΡΕ ΓΚΟΡΖ

ΤΟ ΝΕΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Να αναστοχαστούμε για τις βασικές μαρξιστικές θέσεις με βάση τις σημερινές ιστορικές συνθήκες που ζούμε. Ας θυμηθούμε κατ’ αρχήν αυτό που γνωρίζουμε τόσο στο θεωρητικό όσο και στο πρακτικό επίπεδο: οι κοινωνικές τάξεις υφίστανται μόνο μέσα στην πάλη των τάξεων και δεν υπάρχουν εκ των προτέρων. Να θυμηθούμε, επίσης, ότι αυτόν τον «σχεσιακό» και «δομικό προσδιορισμό των τάξεων» τον διακρίνουμε από την «ταξική τοποθέτηση» μέσα στη συγκεκριμένη «συγκυρία» που αποτελεί την «συγκεκριμένη κατάσταση» της πάλης των τάξεων. Επίσης θα χρειαστεί να θυμόμαστε ότι ορισμένες τάξεις κατέχουν «διπλά αντιφατικές ταξικές θέσεις».[1] Τέλος, οφείλουμε να δώσουμε σαφείς απαντήσεις στις θεωρίες περί μη καπιταλιστικής «μεταβιομηχανικής κοινωνίας», καθώς και στις θεωρίες περί «τέλους της εργασίας» και περί «θανάτου των τάξεων» που ολοένα και περισσότερο καταλαμβάνουν χώρο γοητεύοντας αριστερές κεφαλές και απογοητεύοντας αριστερές υπάρξεις.[2] Η εργατική τάξη είναι, λοιπόν, παρούσα. Είναι στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος όπου καθημερινά αποδεκατίζεται στην κυριολεξία, είναι στα μεταλλεία της Στρατονίκης, παρόλο που εκεί δυστυχώς έρχεται σε σύγκρουση με τους κατοίκους που βλέπουν τη γη τους να μολύνεται και τα σπίτια τους να καταρρέουν. Η εργατική τάξη βρίσκεται στον κόσμο των Mac, δηλαδή στα ταχυφαγεία, στις εταιρείες κατασκευής λογισμικού και ηλεκτρονικών υπολογιστών, στα μούλτιπλεξ και στον αχανή χώρο των θεαμάτων. Βρίσκεται στις οικοδομές των μεγάλων οικιστικών και γραφειακών συγκροτημάτων, στα μεγάλα δημόσια έργα, στα παλιά και στα καινούργια πλοία που διασχίζουν το Αιγαίο και το Ιόνιο. Κατοικεί σε γειτονιές που είναι υποβαθμισμένες και που μετατρέπονται με ευθύνη κράτους και κοινωνίας σε γκέτο. Και, βεβαίως, κατοικεί και στις τρώγλες των αγροτικών επαρχιών της χώρας μαζεύοντας τα πορτοκάλια, τις ντομάτες, τις ελιές και πάει λέγοντας. Αλλά αυτή η εργατική τάξη έχει πλέον πολλά χρώματα, είναι έμφυλη, μιλάει πολλές γλώσσες και τη μνήμη της διεκδικούν πολλές πατρίδες . Εργάζεται με μερική απασχόληση, σε μοιρασμένες δουλειές, σε πρόσκαιρες εργασίες και προσλαμβάνεται προσωρινά από υπεργολάβους και εταιρείες ανθρωπίνων πόρων που «νοικιάζουν» εργαζόμενους ακόμη και στο δημόσιο τομέα (π.χ. Εθνική Τράπεζα). Απασχολείται στις προσωπικές υπηρεσίες (π.χ. οικιακές βοηθοί, κούριερ κ.λ.π. Συχνά εργάζεται με τη μέθοδο φασόν στο σπίτι ή, όχι τόσο συχνά ακόμη στη χώρα μας, με τη μέθοδο της τηλεργασίας κατ’ οίκον ή σε ειδικές εγκαταστάσεις. Πολλές από αυτές τις εργασίες δεν πληρώνονται με ημερομίσθιο αλλά εξοφλούνται με δελτίο παροχής υπηρεσιών και οι εργαζόμενοι που τις εκτελούν τυπικά θεωρούνται αυτοαπασχολούμενοι. Στο μεσοδιάστημα των προσωρινών απασχολήσεων, αυτή η εργατική τάξη μένει άνεργη, πολλές φορές για περισσότερο από ένα χρόνο και συνήθως η ανεργία έχει φύλο θηλυκό και νεανικό προφίλ, ενίοτε δε και πολλά και καλά πτυχία. Υπάρχει, βεβαίως, και η «βολεμένη» εργατική τάξη, που απασχολείται στις τράπεζες, στο δημόσιο τομέα, στις λίγες αλλά παντοδύναμες μεγάλες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα που δραστηριοποιούνται στους τομείς των τηλεπικοινωνιών, των ηλεκτρονικών υπολογιστών, του χρηματοπιστωτικού τομέα και των ασφαλειών και ούτω καθεξής. Είναι αυτή η μερίδα της εργατικής τάξης, που φιλελεύθεροι στοχαστές, όπως ο Peter Drucker, αποκαλούν «εργάτες της γνώσης», ενώ εμείς δεν έχουμε βρει ακόμη τους κατάλληλους εννοιολογικούς όρους, πέρα από αυτόν του «λευκού κολάρου» ή της «εργατικής αριστοκρατίας».[3] Εδώ, βέβαια, υπάρχουν τα συνδικάτα που αναπαύονται στις δάφνες του «ένδοξου» παρελθόντος των αγωνιστικών κινητοποιήσεων και στα αποτελέσματά τους (μονιμότητα, ασφάλιση, άδειες, σύνταξη κλπ.). Υπάρχει, όμως, και η πιο ευέλικτη βραχυπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα στρατηγικά σκεπτόμενη εργοδοσία που εντείνει τις εσωτερικές διαφοροποιήσεις της εργατικής τάξης δημιουργώντας δυαδικές αγορές εργασίας στο εσωτερικό των επιχειρήσεων. Ανατρέπει την ενιαία μισθοδοτική πολιτική, μετατρέπει με τη στρατηγική του «πελατοκεντρικού συστήματος» τους μισθωτούς σε «businessmen» πωλητές που αμείβονται με βάση την απόδοση, τα συμβόλαια που κλείνονται, και την πορεία των μετοχών στη χρηματιστηριακή αγορά που τους τις χορηγούν είτε με ευνοϊκές τιμές είτε και δωρεάν. Όμως, οι παραπάνω διαφοροποιήσεις που έχουν επέλθει και επέρχονται ως συνέπειες των μεταβολών του τεχνικού καταμερισμού εργασίας παράγουν επιπλέον αποτελέσματα και στον κοινωνικό καταμερισμό εργασίας, δηλαδή τη δομή και την ιεράρχηση των τάξεων στο σύγχρονο καπιταλισμό; Κατά τη γνώμη μου, επί της ουσίας της δεν έχει αλλάξει καθόλου η σχέση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση της τελευταίας εικοσιπενταετίας ενίσχυσε το κεφάλαιο και αποδυνάμωσε την εργασία κατακερματίζοντάς την. Η «οργανική αλληλεγγύη» που χαρακτήριζε τις ομογενοποιημένες εργατικές τάξεις των βιομηχανικών καπιταλιστικών κοινωνιών δεν υπάρχει πλέον. Η νέα πραγματικότητα τείνει να είναι η εξατομίκευση των όρων της ύπαρξης του εργάτη μέσα στις σύγχρονες εργασιακές σχέσεις, όπως περιληπτικά τις περιγράψαμε, δηλαδή η ύπαρξη διαφορετικών καθεστώτων εργασίας, η σχετική σταθερότητα ορισμένων εργασιακών ομάδων σε αντίθεση με την αστάθεια και την ανασφάλεια άλλων˙ που είναι αποτέλεσμα του συχνού περάσματος από την πλήρη στη μερική απασχόληση ή την ανεργία πολύ συχνά μέσα στα όρια της προσωπικής εργασιακής ζωής ως τη συνταξιοδότηση (που κι αυτή δεν είναι πια σίγουρη, τουλάχιστον όσον αφορά τους όρους της). Συνεπώς, το ταξικό υποκείμενο «σύγχρονη εργατική τάξη» είναι υπαρκτό. Τα αποτελέσματα των αλλαγών που προκύπτουν στη σύνθεσή της ως συνέπεια Της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης δεν μπορούν να οδηγήσουν στη θεωρία περί εξαφάνισής της. Αντίθετα, η εργατική τάξη αυξάνεται ως ποσοστό του συνολικού ενεργού οικονομικού πληθυσμού και αποτελεί την πλειονότητα. Οι εσωτερικές διαφοροποιήσεις – μετακινήσεις από τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα προς τον τριτογενή τομέα δείχνουν ότι η πλειοψηφία των μισθωτών ασκεί παραγωγική εργασία πέρα από τα παραδοσιακά όρια της μεταποιητικής βιομηχανικής υλικής παραγωγής. Καθώς το κλασικό βιομηχανικό κεφάλαιο υποχωρεί σε σχέση με το χρηματοπιστωτικό, κάτι που δεν είναι βέβαια πρωτόγνωρο μιας και πάντοτε σε καιρούς κρίσης συμβαίνει, δημιουργούνται νέοι κλάδοι βιομηχανικής ανάπτυξης, νέοι χώροι δράσης και νέες αγορές για όσα από τα κεφάλαια αυτά δεν απαξιώνονται από την κρίση και ακολουθούν το δρόμο των συγχωνεύσεων, εξαγορών και συνεργιών σε εθνικό, διεθνές και παγκόσμιο επίπεδο. Επίσης, ως αποτέλεσμα της πορείας της ταξικής πάλης μετά την εξάντληση των μεταπολεμικών μοντέλων καπιταλιστικής ανάπτυξης, της κρίσης της αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας, της επιβολής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και των στρατηγικών της αστικής τάξης για την αποδιάρθρωση της ζωντανής εργασίας και με την ραγδαία εισαγωγή νέων τεχνολογιών, η εργατική τάξη έχει υποστεί μια σειρά από στρατηγικές ήττες που έχουν οδηγήσει σε απώλειες δικαιωμάτων (σταθερή και μόνιμη εργασία, ασφάλιση, εισαγωγή νέων ελαστικών μορφών απασχόλησης, αύξηση της τεχνολογικής και της διαρθρωτικής ανεργίας κλπ.). Παράλληλα εξελίξεις, όπως η μαζική ένταξη γυναικών στην αγορά εργασίας, οι νέες ειδικεύσεις λόγω των τεχνολογικών μεταβολών και η μετατροπή της Ελλάδας από χώρα εξαγωγής σε χώρα εισαγωγής μεταναστών έχουν διαφοροποιήσει την εργατική τάξη από πλευράς φύλου, εθνοτικής - φυλετικής προέλευσης καθώς και από την άποψη της εκπαίδευσης, της κατάρτισης και των δεξιοτήτων που απαξιώνονται και ανανεώνονται συνεχώς. Αυτό σημαίνει ότι η σύγχρονη ριζοσπαστική ανανεωτική αριστερά έχει καθήκον να ανασυνταχθεί ιδεολογικά, πολιτικά, προγραμματικά και οργανωτικά, έτσι ώστε να απευθυνθεί στη νέα εργατική τάξη που έχει διαμορφωθεί και να συμβάλλει στη συγκρότηση ενός πολύμορφου και δυναμικού εργατικού κινήματος που θα αντικρούσει την καπιταλιστική επίθεση αντιτάσσοντας το σοσιαλισμό με δημοκρατία, ελευθερία και αυτοδιαχείριση ως ελπίδα για το μέλλον της κοινωνίας. Μακριά από ουσιοκρατικές λογικές που αντιμετωπίζουν τα ταξικά υποκείμενα και τις ταυτότητές τους ενιαία και μονοδιάστατα, μια σύγχρονη αριστερά οφείλει να εργαστεί προς την κατεύθυνση του πολιτικού συντονισμού των παλαιών και νέων κοινωνικών κινημάτων των νέων, των φεμινιστριών, των οικολόγων, των κινημάτων για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των μεταναστών, των προσφύγων και των εθνοτικών και κοινωνικών μειονοτήτων, μαζί με το κεντρικό ταξικό υποκείμενο, δηλαδή την νέα εργατική τάξη.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ
http://tsakiris.snn.gr

[1] Για κριτική παρουσίαση της συνολικής συζήτησης των θεωριών (μαρξιστικών και μη) περί κοινωνικών τάξεων, βλ. Κασιμάτη Κ., (2001), Δομές και Ροές: Το φαινόμενο της κοινωνικής και επαγγελματικής κινητικότητας, Αθήνα, Εκδ. Gutenberg, σ.σ. 39-100.
[2] Βλ. Bell D., 1976, The Coming of Post-industrial Society, New York, Basic Books και Rifkin J., 1995, Το τέλος της εργασίας, Αθήνα, Εκδ. Λιβάνη. Για τις κοινωνικές βάσεις της «μεταβιομηχανικής κοινωνίας» βλ. Esping-Andersen G., 1999, Oxford, Oxford University Press, ιδιαίτερα το 6ο κεφάλαιο «The Structural Bases of Postindustrial Employment» σ.σ. 99-119, όπου τονίζεται ότι είναι κυρίως η τεχνολογική μεταβολή που επιφέρει τις μεταβολές στην απασχόληση και την μετακίνηση από το δευτερογενή βιομηχανικό τομέα στον τριτογενή μεταβιομηχανικό τομέα των υπηρεσιών (σελ. 102 κ.επ.). Στο «τέλος της εργασίας» αναφέρεται ουσιαστικά και ο A. Gorz όταν υποστηρίζει ότι «η μικρο-ηλεκτρονική επανάσταση εγκαινιάζει την εποχή της κατάργησης της εργασίας», βλ. Gorz A., 1986, Καπιταλισμός, Σοσιαλισμός, Οικολογία, Αθήνα, Εναλλακτικές Εκδόσεις, σελ.53. Κριτική από μαρξιστική σκοπιά στο Μηλιός Γ., 1996, «Ποιος φοβάται την εργασία; Μύθοι για το “τέλος της εργασίας” στην “εποχή της αυτοματοποίησης”», Θέσεις, Νο.57 Οκτώβριος - Δεκέμβριος, σ.σ. 57-65. Για την πάντα ενδιαφέρουσα αλλά λαθεμένη άποψη περί «θανάτου των τάξεων» που εκφράζεται στο Pakulski J. & Waters M., (1994), The Death of Class, London, Sage Publications αξίζει κανείς να διαβάσει την κριτική του βιβλίου τους από το νεομαρξιστή Harvie D. στην επιθεώρηση Capital and Class, Νο. 62, Καλοκαίρι 1997, σ.σ.192-193.
[3] Βλ. Drucker P, (2000), Προκλήσεις του μάνατζμεντ για τον 21ο αιώνα, Αθήνα, Εκδ. Leader Books. Βλ. επίσης τους νεοφιλελεύθερους Fukuyama F, (1993), Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος, Αθήνα, Εκδ. Νέα Σύνορα-Α.Λιβάνη˙ Τόφλερ Α., (1992), Νέες Δυνάμεις, Αθήνα, Εκδ. Κάκτος.

technorati tags:Gorz, Γκορζ, σημειωμα, εργατικη, ταξη

Blogged with Flock